To, że osobiście mam bardzo niskie mniemanie o naszej, polskiej kulturze politycznej piszę „od zawsze”. Przypominałem to faktami wyborczych sukcesów Stana Tymińskiego, „Samoobrony” a ostatnio Kukiza.
Łatwość ulegania przez Polaków propagandzie różnej maści demagogii, to namacalny dowód tej niskiej kultury.
Historia dowodzi, że większość nieszczęść ludzkości bierze swój początek z niskiego poziomu owej kultury politycznej narodów, które zbyt często stadnie szły za demagogicznymi (a i demonicznymi) „wodzami” niczym ćmy do płomienia świecy i podobnie jak one ginęły w ogniu różnych rewolucji, wojen czy innego samounicestwienia.
Ciągle z braku tejże kultury narody naiwnie demonstrują bezwarunkową ufność do polityków dając się im mamić obiecywanymi hojnie wszelakimi dobrodziejstwami gwarantowanymi podobno tylko ich bezinteresowną miłością do narodu.
Wszystkie przeciwstawne sobie fronty polityczne o diametralnie odmiennych wizjach świata zapewniają o swoich jedynie słusznych - ich zdaniem - ideach mających nas uszczęśliwić często wbrew materialnym możliwościom a przede wszystkim trzeźwemu rozsądkowi.
Do całej gamy propozycji owych cudownych rozwiązań ekonomicznych dochodzą zaklinania o społecznym szczęściu gwarantowanym też przez zapewnianie legalizacji „sztucznych” małżeństw wszystkim chętnym przede wszystkim na przywileje tychże, choć logice tych związków są przeciwni. A logika małżeńska jest dla normalnych ludzi oczywista. Ludzka para kobieta z mężczyzną oparta jest zawsze na różnorodności płci umożliwiającej zdolność rodzenia dzieci, z którymi stanowią rodzinę jako najważniejszą komórkę społeczną. Podkreślam najważniejszą!
Są też inne związki międzyludzkie tworzące komórki społeczne, ale wszystkie one choć ważne najważniejszymi nie są.
Jasno trzeba więc uświadamiać społeczeństwu, że każda legalizująca się komórka społeczna o różnych formach międzyludzkich związków musi posiadać statut swojego przeznaczenia i działalności. Określa też wymagania wobec członków. Jeżeli chętni do takiej wspólnoty wymagań statutowych nie spełniają nie są przyjmowani.
Analogiczne wymogi stawia prawo rodzinne dla małżeństwa, które stanowi związek kobiety z mężczyzną. Kto tego warunku nie spełnia nie może do takiego związku aspirować. Kropka!
Jeżeli więc niechętni małżeństwom z przyczyn zarówno biologicznych (homoseksualizm) jak i ideowych (związki partnerskie kobiety z mężczyzną) chcą żyć we wspólnocie niech zaproponują własny kodeks takiej komórki społecznej - nie podszywając się pod małżeństwa - niech uzyskają jego legislacyjną formę i niech sobie egzystują obok instytucji małżeństwa, jako wyraźnie od nich inne zgodnie z ideowymi i biologicznymi wyróżnikami.
Przecież cywilizacja współczesna pełna jest takich różnorodności organizacyjnych począwszy od religijnych, politycznych, organizacji społecznych, spółek handlowych, itd., itp.
Gdyby miano legislacyjnie normować wszystkie ludzkie fantazje w sferach prywatnych, społecznych, biologicznych, przyrodniczych, itd., to powstałby nie do ogarnięcia chaos, czego zalążkiem już jest gigantyczna i lawinowo narastająca mnogość przepisów prawnych wymykających się spod kontroli państwa, co potwierdzają wielkie autorytety prawne i zagubione ofiary tej prawnej lawiny.
Tymczasem wyznawcy różnych ”idea fiks” inteligentnie i bezczelnie korzystając ze społecznej dezorientacji i niewiedzy wynikającej z niskiej kultury politycznej egoistycznie sieją w społeczeństwie zamęt poznawczy demagogiczną propagandą na temat postępowości polegającej rzekomo na zrównywaniu różnorodnych anomalii biologiczno obyczajowych z normami prawa rodzinnego niezmiennie opartego na fundamencie „mama + tata + dzieci” .
Podważanie tego fundamentu jest inicjowane przez ludzi sfrustrowanych swoją odmiennością, odmiennością sprzeczną z prawami natury i kodeksu obyczajowego, a także prawa państwowego (Frustracja – zespół przykrych emocji związanych z niemożliwością realizacji potrzeby lub osiągnięcia określonego celu”.
(https://pl.wikipedia.org/wiki/Frustracja).
Obaleniu tego prawa i ogłupieniu niskiej kultury politycznej społeczeństwa służą tzw. „Marsze równości”. Taki marsz odbył się 26. września w Poznaniu, którego animatorzy klasyczną propagandą „wolnomyślicieli” usiłowali ogłupić mieszkańców miasta.
Jeżeli za miernik owego ogłupiania miałaby służyć ilość uczestników w porównaniu do roku poprzedniego, to ogłupianie się udało. Rok temu uczestników była niecała setka o w tym roku - podobno - już kilka setek.
W miejsce refleksji rekomenduję tytułową fotografię z owego marszu przedstawiającą dziecko na tęczowej fladze (symbol ruchu LGBT) samo, bez rodziców.
Może to nic nie znaczy, a może jednak ma jakąś wymowę?
Komentarze
Pokaż komentarze (14)