239. Powrót lewicy

1032. Powrót lewicy

Są w salonie publicyści piszący peany na cześć lewicy i wierzący w jej wielki powrót. Come back w wielkim stylu. Wiadomo, po czterdziestu paru latach bezkonkurencyjnego utrzymywania władzy, bezrybie powoduje nostalgiczne ciągotki za. Chcicę. Jednak, chyba tylko na tym się skończy. W moim przekonaniu największe szanse ma partia narodowa, prawicowa. Na /małe/ szczęście dla SLD, kończy się już grubokrechowy podział na białe i czarne w którym to postkomuniści stali na z góry przegranych pozycjach. Z tym że, to niewiele zmienia. Nie zmienia przede wszystkim stanu głęboko zakorzenionej, permanentnej awersji do czasów socjalizmu. I jego firmantów, jak również „spadkobierców idei”. A więc, lewe w lewitacji.

Oczywiście, samo realizowanie formuły dobrobytu przez rządzącą partię może powodować konieczność sięgnięcia po lewicowe rozwiązania. Jednak to już /za lewicę/ zrobią inni. Póki co, szyld, jak i lewicowa formuła partii rządzącej jest nie do przetrawienia. Kolejne wybory mogą przynieść spore otrzeźwienie w postaci /dość/ zimnego prysznica. Dzisiejsze sondaże przewidujące ponadprogowe poparcie dla SLD mogą okazać się zbyt optymistyczne. Wolni obywatele RP nie tęsknią już do czasów „dobrobytu socjalistycznego”, kiedy „naród jadł szynkę i pił koniak ustami swoich przedstawicieli”, jak to ładnie ujął jeden z komentatorów. Chociaż, przyznam iż jest to tylko połowicznie trafnie. Bo już odchody, wszystkich, były /”perfumeryjnie”/ dokładnie takie same. I w tym chyba zawiera/ła się największa prawidłowość socjalistycznego egalitaryzmu i rządów ludu. Władzy ludowej. Co zresztą na jedno wychodzi. W SLD-owskich opowiastkach oczywiście.

22.12.09