Poślizg na śliskim gruncie demokracji powszechnej.

Od pewnego czasu króluje w Polsce żenująca mierność polityczna polegająca na epatowaniu opinii publicznej referendami, jako demokratycznym remedium wykładniczym o „świętości woli narodu” określane wzniosłym przymiotnikiem „suwerena władzy”.

Polityczna demagogia tej tezy jest tak oczywista, że nawet ludzie bez obycia politycznego wyśmiewali ją przykładami, czy maże nie zapytać naród w referendum czy chce, aby minimum płacowe Polsce wynosiło 10 tys. itd., itp.

Paweł Kukiz wołał z estrady do swoich fanów (z ignorowaniem konstytucji), że czas, aby w drodze referendum obalić partyjną, proporcjonalną ordynację wyborczą i zastąpić ją jedno okręgowymi mandatami wyborczymi, odzwierciedlającymi bliższy kontakt wyborców ze swoim kandydatem i jego skuteczniejsze zobowiązanie do rozwiązywania problemów społeczności powierzającej mu mandat poselski.

Prezydent Komorowski w intencji pozyskania przychylności wyborców Kukiza - z pierwszej tury wyborów prezydenckich - zafundował im prezent (a nie społeczeństwu) w postaci  wymarzonego referendum z pierwszym pytaniem o JOWY i przegrał nie tylko wybory, ale i referendum 6 września.

Całymi tygodniami słuchaliśmy, jaką to wielką wagę mają miliony podpisów złożonych pod petycjami z wnioskiem o przeprowadzenie referendów np. w sprawie obowiązku szkolnego sześciolatków, tak jakby to była sprawa konstytucyjnej wagi ustrojowej.

No i wszyscy dostaliśmy 6 września odpowiedź. Naród, jako „suweren władzy” nie dał się nabrać na polityczne plewy i zdecydowanie zbojkotował referendum tak jak na to zasłużyło.

Teraz słyszymy bredzenie PIS-u o czerwonej kartce dla polityków PO jednocześnie podtrzymującego (wespół z „Solidarnością” Piotra Dudy) zarzut wobec Senatu za jego negatywną decyzję nie wyrażenia zgody na kolejny „pic referendalny” tym razem z wniosku prezydenta Andrzeja Dudy - jako łamanie demokracji.

Manipulowanie referendami jest dowodem populizmu polskiej klasy politycznej i pozorowaniem szacunku dla woli obywateli, którym władza „wspaniałomyślnie” oddaje prawo decydowania o sprawach, o których sama powinna decydować zgodnie z wyborczym mandatem. Unikanie decydowania i chowaniem się za „parawanem” referendum, to asekuranckie unikanie odpowiedzialności, którą politycy boją się brać na wypadek niepowodzenia.

Od dawna głoszę to, co dzisiaj napisała w GW Renata Grochal:

„Polacy nie idąc w niedzielę na referendum, przypomnieli politykom, iż w Polsce mamy demokrację przedstawicielską, a nie bezpośrednią. Że raz na cztery lata wybieramy większość parlamentarną, która wyłania rząd, i to on ma rządzić oraz brać odpowiedzialność za podejmowane decyzje. A jeśli politycy boją się takiej odpowiedzialności to niech się do władzy nie pchają”.

Wybierajmy więc obie izby parlamentu rozumnie ignorując medialne, piarowe materiały propagandowe z fałszywą intencją kształtowania poglądów wyborców o polskiej rzeczywistości zastępując ją własnymi analizami na podstawie, np. dziesięcioletniego domowego bilansu rodzinnej zasobności i organoleptycznego remanentu infrastrukturalnego z rekonesansu po swojej ulicy, dzielnicy, wsi, miasta, itd. oraz ich estetyki urbanistyczno - architektonicznej włącznie. Idźmy do wyborów z własną wiarą w to, co namacalnie widoczne i zaufajmy sobie z pełnym ignorowaniem złudnych, piarowych przekazów propagandy wyborczej. Po prostu uwierzmy sobie.

Niech ci, którym powierzamy przedstawicielski mandat powołają rząd i niech rządzą i pokażą sprawność owego rządzenia w ramach konstytucyjnych uprawnień i ufności wyborców poważnie traktujących ich przedwyborcze deklaracje programowe.

Po upływie kadencji rozliczmy ich z czasu rządzenia. Jak wypadną dobrze przedłużmy im mandat zaufanie na kolejną kadencję, a jak źle odmówmy im zaufanie i wybierzmy innych, bardziej wiarygodnych w realizowaniu wcześniej zaprezentowanych strategii rządzenia.

Nie dajmy się omotać propagandzie „demokracji powszechnej”, która daje alibi rządzącym w razie kiepskich wyników ich rządzenia.

Nasi wybrańcy powinni rządzić pod czujnym nadzorem opinii publicznej, bo po to ich wybieramy i wysoko za to wynagradzamy.

Nie dajmy im zepchnąć na nas „trudu” rządzenia referendami, lecz konsekwentnie egzekwujmy to rządzenie od tych, których do tego wynajęliśmy.

To jest demokracja odpowiedzialności, bo w tym systemie są odpowiedzialni za rządzenie. A kto odpowiada za błędne decyzje referendalne?