Nie bez powodu intelektualistów wielkiej mary nazywano kiedyś myślicielami. To była oczywistość, bo intelektualizm wyraża się przecież ponadprzeciętnymi zdolnościami przemyślanego wyrażania opinii i opisu otaczającej nas rzeczywistości.
Ograniczoność takich przemyśleń wśród polskich elit intelektualnych jest smutnym faktem. Asumpt do tego wniosku dają rozmówcy Grzegorza Sroczyńskiego tak przedstawieni w Magazynie Świątecznym GW z 17/18 października:
„Czy świat się chwieje? Co z nim jest nie tak? W debacie "Magazynu Świątecznego" i wydawnictwa Agory wzięli udział Andrzej Leder, Marcin Król, Elżbieta Mączyńska i Karol Modzelewski. Zorganizowaliśmy ją przy okazji wydania książki Grzegorza Sroczyńskiego "Świat się chwieje. 20 rozmów o tym, co z nami dalej".
Wymienieni rozmówcy, przedstawiciele polskich elit intelektualnych, prezentują opinie, które zawstydzają płytką dywagacją pozbawioną intelektualnego jądra refleksji wynikającej ze studiów charakteru polskich przemian zachodzących w ostatnich 25 latach.
Wypowiedzi rozmówców bardziej przypominają „tramwajowe Polaków rozmowy” niż rzeczowe intelektualne refleksje o psychologiczno-społecznym podłożu politycznych postaw Polaków. Dyskutanci nie odpowiadają na paradoksy polskiej rzeczywistości wykluczających się wzajemnie nastrojów społecznych wykazanych w badaniach prof. Czapińskiego:
- 81 proc. Polaków to ludzie szczęśliwi. Bo mają wyższe dochody, fajną rodzinę i całkiem niezłą pracę. No i poczucie, że zawdzięczają to sobie, nie politykom.
- w politycznych wyborach silniej decyduje wizerunek partii niż jej skuteczność.
(http://wyborcza.pl/1,75478,18830873,polacy-szczesliwi-i-zadowoleni-z-siebie-wyniki-diagnozy-spolecznej.html#ixzz3oua54Pay)
Tymczasem cytowani intelektualiści-dyskutanci powielają obiegowe opinie charakterystyczne dla emocji przedwyborczych zamiast refleksji o przyczynach dalekich od rzeczywistości tychże emocji politycznych.
Oto próbki tych profesorskich wypowiedzi:
- Marcin Król: Jestem absolutnie za aktywnym oporem, niesłychanie mi się podobała grecka SYRIZA, chociaż ona jest z XIX-wiecznego marksizmu wzięta. Bardzo mi się podobał Kukiz. To, że taki fenomen się w ogóle zdarzył, ten rodzaj buntu; ta energia musiała się jakoś wyładować. Gdybym miał zgodnie z tym, co wykładam na uczelni, powiedzieć uczciwie studentom, czy żyjemy w kraju demokratycznym, moja odpowiedź brzmi: nie. Nie mam na nic wpływu, zero. Ta cała polityka jest obok.
- Karol Modzelewski: Mówienie obywatelom, że PKB wzrasta, gdy z ich sytuacją nie ma to wiele wspólnego, może ich tylko rozłościć i doprowadzić do takich skutków, jakie żeśmy widzieli przy okazji wyborów prezydenckich. Człowiek, który to mówił z pełnym przekonaniem, im bardziej to mówił, tym bardziej przegrywał, a na starcie był przecież wygrany.
- Elżbieta Mączyńska: Nie chodzi tylko o to, że działa związek zawodowy, ale też o udział pracowników w zyskach firm, akcjonariat pracowniczy, o spółdzielczość, która akurat w Polsce miała przedwojenne tradycje i została zlikwidowana lekką ręką po rewolucji solidarnościowej.
(http://wyborcza.pl/magazyn/1,148545,19037018,swiat-sie-chwieje-co-dalej.html)
Dywagowanie owo to jakieś mierne ideologizowanie polityczne sprzeczne z obowiązującymi regułami państwowo-społeczno-gospodarczymi.
Oto owe bolesne sprzeczności:
Ad. A.
Zachwyt p. prof. Króla grecką Syrizą i Pawłem Kukizem jako wyrazem chwalebnego buntu i jednoczesna negacja polskiej demokracji jest wybitnie emocjonalną goryczą intelektualnej bezradności p. profesora niż socjologiczną refleksją przyczyn takiego stanu świadomości polskiego społeczeństwa. Kompromitacja!
Ad. B.
Spłycanie przez prof. Modzelewskiego arcyważnie wymownej sytuacji gospodarczej państwa odzwierciedlanej PKB (Produkt Krajowy Brutto) do bezpośredniego (na wprost) oddziaływania na natychmiastowy przyrost dochodów gospodarstw domowych jest rażącą ignorancją znajomości związku czasowego rozwoju gospodarczego z tempem wzrostu stopy życiowej obywateli. Kompromitacja.
Ad. C.
Powtarzanie tez o partycypowaniu w zyskach przedsiębiorstw pracowników najemnych jest ideowych populizmem i gospodarczym bezsensem, bo ignoruje prawidła sinusoidalnych zmian koniunktury gospodarczej powodującej przemiennie raz wysoką a raz niską dochodowość działalności gospodarczej, co często miast zysków generuje gospodarcze straty. Logika nakazuje więc, aby wcześniejsi beneficjenci zysków przejęli tez ciężar późniejszych strat. Ta socjalistyczna (socjalna) utopia powielana przez prof. Mączyńską polega na tym, że klasa robotnicza ani myśli ponosić współwłaścicielskiego ciężaru strat, co boleśnie obnażyło się podczas ostatnich górniczych strajków w spółkach SP z właścicielskim udziałem górników, którzy w czasie węglowej koniunktury brali dywidendy a kiedy ich kopalnie przyniosły straty (i nadal przynoszą) ani myślą partycypować w tych stratach.
Mam kłopot z rozsądnym podsumowaniem tej notki, bo nie chcę urazić owe grono dyskutantów, ale też nie zamierzam ukrywać mojego rozczarowania płytkością owej debaty, która nie wnosi żadnego edukacyjno-poznawczego elementu obywatelskiej odpowiedzialności zarówno w ocenie ustępujących władz jak też niemniej skrupulatnej ocenie wizji ewentualnych rządów polityków ubiegających się o nie w obecnej kampanii wyborczej.
Dywagacje owe, (bo przecież nie rzeczowa debata) zamiast przybliżać wyborcom trudne i skomplikowane problemy (trwa kampania wyborcza), z którymi musi mierzyć się współczesne państwo w uwarunkowaniach wewnętrznych i geopolitycznych, banalizuje je sloganami populizmu socjalnego pozbawionymi obiektywizmu ocen rzeczywistości.
I to jest ten intelektualny objaw stagnacji myślicielskiej polskich elit.
Jeżeli nie intelektualiści, to kto ma nieść ów„ kaganek oświecenia” ułatwiającego narodowi zrozumienie otaczającej nas rzeczywistości? Kukiz???
Komentarze
Pokaż komentarze (2)