W notce z dnia 22.02.2016 r. pt. „Operacja wymiany Wałęsy na innego „bohatera” „S” nie powiedzie się!” napisałem min.:

”Te [antywałęsowskie] polityczne konfabulacje obalają ważni historyczni bohaterowie pokojowej rewolucji 1989 r., których trzeba przywoływać jako przeciwwagę obraźliwej paplaniny obecnych heroldów teczkowej prawdy takich jak Cenckiewicz i Gontarczyk.”

W duchy tej „przeciwwagi” przytaczam dzisiaj cytat za Ksiądzem Sławomirem Szczepaniakiem, doktorem filozofii i nauk humanistycznych, byłym duszpasterzu  warszawskiego KIK, rektorem kaplicy Zakładu dla Ociemniałych w Laskach, współpracującym z Uniwersytetem Paris-Est:

„Nie wiem, co Wałęsa podpisał, a czego nie podpisał. Jest to zupełnie nieistotne z punktu widzenia historii. Wiem, że w tamtych czasach nie można było lekceważyć władzy, przeciwnie, trzeba było uśpić jej czujność, zyskać jej przychylność. Taką zresztą strategię podjął kard. Wyszyński, podpisując z władzą komunistyczną tzw. małe porozumienie. Wielu krzyczało wtedy: "Prymas jest zdrajcą!".

Dla mnie jednak w tamtych czasach było jasne, że wszelkie obietnice, podpisy złożone pod groźbą, bez zamiaru ich wypełnienia, nie miały żadnej wartości moralnej, były jedynie bezwartościowym świstkiem papieru, którego powinni się wstydzić ci, którzy do takich obietnic zmuszali. Jest to zresztą zasada nadal obowiązująca w teologii moralnej i doktrynie prawnej Kościoła, np. w przypadku składania przysięgi małżeńskiej pod przymusem.

Dziwi mnie, że żaden hierarcha Kościoła nie powie tego publicznie, i to w Roku Miłosierdzia: "Panowie, źle się bawicie! Jesteśmy tylko ludźmi i każdy z nas ma chwile słabości, które nie mogą przekreślić ani podważyć dzieła naszego życia!".

Dziwi mnie, że żaden hierarcha Kościoła nie wspomni encykliki "Dives in misericordia" św. Jana Pawła II, który już w 1980 r. przypominał, że sama sprawiedliwość nie wystarcza, gdyż ostateczna sprawiedliwość (summa iustitia) może jednocześnie stać się najwyższą niesprawiedliwością (summa iniustitia). Właśnie z taką sytuacją mamy dziś do czynienia.

Jeśli zatem urzędnicy dzisiejszej władzy - którzy mają usta pełne poparcia dla Kościoła (choć sami nie są zdolni do przekazania znaku pokoju, patrz prezes), przyznając 26 mln zł o. dyrektorowi z naszych podatków - chcieliby rzeczywiście postąpić ewangelicznie, to po skonfiskowaniu teczek winni zaprosić p. Lecha Wałęsę do IPN i poinformować go w cztery oczy o tych dokumentach, prosząc o przedstawienie okoliczności tych przesłuchań. Jeśli p. Wałęsa odrzucałby w czambuł te dokumenty, należałoby mu przedstawić naocznych świadków. Jeśli nadal odmawiałby współpracy, należałoby opublikować te dokumenty w internecie.

Ale Ewangelia nie liczy się dla Prawa i Sprawiedliwości! W momencie nieobecności oskarżonego, gdy nie może się bronić, zrzuca się na jego głowę wszelkie nagromadzone (nie do końca wiadomo jak) "teczki", by go zniszczyć. I to, Panowie, nazywacie Sprawiedliwością?

Szkoda, że tak mało w Polsce jest osób na miarę Hannah Arendt. Gdy w Izraelu rozgorzały dyskusje na temat potępienia Żydów, którzy pełnili w obozach koncentracyjnych funkcje kapo lub wydawali jedni drugich na śmierć, miała odwagę powiedzieć: "Stop! Wszyscy jesteśmy ofiarami, zarówno ci, którzy stracili życie, byli w obozach śmierci, jak i ci, którzy chcąc ratować życie swoje i swoich bliskich, ugięli się pod władzą nazistów. Wszyscy jesteśmy ofiarami tego systemu, nie ma lepszych i gorszych, pozostają tragiczne wybory, których nikt nie ma prawa sądzić!".
Czy nie warto uczyć się od tych, którzy ten problem już dawno przerobili?”

(http://wyborcza.pl/1,75968,19669380,ks-szczepaniak-walesa-to-dobro-wspolne-zaslugujace-na-ochrone.html)

Ten list poprawia samopoczucie tych katolików, którzy podobnie jak ks. Sławomir Szczepaniak brzydzą się postawami potępienia sprzecznego z duchem ewangelii i to - jak pisze ks. Szczepaniak -  i to w Roku Miłosierdzia.

To dobrze, że takie słowa napisał ksiądz Kościoła Katolickiego, którego polscy kapłani jakże niezrozumiale powściągliwie milczą!