W Polsce cały czas nauka idzie w las.

Kiedy stare błędy z przeszłości wracają mówi się, że nauka poszła w las. Aktualna rzeczywistość społeczno-polityczna w Polsce bardzo przypomina powrót do starych, mocno przebrzmiałych błędów, za które w latach transformacji musieliśmy zapłacić wysoką cenę. To była cena wychodzenia Polski z socjalistycznego zacofania cywilizacyjno-gospodarczego i wysokich kosztów jego naprawy.

W czasach PRL-owskiej, socjalistycznej mitręgi pozorowania postępu świat poza socjalistyczny szybko oddalał się od nas powiększając o całe dziesięciolecia dystans cywilizacyjny dzielący Polskę od Zachodu we wszystkich dziedzinach życia, co obecnie mozolnie odrabiamy przy wymiernej, znacznej pomocy Europy.

W momencie, kiedy zdecydowanie skracamy te wstydliwe przepaści cywilizacyjno-gospodarcze, to bezsensownie osłabiamy zdolności polityczne do kontynuowania tego postępu. A to za przyczyną odgrzewania społecznych resentymentów do państwa opiekuńczego, które z wielkim hukiem upadło w 1989 r.

Nauka z tej klęski „poszła w las” z winy pokolenia dawnej antysocjalistycznej opozycji demokratycznej, świadka socjalistycznej nędzy, głównie  gospodarczej, skrzętnie ukrywanej przed pokoleniem dwudziestolatków nie mogących przecież tego pamiętać.

Obecnie rządzące Polską pokolenie byłych antysocjalistycznych dysydentów postanowiło uwieść Polaków, tych młodych - nieświadomych socjalizmu -  i przypodobać się starszym, przesiąkniętym socjalizmem tęskniących z nostalgią za utraconą bylejakością obecną na rynku pracy, rynku z ukrytym bezrobociem ale wchłaniającym  wszystkich w imię ideologicznego hasła „pełnego zatrudnienia”.

Ta ideologia była ponurą praktyką socjalizmu, socjalizmu opartego na „gospodarce planowej” przymusowo wdrożonej w całkowicie znacjonalizowanej w 1944/1945 gospodarce narodowej. Cechowała się ona gigantycznym marnotrawstwem do tego stopnia, że nie była zdolna wygenerować zysków na postęp naukowo-techniczny i inwestycje odtwórczo-modernizacyjne, co w konkurencji z kapitalizmem (prywatną gospodarką rynkową) Zachodu odsłoniło całkowitą niezdolność PRL do cywilizacyjnego z nim współzawodnictwa.

Wiele dziesięcioleci owych zapóźnień gospodarczych ostatecznie odbiło się katastrofalnym niedoborem gospodarczym uderzającym w społeczeństwo (puste pułki), gigantyczną inflacją, upadłością sztandarowych przedsiębiorstw socjalizmu, rosnącą biedą i buntem społecznym (Solidarność) ostatecznie grzebiącym PRL i odrodzenia się suwerennej Polski.

Ostatnie wybory parlamentarne pokazały jak łatwo jest ożywić prosocjalistyczne nastroje społeczne odwrotem od reguł gospodarki rynkowej i pro socjalnym programem społecznym opartym na finansach budżetu państwa skierowanych do warstw społecznych oczekujących dobrobytu z nakazu miłej ludowi władzy obiecującej „ukrócenia dochodów” bogatym i ofiarowania ich biednym.

Propaganda obecnej większości parlamentarnej (razem z Kukiz 15) posługująca się demagogią „złodziejskiej prywatyzacji” lansowanej zarzutem sprywatyzowania państwowych bankrutów i „wyprzedażą polskich banków” jest popularna w środowiskach słuchaczy Radia Maryja nie rozumiejących w większości wolnorynkowego współzawodnictwa (prawa popytu i podaży).

Ani PiS ani Kukiz 15 z przyczyn politycznego populizmu nigdy nie wyjaśniały przyczyn socjalistycznej gospodarki niedoborów w przeciwstawieniu jej do wolnorynkowej gospodarki „pełnych półek”.  Ten elektorat jest wyborcą obecnej większości parlamentarnej, większości minimalnej, ale wystarczającej do sprawowania władzy, opanowania mediów publicznych, kierownictwa w sektorze państwowym (ze spółkami SP na czele) i ścisłego sojuszu z Kościołem nadal - póki co - skuteczną platformą wpływu na wiejską i małomiasteczkową społeczność parafialną.

Ta ryzykowna gra polityczna budzi z 25-letniego letargu siły społeczne dalekie od rozumienia uwarunkowań ustrojowych współczesnych społeczności Europy, do której Polska dobrowolnie przystąpiła za społeczną aprobatą wyrażoną w referendum powszechnym. Zwycięski obecnie obóz polityczny neguje ową referendalną wolę narodu przynależenia do Zachodu i wszczyna ustrojowy spór ze zjednoczoną Europą naruszając traktaty stowarzyszeniowe warunkujące członkowstwo w Unii właśnie demokratycznymi regułami ustrojowymi.

Obecnie polskie spory ustrojowe dowodzą  o braku akceptacji zachodniej demokracji przez obóz rządzący, co jakże wymownie wyrazili euro parlamentarzyści PiS w kontekście ostatniej rezolucji Parlamentu Europejskiego wzywającej rząd polski do wypełnienia zaleceń Komisji Weneckiej, nazywając tę rezolucję skandalem, a nawet sugerując rozważenie wystąpienia Polski z UE.

Pani premier Szydło - wbrew rezolucji PE - i opinii największych autorytetów prawnych oświadczyła w TVP info, że „Demokracja nie jest zagrożona”.

Reakcje polityków PiS i Kukiz 15 mocno niepokoją. Uspakajające oświadczeni p. premier - współsprawcy ustrojowego zamieszania  oraz zaleceń KW i rezolucji PE - że „demokracja nie jest zagrożona”, nie przekonuje, bo trudno oczekiwać od sprawcy przewiny przyznania racji krytykom.

Wyraźne symptomy powrotu Polski do etatystycznego sytemu rządzenia z sekowaniem niepaństwowej własności i projektami szukania pieniędzy na wydatki socjalne w prywatnym sektorze gospodarki - obecnie głównego płatnika wpływów budżetowych - jest systemową powtórka z „gospodarki planowej”, co w wieloletniej  perspektywie niechybnie grozi Polsce załamaniem gospodarczym i niepowodzeniem „planu Morawieckiego”. 

Ustawa o obrocie ziemią to legislacyjny obraz państwowego etatyzmu ustanowieniem nierówności obrotu gospodarczego zróżnicowaniem podmiotów uprawnionych do kupowania i sprzedawania ziemi. Rolnicy podlegają restrykcjom drastycznie ograniczającym te czynności zaś związki wyznaniowe restrykcje te nie obejmują. To ustanawianie przez państwo drastycznych nierówności podmiotów w działalności gospodarczej.

Rekomendując Plan Morawieckiego p. premier Szydło powiedziała:                                       

"Chcemy odbudować polski przemysł. Nie boimy się mówić, że kapitał ma narodowość"
(http://wyborcza.pl/1,91446,19634377,szydlo-nie-boimy-sie-mowic-ze-kapital-ma-narodowosc.html#ixzz40PwFk9RH)

To zagadkowe marzenie określone słowami p. premier jest wyraźnie wyartykułowane przeciwko wolnorynkowej tezie, że „kapitał nie ma narodowości”. To są słowa sprzeczne z kapitałową strukturą „Planu Morawieckiego” planującą na sfinansowanie rekomendowanego przedsięwzięcia, prawie 50%  nakładów  (450 mld.)  z subwencji unijnych.

Ciekawe, jak mają się owe „ambitne” plany wicepremiera Morawieckiego do lansowanej, sprzecznej z wartościami Europy polityki obozu obecnej władzy firmowanej głównie przez p. premier Beatę Szydło?

Wszystko wskazuje na to, że nauka z błędów socjalizmu poszła w las!