Atak terrorystów islamskich w Paryżu to bolesny policzek wymierzony cywilizacji Zachodu przez jej zaprzysiężonych wrogów posługujących się religią islamu, którą zdołali „zaczadzić” miliony prostych ludzi manipulowanych politycznie przez bezwzględnych liderów, zwolenników zupełnego podporządkowania sobie narodów bezdyskusyjną dyscypliną szariatu.
Ten zbrodniczy atak ponownie uruchomił retorykę westchnień i zapewnień typu: „nie damy się zastraszyć”, „wszyscy jesteśmy Francuzami”, ‘zbrodniarze będą ukarani”, itd., itp.
Piszę „ponownie”, jako że takie same wypowiedzi padały po ataku islamskich terrorystów w 2001 r. na World Trade Center w Nowym Jorku.
Minęło 14 lat i mimo dużego wysiłku USA terroryści islamscy nie tylko, że nie zostali zlikwidowani oni jeszcze niebezpiecznie „zmężnieli”. Dlaczego?
Nie ma prostej odpowiedzi. Niemniej można dostrzec, że gro winy za bezkarność islamskiego terroru ponosi Europa, ta rozlazła cywilizacyjnie Zjednoczona Europa upajająca się dobrobytem, tolerancją obyczajów, pacyfizmem, demokracją powszechną, bezrefleksyjną wolnością zgromadzeń, polityczno-społecznym populizmem, itp. ideałom.
Ciągle słyszymy, że nie można w tej kwestii skutecznie działać, bo politycy w demokracji są ograniczani nieustającymi kampaniami wyborczymi, które nie sprzyjają odważnym, radykalnym krokom polityczno-militarnym przeciwko terroryzmowi Bliskiego Wschodu (i nie tylko), bo to nie jest społecznie popularne.
Rzeczywiście nie jest. Ale co to za mężowie stanu, którzy w imię populizmu uchylają się od odpowiedzialności za losy Europy, bo stanowczość i zdecydowanie pogarsza im wyniki sondaży popularności.
Znamienny jest przykład Polski. Pamiętamy antyrządowe kampanie przeciwko polskiej obecności w Afganistanie i Iraku. Pamiętamy podobne kampanie krytykujące polski rząd za poparcie Ukrainy w jej walce: raz - o demokrację (Majdan), dwa - o Krym. Pamiętamy jak to nasi populiści krzyczeli, że polityka rządu przynosi straty gospodarce (wstrzymany eksport rolny). Pamiętamy jak oburzano się, że giną polscy żołnierze za Amerykanów, którym przypisywano obowiązek obrony Zachodu z błogim przeświadczeniem „bezpieczeństwa raz na zawsze”. Tak jest w całe Unii Europejskiej.
Teraz, na tle powyższego, słyszy się coraz powszechniej, że czas na zdecydowaną lądową akcję militarną przeciwko państwu islamskiemu. Jednocześnie powątpiewa się czy „liberalna” Unia Europejska o archaicznym, jednogłośnym systemie podejmowania decyzji (przypominam polskie historyczne „liberum weto”) będzie zdolna wyrazić solidarną zgodę na pełne uczestnictwo w tej niezbędnej lądowej ofensywie? Jest prawie pewne, że nie!
Społeczeństwa Europy są za to coraz bardziej radykalne wobec uciekających do nas z „piekła terroryzmu” ludzi tylko dlatego, że są w dużej części islamistami (choć sporo wśród nich chrześcijan). Szowinizm populistycznych polityków Europy ukrywa, że najwięcej ofiar terroryzmu jest właśnie wśród wyznawców islamu.
Wspominam to dla uzmysłowienia, że mało uświadomione społeczeństwa (a do takich należą zarówno wyznawcy islamu jak i katolików) są niemiłosiernie manipulowane przez polityków w imię realizowania ich wizji (najczęściej partyjnych) zbudowania państwa „ich marzeń” a nie państwa potrzeb ogólnonarodowych.
A potrzeby ogólnonarodowe całej Europy wymagają zwalczenia terroryzmu islamskiego i umożliwienia zbudowania ustrojów dla normalnego życia ludzi w państwach wolnych od szariatu, bez wyznaniowego totalitaryzmu, który siłą i okrucieństwem podporządkowuje sobie ludność w imię sprawowania absolutnej władzy.
I to jest pilnym obowiązkiem cywilizacji Zachodu: zastąpienie bezowocnych dywagacji konkretnym, zdecydowanym czynem militarnym całej Wspólnoty unicestwiającym ośrodki władzy oparte na fanatyzmie religijnym wpajanym łatwowiernym, oszukiwanym wyznawcom, których z zimna krwią liderzy terroryzmu wysyłają na śmieć.
To może się nie udać z powodu ciągle trwających gdzieś na Zachodzie kampanii wyborczych. Od co!
Komentarze
Pokaż komentarze (8)