Ryszard Petru - lider opozycji parlamentarnej.

Sporo konsternacji wywołało u wielu ludzi oświadczenie Ryszarda Petru, że jest liderem opozycji parlamentarnej. Najmocniej wstrząsnęło to Grzegorzem Schetyną, któremu wydawało się oczywistym, że jemu przypada to liderowanie z powodu najliczniejszej reprezentacji PO w sejmie (138 posłów). W opinii Schetyny niepojętym jest, aby parlamentarnym liderem opozycji mógł być szef partii z zaledwie 29 mandatami poselskimi.

Schetyna jest jednak w błędzie. Nie wiem jak potoczą się polityczne losy PO, ale wszystko wskazuje na jej pełzający schyłek wyrażający się ich minimalną parlamentarną aktywnością opozycyjną i nędzną publicystyką medialnych wystąpień liderów partii.

W PO nie ma już ludzi z publicystycznym, oratorskim talentem głoszenia treści politycznych. Początkiem tego schyłku był sukces Donalda Tuska (i Polski) przez awans na przewodniczącego Rady Europejskiej osiągnięty marką skutecznego polityka, zdolnego lidera, zdecydowanie pro unijnego Europejczyka. Te bezsprzeczne zalety przyćmiły w Tusku instynkt samozachowawczy dla PO, która pod jego wodzą nie wychowała naturalnego (naturalnych) następcy zdolnego kontynuować jago dzieło.

Zdemoralizowane ośmioletnią władzą kierownictwo statutowe Platformy ubzdurało sobie bezkrytycznie, że każdy z nich, indywidualnie, jest zdolny kierować partią. Jak dowiódł czas „po Tusku” bardzo się mylili, bo zarozumialstwo nie zastąpi talentu i kompetencji. Klęski wyborcze prezydenta i parlamentarne dramatycznie obnażyły tę słabość powodująca olbrzymi popłoch w partii, który trwa do dziś. Skoro PO nie potrafi wyłonić ze swoich szeregów kandydata na szefa partii lepszego od „spalonego” wewnętrznymi intrygami Schetyny, to potwierdza swoją niechybną schyłkowość.

W notce z dnia 30. października br. pod znamiennym tytułem  „Ewa Kopacz - sztandar wyprowadzić”, napisałem:

• Kiedy czytam zapowiedź Ewy Kopacz typu: „zaproponujemy Polakom nową Platformę”, to zaczynam lepiej rozumieć tło klęski wyborczej PO.                                           
• Wybory dowiodły, że Platforma zestarzała się do tego stopnia, że nie nadaje się już do reperacji.                                                                                                                           
• A historia uczy, że lepiej tworzyć partie nowe niż reperować stare. Zgodnie z tą dewizą powołano przecież Platformę po nieudanej „odnowie” UW/UD.
• Naturalnym następcą „zużytej” PO jest nowa partia obozu liberalno-demokratycznego Ryszarda Petru pn. „Nowoczesna”, która z powodzeniem może powtórzyć polityczną drogę wczesnego Tuska. Potencjał społeczny jest dowiedziony choćby najlepszym wynikiem wyborczym w Wielkopolsce kandydatki „N” Joanny Schmidt (35 202) głosów.                      
• Rozpoczęta brzydka walka o stanowisko lidera w PO umacnia mnie w mojej opinii!

Ten „upadek” PO na każdym kroku udowadniają zszokowane kadry tej partii, które zagubiły nawet cechy zwykłej wewnątrz partyjnej kultury takim między innymi zachowaniem:

A.     „Krótkie (opłatkowe) spotkanie, na którym zjawiają się wszyscy politycy PO. Prawie wszyscy, bo Ewy Kopacz nie ma. Chwilę później dziennikarze pytają ją o tę nieobecność. I konsternacja, bo Ewa Kopacz nic nie wiedziała o opłatku, szef klubu jej nie zaprosił. Trudno o bardziej jaskrawy dowód, gdzie nowi liderzry widzą miejsce byłej premier”.  

B.     Tomasz Siemoniak wycofuje się z kandydowania na szefa PO. Ewy Kopacz, która go promowała i dla którego sama się wycofała, na liście powiadomionych przez niego nie ma”.

http://wyborcza.pl/1,75968,19462357,gdzie-jest-ewa-kopacz.html

Wszystkie te symptomy zagubienia, rutyny, walki wewnętrznej w imię indywidualnych ambicji, zanikanie lojalności koleżeńskiej, bak wizji państwa po PiS-ie, upór trwania kadr społecznie opatrzonych i zużytych, itp. świadczą o wypaleniu się PO i utracie politycznego wigoru zdolnego do skutecznej opozycyjności wobec sprężystego i konsekwentnego PiS-u.

Przeciwieństwem tych w/w cech bezżytecznych w opozycji jest „Nowoczesna” Petru z młodymi aktywnymi posłami, bez przeszłości w pełnieniu władzy, pełnymi wigoru, wyraziście widocznymi w debatach sejmowych z logiczną, rzeczową oceną błędów obozu rządzącego i projektami w sferze finansowania partii, modyfikacji projektu 500 zł. na dziecko, ładu podatkowego, obrony ustroju demokracji liberalnej.

Oto cechy, które w pełni predestynują Ryszarda Petru do roli lidera opozycji parlamentarnej. Rutyniarstwo Schetyny nie jest zdolne konkurować ze świeżym politycznym powiewem niesionym przez Petru, a przeciwstawianie się tej świeżości argumentem liczebności posłów potwierdza polityczny uwiąd PO.

Jedyną skuteczną decyzją PO dla wzmocnienia wartości obecnej opozycji parlamentarnej jest przejście wiernych idei demokracji liberalnej posłów Platformy do parlamentarnego klubu „Nowoczesnej” i tam przez czteroletni czas rządów PiS skuteczne budowanie obozu politycznego, jako konkurencyjnej alternatywy rządzenia Polską po upływie kadencji obecnej władzy.

To powinno być celem liberalnego Grzegorza Schetyny a nie tłumienie politycznego zapału Ryszarda Petru i jego „Nowoczesnej".