W żadnym państwie nie ma takiej władzy, która nie miałaby przeciwników demonstrujących swoje niezadowolenie w różnych formach. Najbardziej spektakularnym sprzeciwem są demonstracje uliczne, a ich polityczne znaczenie, jest oceniane liczebnością demonstrantów.
Nie było rządu w III RP, żeby przeciwko niemu nie protestowano. Ulubionym argumentem organizatorów protestu podnoszącym jego wagę jest przypisywanie protestom ich ludową (społeczną) reprezentatywność. Ten argument jest nieśmiertelny, bo ładnie wpisuje się w obraz demokracji, a demokracja - jak wiadomo - to „wola ludu”. Zawsze z pietyzmem był podnoszony ten akcent podczas wszystkich demonstracji Prawa i Sprawiedliwości sprzed wygranych wyborów.
Niespodziewany wyłom w tej politycznej narracji dokonała pani premier Beata Szydło, która zakwalifikowała manifestantów spad znaku KOD do grup społecznych bardzo dobrze funkcjonujących w III RP, a protestujących przede wszystkim w obronie swoich uprzywilejowanych, grupowych interesów członków korporacji bankowych i biznesowych nie mogących pogodzić się z wyborczą przegraną.
Te argumentacyjne banały nie warto nawet komentować, bo masowość manifestacji pod sztandarem KOD świadczyła by też o masowości wysokiej stopy życiowej, efektu bogactwa demonstrantów.
Kto chce niech wierzy. Szkoda tylko, że oficjalne źródła rządowe zupełnie ignorują uczestników protestów KOD ze pospolitych środowisk społecznych np.: akademickich, aktorskich i w ogóle twórczych olraz zwykłych mieszczuchów i „mas ludowych”.
Taka narracja czynników oficjalnych obecnej władzy nie broni się w świetle tego bardzo wymownego przykładu:
Kiedy Katarzyna Łaniewska aktorka grająca w „Plebani” - zwolenniczka PiS - recytowała wiersz poparcia dla obecnej władzy na prorządowej manifestacji 13 grudnia twarze władz promieniowały radośnie.
Kiedy zaś Wojciech Matuszak, aktor znany z roli proboszcza tego samego serialu „Plebania” otrzymał najdłuższe brawa za przemówienie na manifestacji KOD 12 grudnia zastał wtłoczony do obrońców finansjery i korupcji (Janusz Wojciechowski).
Jakże trafne jest więc w tej sytuacji powiedzenie, że „punkt widzenia zależy od miejsca siedzenia”.
Koło polskiej historii niespodziewanie dla obserwatorów sceny politycznej znowu miga przed naszymi oczami obrazami ludu i burżuazji i jest zagadką, co pokaże, kiedy zwolni to obecnie zawrotne tempo obrotów? Czas pokaże


Komentarze
Pokaż komentarze (11)