Zakres kompetencji demokratycznej władzy jest obecnie głównym tematem debat politycznych w Polsce. Nowa - od października 2015 r. - władza chce więcej kompetencji niż daje jej konstytucja, co rodzi konflikty na tle prób rozszerzania owych kompetencji. Takie intencje władz są z natury rzeczy wysoce podejrzane: bo po co władzy więcej uprawnień? Dlaczego „uwiera” je sądowy nadzór przestrzegania ustawy zasadniczej?
Przecież najważniejszym priorytetem demokracji jest permanentny społeczno instytucjonalny nadzór władzy z sądowniczą na czele. Takie kontrolerskie regulacje ustrojowe są wymuszone ułomnością natury ludzkiej łatwo podatnej na uleganie różnym wypaczeniom.
Nie bez racji demokracje o wysokiej kulturze politycznej chlubią się szerokim zakresem kontrolowania urzędującej władzy sięgające także poza nadzór sądowy w postaci szerokiego zakresu kontroli społecznej sprawowanej za pośrednictwem mediów i organizacji obywatelskich.
Nikt na świecie nie ufa władzy bezgranicznie z prostego powodu, bo takim zaufaniem po prostu nie obdarza się ludzi, bo ludzka natura jest skażona dualizmem postaw od heroicznej dobroci po zbrodniczą niegodziwość. I nikt nie może zagwarantować jak wpłyną na ludzkie zachowania okoliczności życia, do których bez wątpienia należy powierzenie ludziom władzy.
Czy ktoś głosujący w prezydenckich wyborach na Andrzeja Dudę (doktora prawa) mógł przypuszczać, że zastosuje on - jako prezydent - akt ułaskawienia człowieka nie skazanego jeszcze prawomocnym wyrokiem?
Brak jest więc jakichkolwiek przesłanek moralnych na odstępstwa od twardych, prawnych rygorów kontroli władzy.
W demokracji pluralistycznej o wielorakim zróżnicowaniu społecznym, kulturowym, religijnym, itd. muszą obowiązywać ścisłe ramy prawne sprawowania w państwie rządów ustalone w demokratycznym konsensusie społecznym zawartym w konstytucji. Z tego też powodu konstytucja jest nienaruszalna, a na straży tej nienaruszalności stoi Sąd Konstytucyjny. Dlatego konstytucyjny trójpodział władzy sytuuje sądy równoprawnie z władzami ustawodawczą i wykonawczą. Zdumiewa więc arogancja polityków próbujących „negocjować” jakieś kompromisy w pełnieniu ich władczych zadań w państwie opartych na konstytucyjnych podstawach, które z natury ustrojowej nie podlegają żadnym negocjacjom.
Grzech arogancji dotyczy też innych ważnych ośrodków kształtowania życia publicznego, do których bez wątpienia należy w Polsce Kościół Katolicki.
Nie wolno przejść milcząco nad skandaliczną homilijną wypowiedzią abp. Józefa Michalika, który w Niedzielę Wielkanocną - czas pojednania chrześcijan - ogłosił:
"Nowa targowica się pojawiła. Oskarżają Polskę. Mobilizują obce narody na forach międzynarodowych do nienawiści wobec Polaków, którzy mieli odwagę wybrać innych, a nie ich samych".
Słowa te były potępieniem zachowań polskiej opozycji parlamentarnej postępującej zgodne z zasadami demokratycznych procedur rozstrzygających spory polityczno-ustrojowe w Polsce - na tle braku respektowania przez władze konstytucji RP w sporze o Trybunał Konstytucyjny - zagwarantowane traktatem Unii Europejskiej, przyjęte i ratyfikowane przez państwo polskie.
Jakże trafnie Paweł Wroński zripostował ową skandaliczną wypowiedź Arcybiskupa tymi słowami:
„Gdy arcybiskup przemyski mówi o targowicy, należy do tych słów podejść z największą powagą. Przypomnijmy, w 1792 r. konfederację targowicką poparła zdecydowana większość ówczesnych władz kościelnych. Targowiczanie uważali za zdrajców i despotów twórców Konstytucji 3 maja. Przodek abp. Michalika na urzędzie, biskup przemyski Michał Sierakowski, błogosławił Akt Generalny Konfederacji Obojga Narodów 11 września 1792 roku. Akt, który był uwieńczeniem zwycięstwa wojsk konfederatów i carycy Katarzyny II nad armią królewską dowodzoną przez ks. Józefa Poniatowskiego i Tadeusza Kościuszkę. Błogosławił konfederację papież Pius IV, widząc w Konstytucji 3 maja 1791 roku dzieło jakobinów”.
http://wyborcza.pl/1,75968,19835977,co-mial-na-mysli-abp-michalik.html#ixzz44O4yVlGm
Wygląda na to, że Arcybiskup zbyt pochopnie posłużył się określeniem „targowica” wobec opozycji, która broni konstytucji RP przed próbami umniejszania przez władzę jej roli, a nie odwrotnie. Gorzka to reprymenda!
Widać więc, że nie ma wiarygodnych autorytetów w polskich instytucjach „zaufania publicznego”, na które można by powoływać się z czystym sumieniem w publicznej debacie. Przywołane wyżej przykłady ułomności natury ludzkiej dotyczą - jak widać - ludzi na wszystkich szczytach hierarchii społecznej, co utwierdza w przekonaniu, że bez twardych i nienaruszalnych reguł prawnych nie da się sprawnie rządzić pluralistycznym społeczeństwem z którego składa się naród, tan naród, który z taką lubością jest nieustannie przywoływany - jako suweren - przez obecny obóz rządzący.
Tenże suweren zatwierdził obowiązującą obecnie konstytucję i dopóki sam jej nie zmieni musi być bez szemrania respektowana!
Komentarze
Pokaż komentarze (28)