Z żalem trzeba skonstatować, że PiS jako partia władzy (niepodzielnej) ewoluuje w kierunku „trwałego” jej utrzymania drogą tworzenia norm prawnych zapewniających taki cel. Wszystkie pospieszne zabiegi usuwania z prawa dotychczasowych „bezpieczników” chroniących demokrację są zamieniane, głównie w kadrowych procedurach władz wybieralnych na nominowane z politycznego (czytaj partyjnego) nadania.
To nieprzyjemnie przypomina czasy PRL-u z ustrojem jednopartyjnym określanym wtedy oficjalnie: „rząd rządzi - partia kieruje”.
Zjawisko to jest smutnym następstwem epoki socjalizmu, w którym dorastało i kształtowało się pokolenie całego obecnie polskiego establishmentu politycznego we wszystkich ruchach politycznych automatycznie wzorujących się w dużej mierze na partyjnym ustroju PRL-u:
Wszystkie posocjalistyczne obozy władzy w odrodzonej demokratycznie po 1989 r. Polsce kierowane były (i są) przez liderów wyedukowanych w ustroju socjalistycznym, gdzie ideologia ta obowiązywała totalnie we wszystkich dziedzinach życia i ruchach społecznych, nie bez powodu nazywanymi właśnie „socjalistycznymi”. Edukację w zakresie reguł funkcjonowania społeczeństa wynieśli więc oni z:
- socjalistycznych ruchów politycznych,
- socjalistycznych uniwersytetów,
- socjalistycznych ośrodków anty PZPR - owskiego buntu,
- socjalistycznych ruchów przykościelnych,
- socjalistycznych związków zawodowych,
- socjalistycznych organizacji samorządowych, itd.., itp.
Gdy się dokładnie przyjrzeć sylwetkom owych liderów partyjnych rozgrywających współczesne polityczne „mecze” na scenie III RP są to wyłącznie osoby kształtowane w rzeczywistości socjalistycznej.
Wszyscy oni - bez wyjątku - tak głęboko przesiąkli PZPR - owską ideą dyktatury jednopartyjnej, że natychmiast po zdobyciu władzy podporządkowują sobie całość życia społecznego - od polityki (co jest zrozumiałe) po wszystką samorządność i gospodarkę - dokładnie na modłę PRL-u.. To jest chorobliwy, polityczny syndrom socjalistycznego skażenia umysłów tych ludzi.
Trudno się właściwie temu dziwić, skoro we wszystkich (dosłownie) partiach pełno jest byłych funkcjonariuszy byłej nieboszczki PZPR i to w ścisłych gremiach kierowniczych partii.
Czołowi reformatorzy polskiej demokracji z obecnej partii rządzącej, wzbudzają niedobre skojarzenia z PZPR - em, bo są po przejściach związanych długoletnim stażem w tej partii (także w stanie wojennym) i na ważnych państwowych funkcjach Polski Ludowej do ostatniego dnia jej istnienia.
Skoro tak skutecznie przywracają dzisiaj model rządów jednopartyjnych z wykluczeniem prawnego nadzoru nad funkcjonariuszami partyjno - państwowymi dowodzą tym swoich wielkich umiejętności wyniesionych z długoletnich doświadczeń „siły przewodniej” ludu pracującego miast i wsi, któremu przekonująco wskazano winnych ich trosk codziennych, spowodowanych ze strony wyzyskiwaczy z obcych banków i takich zagranicznych supermarketów, bardzo teraz zagniewanych perspektywą pozbawienia ich tych „niezasłużonych” pożytków w wyniku „naprawy państwa” przez obecną władzę.
Jako indywidualny, pozaparlamentarny opozycjonista wobec tej władzy taki bieg spraw uważam za nie korzystny dla Polski. Przecież model jednopartyjnej władzy nigdzie na świecie się nie sprawdził. Głównie z powodu grzechu pychy opanowujący rządzących w przekonaniu, że mandat do rządzenia jest dla nich wyborczym wskazaniem na przyzwolenie owych głębokich zmian ustrojowych, które przecież zapowiadano w kampanii wyborczej. Takie przeświadczenie wynikające z tej pychy to pierwszy krok prowadzący do lekceważenia wszystkich pozostałych środowisk społecznych, których de facto jest w kraju większość od sprzyjających PiS-owi, którzy w masie Polaków uprawnionych do głosowania stanowią niecałe 20%.
Próba lekceważenia owej większości wzbudzi w nich poczucie obywatelskiej krzywdy, a w dłuższej perspektywie czasowej nawet gniew prowokujący do protestów, których zaczątek miał już miejsce w akcjach protestacyjnych KOD.
Również z pobudek zwycięskiej, wyborczej pychy PiS popełnił kardynalny błąd powołując w skład rządu osoby wyraźnie podczas kampanii wyborczej pomijane jako kandydaci do rządu, co tak przekonująco zademonstrowano np. zaprzeczeniem, że Antoni Macierewicz nie zostanie ministrem obrony narodowej. A został!
Większość obywatelska nie głosująca na PiS musi czuć się zaniepokojona rządowymi operacjami wokół katastrofy smoleńskiej przekształcając ją w działania polityczne skierowane przeciwko poprzedniej ekipie rządzącej min. zarzutami, że BOR pod poprzednim kierownictwem bezkrytycznie oddało bezpieczeństwo prezydenta Polski służbom rosyjskim. Tymczasem formułujący te zarzuty nowy szef BOR-u płk Andrzej Pawlikowski był w 2007 r. odpowiedzialny za podobną podróż prezydenta do Rosji i to on najważniejsze działania ochronne oddał w ręce Rosjan.
http://wyborcza.pl/1,75968,19489341,smolenska-hucpa-w-bor.html
Oto najwidoczniejsze ułomności jednopartyjnej władzy PiS, która uzurpuje sobie przywilej wyrokowania, że ich funkcjonariusze partyjni realizując program partyjny wolni są od pokus demoralizujących władzę, zaś podobne działania innych partii są zawsze przejawem arogancji i buty tamtych partii rządzących w przeszłości.
To kardynalny błąd rządzących pogłębiający rów niezgody pomiędzy zwolennikami tej władzy i jej krytykami.
Przecież od zawsze wiadomo, że niezgoda rujnuje! A rujnowanie szkodzi wszystkim; tym wygranym i tym przegranym!
A może ci dawni funkcjonariusze PZPR zapomnieli, czym skończyła się utopia polityczna ich dawnej politycznej macierzy?


Komentarze
Pokaż komentarze (30)