Wolta religijno ideologiczna ks. prałata Krzysztofa Charamsy spowodowała niezbyt rozsądny spór pomiędzy zwolennikami i przeciwnikami homoseksualizmu. Ten spór jest nierozsądny, dlatego, że został świadomie zainicjowany i skierowany przez ks. Charamsę w obszar języka, jako instrumentu słownej przemocy wobec homoseksualistów. Ks. Charamsa opisał to w bardzo obszernym artykule pt. „Telogia i przemoc: przypadek księdza Oko” zamieszczonym w Tygodniku Powszechnym z 4 października.
Przytaczane przez ks. Charamsę obraźliwe wypowiedzi ks. Oko wobec homoseksualistów są rzeczywiście bulwersujące i nie pasują do chrześcijańskiego języka w ustach katolickiego kapłana, zobowiązanego przecież - z natury rzeczy - do głoszenia Ewangelii, jako Chrystusowego przesłania potępiającego grzech a nie człowieka.
Wyznawcy dowolności seksualnej o najliczniejszym osobowym nasyceniu w Gazecie Wyborczej kruszą kopie w obronie ks. Charamsy, świadomie pomijając problem seksualnej etyki w homoseksualizmie dowodzeniem, że ks. Charamsa słusznie krytykuje „brutalny” język ks. Oko. Natomiast krytycy praktyk homoseksualnych „brutalność” języka ks. Oko kładą na karb powszechnej brutalizacji języka debat publicznych w ogóle, stających się - niestety - brzydką codziennością.
Obie strony sporu - nie wiedzieć czemu - marginalizują najważniejszy aspekt tej sprawy, jakim jest moralność postaw i przejrzystość intelektualnej intencji interlokutorów.
Ks. prałat Krzysztof Charamsa demonstrując w artykule „Telogia i przemoc: przypadek księdza Oko” postawy wrażliwego etyka wytykającego ks. Oko brak należytego szacunku dla człowieka - w tym wypadku - homoseksualisty dowodzi swoich racji narracją teologiczną do czego nawiązuje już sam tytuł publikacji. Czyli krytykuje z pozycji teologa - moralisty zachowania drugiego teologa lekceważącego moralność języka w krytycznej debacie z postawami homoseksualistów i ich obrońców.
Ta postawa ks. Charamsy okazała się jednak fałszywa, bo jego życie kapłańskie było do głębi niemoralne z powodu dualizmu postaw, raz jako kapłana - celebranta eucharystii i drugi jako wysokiego urzędnika Kongregacji Doktryny Wiary, kościelnej instytucji dokumentującej religijne reguły katolicyzmu, który odrzuca praktyki homoseksualne jako sprzeczne z Ewangelią. Czyli do cna niemoralny kapłan Charamsa wytyka niemoralność języka innemu kapłanowi Oko z pobudek - jak się okazało - czysto osobistych, bo bez odcięcia się (zerwania) od kapłaństwa w sposób demonstracyjnie gorszący katolików przedstawił światu swojego homoseksualnego partnera nazywając go wprost „narzeczonym”.
W takiej publicystycznej narracji dziennikarze Gazety Wyborczej brną „na oślep” w potępianiu postaw ks. Oko i chwaleniu ks. Charamsy.
Przykładem jest artykuł Dominiki Wielowieyskiej (GW z 9.10.) pt. „Ksiądz Charamsa napisał prawdę” gdzie aż kipi od tendencyjnej postawy broniącej praktyk homoseksualnych taką narracją:
- Jest zdumiewające, że polscy hierarchowie nie reagują, gdy ks. Oko w obsceniczny sposób opisuje akt miłości homoseksualnej - nie mam ochoty nawet tego cytować.
Przypominam, ze „obsceniczność” określenia aktu miłości homoseksualnej - zdaniem p. Wielowiejskiej - dotyczy stosunku analnego jedynie możliwego w związku homoseksualnym, co ks. Oko porównał do silnika spalinowego z deformacją techniczną, w którym miast w cylindrze tłok usadowiono w rurze wydechowej. Na pewno określenie to jest dalekie jest od romantyzmu „miłości homoseksualnej”, bo obdziera ów akt z biologii miłości pobudzanej w świecie fauny miłosnymi feromonami* przeciwnych płci, których natura drastycznie poskąpiła homoseksualistom. Ten obsesyjny - jak pisze Wielowieyska - język ks. Oko jakże boleśnie szczerze uświadamia biologiczną anormalność homoseksualnych kontaktów cielesnych.
Pani Wielowieyska konsekwentnie brnie w tę amoralną narrację pisząc:
- Ks. Charamsa będzie teraz pewnie obiektem ataków przez długie tygodnie, już dziś słyszę, że sieje zgorszenie, że to straszne, że ma partnera. Musi poszukać na nowo swojego miejsca..
Oto ideowe zaślepienie obrończyni praktyk homoseksualnych potępiająca brzydki język ks. Oko i jednocześnie usprawiedliwiająca postępek ks. Charamsy, katolickiego kapłana łamiącego dobrowolnie przecież przyjęte reguły celibatu i jednoczesnym trwaniu w związku homoseksualnym, co wyrozumiale autorka „usprawiedliwia” i ironizująco kpi z katolików słowami: „…teraz pewnie będzie obiektem ataków przez długie tygodnie, już dziś słyszę, że sieje zgorszenie, że to straszne, że ma partnera”.
Jeżeli p. Dominika nie jest zgorszona faktem, że wysoko usytuowany w hierarchii KK kapłan demonstracyjnie kpi z głoszonych przez siebie całymi latami nauk swojego kościoła, jednocześnie - bez najmniejszych skrupułów - obłudnie łamiąc te reguły, to można z całą stanowczością uznać, że p. Dominika Wielowieyska nie posiada kwalifikacji moralnych do serwowania krytycznych ocen kontrowersyjnych zachowań dwóch kapłanów tego samego Kościoła za używanie nie etycznego języka u jednego i gorszące praktyki homoseksualne u drugiego.
Szkoda, że GW tak zapalczywie krytykuje poglądy przeciwne homoseksualnym obyczajom a tak bardzo wyrozumiale usprawiedliwia praktyki amoralnego homoseksualistę w sutannie. To dowodzi ideologicznym zaangażowaniu Gazety, a nie obiektywnie bezstronnym tłem publikowanych opinii na temat roli homoseksualizmu w walce z kulturą chrześcijańską.
W tej postawie jest coś z Cheramsy: podniosły słowotok i nie przejrzyste intencje. Oto pokrętność języka!
Feromony* to naturalne wydzielane przez organizm substancje - ledwo odczuwalne zapachy, które regulują zachowania seksualne płci przeciwnej.


Komentarze
Pokaż komentarze (9)