Czego nie rozumie PO i Nowoczesna!

O wyborcze poparcie zupełnie rozbitego elektoratu lewicowego tracącego reprezentację parlamentarną dość ekwilibrystycznie zabiegają PO  i Nowoczesna.

Obie partie ochoczo rzuciły się z polityczną ofertą do tego osieroconego, lewicowego elektoratu mocno epatując go obietnicami w sferze obyczajowej, głównie dot. legalizacji związków partnerskich (docelowo homoseksualnych), agresywnym kontestowaniem kultury chrześcijańskiej mocno przecież zakorzenionej w polskim narodzie.

Ta lewicowa kokieteria rzeczywiście przysparza partiom - a głównie „N” - parę procent wzrostu sondażowego poparcia z jednoczesną jednak konsternacją w środowiskach wiejskim i małomiasteczkowym, wobec takich wypowiedzi, co pomniejsza poparcie tych środowisk dla owych partii. W wizerunkowym bilansie zysku i strat dla „N” wyraźnie przeważają straty.

Choć elektorat wiejski i małomiasteczkowy jest gospodarczo liberalny zagłębiony w prywatnej przedsiębiorczości i jako taki prezentuje naturalne sympatie do partii popierających gospodarkę rynkową, jednocześnie jednak mocno jest zrośnięty z kulturą chrześcijańską przeciwną „liberalistycznej” obyczajowości (małżeństwa homoseksualne)

Na tych rozbieżnościach poglądowych wyraźnie tracą PO i „N” , co bardzo boleśnie odczuła właśnie Platforma w ostatnich wyborach tracąc władzę.

Strategom  PO i „N”  brakuje analitycznej dociekliwości w ocenie tego zjawiska żeby poznać złożone motywacje wyborców „rozdartych” pomiędzy wolnorynkowymi poglądami gospodarczymi a silnym przywiązaniem do obyczajów kultury chrześcijańskiej nie akceptującej  owych „liberalistycznych” obyczajów demonstrowanych anty rodzinną promocją homoseksualizmu i feminizmu.

Ostatni kongres PO położył główny nacisk na gospodarkę w świetle niekorzystnych dla niej projektów PiS nie rezygnując jednak z lewicowej kokieterii wyrażonej słowami Schetyny: „Związki partnerskie? Są potrzebne, ale jakie to ma znaczenie, gdy PiS burzy fundamenty demokratycznego państwa?” Te słowa mocno zmroziły przeciwników liberalizacji obyczajowej i jednocześnie zwolenników gospodarki wolnorynkowej.

Tak samo zmrażają zwolenników „N” wyraźne ukłony działaczy tej partii wobec tzw. obyczajowości liberalnej demonstrowanej nadzwyczaj wyzywająco przez członka władz „N”, Krzysztofa Mieszkowskiego dyrektora teatru Polskiego we Wrocławiu zwolennika naturalistycznych scen aktów seksualnych na scenie teatralnej, co udowodnił wystawiając sztukę kontrowersyjnej autorki Elfriede Jelinek z czeskimi aktorami porno na scenie. Ów fakt tak skomentował aktor Emilian Kamiński: "Teatr ma uczyć moralności i dobrego smaku". 

Nic ująć nic dodać!

Sztuka owa wyraźnie zaszkodziła w oczach licznego grona owego „wiejsko miasteczkowego” liberalnego elektoratu „N” przez arogancką postawę p. Mieszkowskiego i gorliwą jego obronę ze strony Ryszarda Petru i pozostałych członków władz „N”.  

Taka postawa to wielki błąd „N”, nie pomnej, że bardziej od niej brylowała ortodoksyjnym liberalizmem obyczajowym partia Palikowa, a jednak przegrała z kretesem wyścig wyborczy, bo wyznawcy tej ortodoksji to marginalny elektorat „wolności obyczajowej” stanowiący kroplę w morzy polskich wyborców, tych przywiązanych do kultury chrześcijańskiej i tradycyjnej rodziny z mamą i tatą, a nie do marginalnej warstwy cywilizacji feministyczno-homoseksuanej.

Omamieni populistyczną modą piarowej wyborczej propagandy lansowanej wyborczą kokieterią dla „pozyskiwania” zwolenników zarówno PO ja i „N” ich działacze nie wyciągają wniosków z prozaicznego faktu, że modny piar (PR) przynosi często partiom doraźne korzyści, ale nigdy nie przynosi trwałego efektu obywatelskich więzi naród-władza. A tylko takie więzi gwarantują skuteczne dla dobra kraju porozumienie wyborców z wybieranymi, swoimi przedstawicielami w organach demokratycznej władzy.

A jaki jest naprawdę nasz polski naród wykazałem w powyższym skrócie.