Kto jest suwerenem władzy w Polsce?

Określa to konstytucja w art.4:

1. Władza zwierzchnia w Rzeczypospolitej Polskiej należy do Narodu.

2. Naród sprawuje władzę przez swoich przedstawicieli lub bezpośrednio.

Konstytucja ustanawia też Trybunał Konstytucyjny z bezwarunkowym rygorem przestrzegania jego werdyktów, tak sprecyzowanych:

Art. 189.Trybunał Konstytucyjny rozstrzyga spory kompetencyjne pomiędzy centralnymi konstytucyjnymi organami państwa.

Art. 190.1. Orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne.  2. Orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego w sprawach wymienionych w art. 188 podlegają niezwłocznemu ogłoszeniu w organie urzędowym, w którym akt normatywny był ogłoszony. Jeżeli akt nie był ogłoszony, orzeczenie ogłasza się w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.

Czyli wszystko jasne i czytelne. Naród, jako suweren władzy w Polsce sprawując ją przez swoich przedstawicieli, którym powierzył to zadanie w wyborach powszechnych 25 października 2015 r. Złożył ją w ręce władzy ustawodawczej tj. sejmu i senatu, oraz wykonawczej tj. prezydenta i rządu. Demokracji stało się zadość!

Przedstawiciele Narodu władzę objęli a jedynym obszarem ograniczającym zakres jej wykonywania jest konstytucja, którą ustanowił Naród - suweren władzy - w bezpośrednim swoim najwyższym akcie decyzyjnym, czyli referendum konstytucyjnym 25 maja 1997 r.

Ład ustrojowy jest więc ustanowiony wolą Narodu, a jego przestrzeganie powierzono w/w przedstawicielom.

Do tego momentu wszystko jest jasne i czytelne. Przedstawione procedury ładu konstytucyjnego zostały zachowane. Suweren owej władzy po udzieleniu swoim przedstawicielom plenipotencji do zarządzania państwem przeszedł z roli bezpośredniego władztwa w RP do roli nadzorczej nad swymi nowo wybranymi przedstawicielskimi rządami.

Zrodziło się jednak zaniepokojenie suwerena władczymi postawami swoich nowych przedstawicieli powstałych na bazie ich kontrowersji decyzyjnych wokół ładu ustrojowego, którego nowe zasady próbują ustanowić organy władzy przedstawicielskiej przez interpretacyjną ingerencję w jej postanowienia.

Polska demokracja znalazła się w impasie. Suweren władzy zaniedbał zagwarantować sobie konstytucyjnie możliwość wypowiedzenia mandatu powierzenia władzy swoim przedstawicielom w wyborach powszechnych kiedy ci przedstawiciele ignorują zwierzchnictwo suwerena skodyfikowane w konstytucji.

Chociaż wiemy, kto jest suwerenem władzy w Polsce, wiemy również, że ów suweren, władza zwierzchnia Rzeczpospolitej Polskiej należąca do Narodu (art.4) nie posiada konstytucyjnego instrumentu wyegzekwowania od swoich przedstawicieli respektowania konstytucji.

Zaisiniał więc w Polsce bardzo poważny impas ustrojowy, którego skutki dzisiaj nikt nie jest w stania przewidzieć.

Lepiej więc powstrzymać tę wyobraźnię i liczyć na powrót rozsądku rządzącym w imię niwelowania niebezpiecznej wyobraźni politycznej powrotem na łono konstytucyjnych reguł funkcjonowania państwa.