Bardzo dużo, co udowodnił Marks pisząc „Kapitał”, w którym jego rozliczne konfabulacje tak dalece rozminęły się z prawami życia, że wszystkie próby realizacji tez „Kapitału” życie zabijały.
W toczącej się od lat w Polsce dyskusji o gospodarce słowo kapitał odmieniane jest przez wszystkie przypadki, jak np: „nieludzki”, „spekulacyjny”, „społeczny”, „zaufania”, „socjalny”, „wiedzy”, „polityczny”, itd., itp.
Pochodzące od kapitału słowo „kapitalizm” w narracji politycznej jest używany - raz jako synonim dobrobytu i postępu, innym razem jako zło nazwane przez Marksa „wyzyskiem człowieka przez człowieka”.
„W szerokim kontekście kapitał to "samopomnażająca się" wartość. Dzięki zaangażowanemu kapitałowi możliwa jest przynosząca zysk produkcja. Wypracowany zysk może być inwestowany, dzięki czemu następuje akumulacja kapitału. Taka definicja wskazuje po pierwsze na to, że kapitałem nie muszą być jedynie pieniądze i dobra, ale też technologie i inne niematerialne wartości. Po drugie mówi o tym, że nie każdy pieniądz (dobro/technologia) jest kapitałem, a jedynie ten zainwestowany, czyli taki, którego posiadanie daje właścicielowi tytuł do renty (np. w postaci odsetek, dywidendy, opłaty licencyjnej, itp).”
/https://pl.wikipedia.org/wiki/Kapita%C5%82_(ekonomia)#Kapita.C5.82_w_teorii_ekonomii/
Rozum (a nie intelektualne konfabulacje) każe pojmować kapitał jako zasób dóbr i ich pomnażanie dla zapewnienia ciągłości życia na ziemi.
Przyroda praktykuje to „od zawsze” choćby w zadziwiającej szczodrości rozmnażania roślin. Są gatunki zbóż, że wyrosły z jednego ziarna kłos zawiera nawet 100 nowych ziaren, co - w uproszczeniu - można przyjąć, że przyrost materialny ziarna (produktu wyjściowego) wynosi 10 000 %. Szczodrość owa zaspakaja potrzeby żywnościowe całej przyrodniczej fauny.
W cywilizacji ludzkiej pomnażanie dóbr ma zaspakajać - oprócz potrzeb wyżywieniowych - także mnóstwo innych potrzeb rozrastających się wprost proporcjonalnie do rozwoju tejże cywilizacji.
W tym miejscu czas nawiązać do tytułowego rozumu. Zasadnym jest więc pytanie, czy mnożenie tych ludzkich potrzeb jest celowe? Rozum podpowiada, że w bardzo wielu przypadkach nie. Na przykład w pomnażaniu bardo kapitałochłonnego luksusu, i zupełnie zbędnego, bo służącego tylko do snobistycznego demonstrowania bogactwa praktycznie niewykorzystywanego /bezproduktywnego/ (np. wille z mnogością sypiali, łazienek, itp. „pomników próżności”) stanowiących tak naprawdę kapitał zamrożony, a więc bez efektu pomnażania, który wykorzystany efektywnie mógłby zaspokajać potrzeby na które w wielu miejscach kapitału nie starcza.
Prawdziwy kapitalizm „z ludzką twarzą” ma miejsce tylko w społeczeństwie obywatelskim, w rozumieniu powszechnego zatroskania o celowe i pożyteczne mnożenie dóbr bez marnotrawienia ich zasobów na dobra zbędne, których tworzenie, zarówno w gospodarności domowej (rodzinnej) jak i publicznej (wspólnotowej od gmin do państwo) musi mieć sens przydatności życiowej dla ciała i ducha bez fasady bezproduktywnej pokazowości.
Trwa parlamentarna kampania wyborcza, po której należało się spodziewać rzeczowej debaty politycznej na temat ulepszania polskiego kapitalizmu (gospodarki rynkowej) właśnie w celu podniesienia gospodarczej efektywności inwestycyjnej rodzimego kapitału, który jest obecnie - w dużej mierze - zamrażany właśnie w bezproduktywnym kiczu luksusowych willi i innego snobistycznego badziewia nie tylko indywidualnego, ale często publicznego (słynne lotniska na pokaz).
Rozum uczestników owej przedwyborczej debaty jest zupełnie zainfekowany socjalnym populizmem opartym na kaskadzie kosztownych obietnic finansowanych z budżetu państwa, którego trzos obiecują napełnić przez uszczuplenie zysków bogatym podmiotom (markety, banki, wysokie dochody płacowe, itp.) z bezrefleksyjną beztroską pomijając finansowo - kapitałowe skutki gospodarcze obiecanego wzrostu konsumpcji kosztem uszczuplania kapitału rozwojowego.
Promowana w kampanii wyborczej strategia polityczna to plan trwonienia istniejących zasobów kapitałowych w imię fasadowej utopii „godnego życia” rozumianego jako należny każdemu dobrobyt z samego tylko faktu bycia członkiem wspólnoty narodowej.
Konia z rzędem temu, kto wymieni jakiegoś polityka (poza Petru), który logicznie dowodziłby związków troskli obywatelskiej z efektami społeczno - gospodarczymi uprawniającymi do oczekiwania zasadnego wzrostu stopy życiowej.
Przedstawiciele wszystkich obozów politycznych począwszy od utopijnej - z natury rzeczy - lewicy po tych z pełnymi ustami prawd biblijnych, niepomni choćby na płynące z niej gospodarcze nauki o 7-miu latach tłustych i 7-miu chudych. Ich rozum pomija te prawdy, spychając je w zakamarki odległych mózgowych zakątków i zastępowanych wszechobecnym bezsensownym zwrotem „godnego życia”.
Jeżeli rozum populistycznych polityków konkurujących o władzę w państwie będzie wyłącznie zawładnięty intencją zdobycia władzy środkami piarowej demagogii poklasku wyborczego, a populizm ten zwycięży i da im władzę, to czekają nas kolejne 4 lata zmagań obozu socjalnego opartego na antykapitalistycznej (antyrynkowej) demagogii z rynkowym pragmatyzmem kapitałowym, naturalnym czynnikiem pomnażania dóbr w imię harmonijnego życia i społecznego rozwoju.
Oto recepta na „godne życie” działacza lewicowej „Partii Razem” z przenicowanym rozumem z opcji pracowitego pomnażania dóbr, na leniwą, lewicową opcję pasożytniczą podatkowego ograbiania bogatych współobywateli, którzy swoją pracowitością pomnażają własne dochody. Tak przedstawia się wersja tej grabieży zakomunikowana przez Adriana Zendberga /jedynka na warszawskiej liście Partii Razem”/ (GW z 20. października):
- 75 % podatku od zarobku powyżej 500 tys. zł. rocznie
- - 55% podatku od zarobku powyżej 250 tys. zł. rocznie
Te zrabowane pieniądze bliźnim ów socjalistyczny dobroczyńca zamiaruje rozdać swoim nieudacznym i leniwym towarzyszom dla zapewnienia im godnego życia.
Jest powiedzenie: „gdy rozum śpi budzą się demony”. Pan Zendberg właśnie uśpił rozum i próbuje obudzić groźnego demona o imieniu SOCJALIZM.
Ten demon już raz zniszczył Polskę. Nie wolno więc dopuścić do powtórki!
Komentarze
Pokaż komentarze (2)