Sukces wyborczy PiS-u, to obraz polskiej demokracji odzwierciedlający stan nastrojów społecznych tej większości Polaków, którzy w wyborach uczestniczyli.
Trzeba pamiętać, że ok. połowy narodu uprawnionego do głosowania nie uczestniczy w wyborach. Oddane na PiS ponad 5mln. głosów stanowi nieco powyżej 19% wszystkich uprawnionych, co nie jest wynikiem oszałamiającym, choć gwarantuje tej partii większość parlamentarną i samodzielne rządy. W skali tego poziomu demokracji jest to bezsprzecznie sukces wyborczy.
Trudno jednak nazwać to sukcesem Demokracji narodu (przez duże D), którego połowa uprawnionych wyborców wybory ignoruje.
To jest właśnie problem polskiej demokracji, bo nasuwa pytanie: dlaczego tym ludziom jest obojętne kto będzie rządzić i dlaczego świadomie wyłączają się z współdecydowania o tym?
A może nie są świadomi tego somo-izolowania się ze społeczności biorącej udział w obywatelskiej współodpowiedzialności za dokonane wybory?
Określenie „obywatelska odpowiedzialność” jest tutaj kluczowe, bo uświadamia nam bolesny deficyt poczucia obywatelskości w naszym narodzie.
Deficyt ten wyraźnie ilustruje wypowiadany często przez polityków - na tle konfliktu konstytucyjnego - pogląd, że ludzi nie interesuje debata o trybunale, bo im bliżej do życia i głównie obchodzi ich poprawa jego warunków.
Zauważa to partia Petru, która zastanawia się nad rolą ruchów obywatelskich i organizacji pozarządowych w budowaniu ładu prawnego (obywatelskiego).
Trafnie też komentuje ów problem pisarz Wojciech Kuczok mówiąc:
Statystyczny Polak czyta jedną książkę na rok, za to wypija pięćdziesiąt półlitrowych flaszek wódki rocznie. A zatem, zakładając, że od statystycznego do przeciętnego obywatela droga nie tak daleka, nie należy w Polsce oczekiwać jakiejś szczególnie rozwiniętej świadomości obywatelskiej.
Gnuśność elit i samozadowolenie polityków doprowadziły naród do niedożywienia duchowego.
Co zatem robić(…)? Nie dać sobie zawłaszczyć kultury, symboli, wreszcie samego języka. Nie poprzez mędrkowanie w zamkniętym gronie współwyznawców, ale pracą u podstaw - ten naród trzeba po prostu za wszelką cenę wykształcić.
Trzeba walczyć o te 50 procent, którym nie chciało się pójść do urn, z nadzieją na to, że nie poszli w ramach protestu, a nie dlatego, że przespali dzień wyborów w pijackiej malignie. Walczyć tym, co mamy na podorędziu: piórem, pędzlem, kamerą.
http://wyborcza.pl/1,75968,19272154,czas-na-rzeczpospolita-demokratow.html#ixzz3t3qjI8Tq
Jesteśmy świadkami oburzania się na rząd PiS-u za dokonywaną „inwentaryzacje” stanu prawnego państwa, co budzi niepokój szczególnie na tle zawirowań wokół Trybunału Konstytucyjnego. Opozycja mniejszościowa słusznie protestuje w sprawie marginalizowania jej w procesach decyzyjnych sejmu. Słusznie, choć poza Petru, inne partie opozycyjne nie analizują kwestii poziomu obywatelskości społeczeństwa w takim kierunku jak proponuje Kurczok: - ten naród trzeba po prostu za wszelką cenę wykształcić.
A wykształcić znaczy spowodować wzrost poczucia obywatelskości narodu tak by poczuł swoją wartość we współdecydowaniu o stanowieniu władzy i uczestnictwie w jej kontrolowaniu przez swoich przedstawicieli zasiadających w parlamencie.
Władza jednopartyjna nie musi zabiegać o kompromisy, dlatego zawsze jest narażona na zbytnią pewność siebie i swoich racji, które jak wiemy nigdy nie są racjami ostatecznymi. Odpowiednio silna opozycja jest cenzorem poczynań rządzących i tym właśnie ogranicza buńczuczność rządu, przyczyną wszystkich jego błędów.
Żeby, więc równoważyć głosy partii rządzącej głosami opozycji trzeba mieć parlamentarzystów wyniesionych do władzy ruchem obywatelskim, bo dopóki takiego ruchu nie ma dopóty nie będzie takich parlamentarzystów.
Czas więc na intensyfikowanie obywatelskiego edukowania narodu!
Komentarze
Pokaż komentarze (4)