Pomysł na Polskę.

 

Małorozumne rozprzestrzenianie się zawołania pt. „pomysł na Polskę” jest objawem intelektualnej degradacji definiowania racjonalnych programów politycznych funkcjonowania państwa.

Wiodącym nośnikiem tej degradacji są media upowszechniające opinie i myśli wszelkiej maści publicystów i dziennikarzy. Wspomniałem o tym w notce z 2 maja pt. „Co w Polsce nie gra”, krytykując postawę Jacka Żakowskiego.

Bardzo wymowna jest obecnie publicystyka w mediach publicznych (narodowych) po wymianie ich zarządów i dziennikarzy z liberalno-demokratycznych na narodowo-katolickie. W czasach rządów PO/PSL dziennikarze ci stanowili wobec tych rządów krytyczną opozycję publicystyczną zarzucając rządzącym brak „pomysłu na Polskę” demonstrując jednocześnie taki pomysł z politycznego arsenału PiS-u oparty na populistycznych propozycjach: 500+, obniżenie wieku emerytalnego, minimum stawki godzinowej za pracę 12 zł, kwota wolna od podatku 8 tys. zł., darmowe leki dla seniorów, itd., itp.

Skuteczność tego programu potwierdziły wybory dając PiS samodzielne rządy.

Nie trzeba być ekonomistą żeby widzieć, że „pomysł na Polskę” PiS w całości oparł na świadczeniach budżetowych.

Znokautowana tym „pomysłem” obecna opozycja miota się w krytycznych postawach wobec rządzących nerwowym poszukiwaniem politycznego przyczółka dla tworzenia programowej alternatywy dla PiS -u.

Tę słabość obecnej opozycji krytykuje wyrzucony z mediów publicznych „legion publicystyczny” (Kraśko, Lis i inni) takoż bezradni jak sama opozycja grzmią obecnie w mediach prywatnych zarzutem, że aktualna opozycja nie ma „pomysłu na Polskę”. Chce się zapytać: a wy macie?

Jaki bowiem - w tej sytuacji - może mieć konkurencyjny „pomysł na Polskę” opozycja wobec faktu społecznego zachwytu nad rozpostartą w Polsce „dobroczynną” opiekuńczością państwa przejmującego na siebie  „gwarancje” dochodowe szerokich rzesz roszczeniowych grup społecznych?

Przecież nie można licytować się z PiS-em dalszym rozdawnictwem budżetowych pieniędzy podbijaniem stawkę kolejnymi subwencjami  socjalnymi. Nie wolno zdobywać władzę programami niszczenia państwa. Nie jest rolą odpowiedzialnego  państwa gwarantować dochody obywateli, jego rolą jest zapewniać prawa gwarantujące rozwój gospodarczy kraju generujący wzrost pracobiorczejdochodowości, źródła społecznego dobrobytu. Rozrost wydatków socjalnych hamuje ten wzrost konsumowaniem nadwyżki państwowych środków finansowych (faktycznie podatników), które powinny być inwestowane w pomnażanie sfery wytwórczej i zarobkowej. ZAROBKOWEJ (!)  a nie konsumowanej. Konsumować można pieniądze zarobione a nie „kwestowane”.

Rozwojowy „pomysł na Polskę” jest więc oparty na minimalizowaniu socjalnych subwencji państwowych i budowaniu zasobów finansowych dla inwestycyjnego zwiększania zasobów „procobiorczych”, które są jedynie skuteczną drogą do wzrostu społecznego dobrobytu.

Czy w tej sytuacji jest w Polsce taka odważna siła polityczna żeby wyjść z programem redukowania wydatków socjalnych na rzecz inwestycji tworzących  miejsca pracy?  Czy jest w tej chwili w Polsce taki „legion publicystyczno dziennikarski” gotowy z pełną determinacją upowszechniać ideę gospodarczej  „wędki” zamiast konsumpcyjnej „ryby”?

Takie siły na pewno w Polsce istnieją, ale są marginalizowane potężnymi siłami polityczno-socjalnego populizmu powszechnego w partiach politycznych, organizacjach pozarządowych, kościele katolickim i elitach opiniotwórczych, zupełnie zobojętniałych na całościowy, ogólnopaństwowy i ogólnoobywatelski interes narodowy jako nadrzędny w politycznych  zabiegach o byt i trwałość ekonomiczno moralną ów byt gwarantującą.

A zatem publicystyczni „gęgacze” zamiast narzekać na opozycje, że nie ma „pomysłu na Polskę” zrzeknijcie się dochodowego populizmu i obiektywnie przyczyńcie się swoimi publikacjami do wielkiej społecznej akcji uświadamiająco-edukacyjnej narodu uczące, że nie można żyć na kredyt tylko trzeba najpierw wypracować dochody na ich utrzymanie i źródła wzrostu!