Na politycznej scenie świata ciągle dokonują się przewartościowania państw i narodów w hierarchii miejsca i ważności odgrywanej roli w świecie.
Historia Polski jest dowodem przemienności owych ról w historycznym czasie od mocarstwowości w XVI w., przez zupełną utratę suwerenności państwowej (1795 - 1918) do współczesności.
Polityka historyczna państw służy przede wszystkim do kultywowania dumy narodowej silnym akcentowaniem czasów pomyślności państwowej z nikłym tłem porażek i zawinionych niepowodzeń. Tak postępuje cały świat.
Przykład obecnej Rosji to kliniczny dowód koloryzowania historii np. przez zamazywanie zbrodni ludobójstwa ZSRR dokonywanych na narodach ościennych i wynoszeniem do granic bez mała religijnej liturgii uczestnictwa Armii Czerwonej w zwycięstwie nad hitlerowskimi Niemcami. Ta polityka zupełnie pomija dozbrajanie tejże sowieckiej armii przez zachodnich aliantów, co znacznie (jeżeli nie decydująco) podniosło skuteczność ofensywną sowietów.
Umacnianie Rosjan w poczuciu owej, wojennej dumy narodowej zwanej „wojną ojczyźnianą” pozwala Putinowi na powrót do imperialnej polityki militarnej czynnie wprowadzanej w życie aneksją Krymu i hybrydową wojną z Ukrainą na wschodzie jej terytorium. Nie bez powodu propaganda Putina nazywa Ukraińców faszystami, co w oczach Rosjan jest zasadnym powodem tej wojny.
Na tle tych politycznie historycznych przykładów i doświadczeń Polska przystąpiła do europejskie wspólnoty narodów stając się integralną częścią Zachodu zdolnego przeciwstawić się agresywnyn zapędom Rosji na powrót stającej się groźbą dla pokoju Europy.
Zanik politycznej moralności tego państwa cynicznie zademonstrowała Rosja ustami swoich ambasadorów w Polsce i Boliwii, którzy przypisali Polsce sprawstwo II wojny światowej a zbrodniczy pakt niemiecko - sowiecki (Ribbentrop - Mołotow) uznali za akt obronny przed Polską.
Jeżeli w takich geopolitycznych okolicznościach są w Polsce politycy dezawuujący sens naszego członkowstwa w polityczno - militarnej strukturze Zachodu, to wykazują oni brak kwalifikacji do politycznych analiz tej rzeczywistości odsłaniając swoją nieudolność do sprawowania władzy.
Zdolność rządzenia państwem polega na realizmie ocen naszej roli i znaczenia w tej politycznie skomplikowanej światowej mozaice siły, dyplomatycznej mądrości i wynikającego z tych przymiotów miejsca „w szeregu” państw kształtujących polityczny porządek świata. Nie mnie oceniać jakie jest miejsce Polski w tym szeregu, choć medialny obraz z forów światowej polityki optymistyczny nie jest.
Media donoszą:
„Kiedy przemawiał Duda, na sali plenarnej zajęte było może 15 proc. miejsc. Najbardziej wytrwali delegaci, którzy jeszcze tam siedzieli, pod blatami wpatrywali się w telefony komórkowe. Ze znajdującej się nad nimi galerii dziennikarzy ten smętny ONZ-owski krajobraz było widać jak na dłoni”.
(http://wyborcza.pl/1,75968,18929272,amerykanski-sennik-prezydent-duda-chwali-iii-rp.html#ixzz3n78etAxR).
Podczas wystąpień Obamy i Putina frekwencja była pełna.
Warto zapamiętać ten właśnie obraz dla uzmysłowienia sobie zasadności polskiej obecności w UE i prezentowanej solidarności z całą unijną strukturą, w której tkwi najważniejszy pierwiastek tego uczestnictwa: BEZPIECZEŃSTWO!
Komentarze
Pokaż komentarze (2)