II rząd Tuska

technokratów spoza PO, którzy nie mają przebicia politycznego

i członków PO z określoną wagą polityczna ale skierowanych na odcinki, w których nie są fachowcami (wyjątkiem nie jest tutaj Arłukowicz, który co prawda jest lekarzem, ale nigdy nie zarządzał duzymi organizmami).

W przypadku technokratów zmiana jest taka, że w II rządzie nie ma już osób, które przed przyjściem do rządu posiadały własny znaczący dorobek, pozwalający im na pewną niezależność. W przypadku polityków zmiana jest taka, że są oni reprezentantami grup w PO, ale nie ich liderami, skutkiem tego ich pozycja polityczna jest słabsza, a ambicje bardziej rozproszone. Drugim kryterium doboru była wysoka sprawność w polityce wizerunkowej.

Jakie stąd wnioski? Jeden wygłosił J. Palikot, że jest to rząd, którego celem było uporzadkowanie sytuacji w PO nie w Polsce. Drugi wniosek jest taki, że oto wprowadzona została w życie promowana przez J. Kaczyńskiego idea centralizmu demokratycznego. Bowiem wszystkie znaczące decyzje w ministerstwach podejmował będzie premier. Spróbujmy bowiem sobie wyobrazić, że min. Budzanowski czy Korolec będą chcieli, bez patronatu premiera, przeprowadzić coś na klubie PO. Ciekawe, czy wogóle dostaliby przepustkę na obrady klubu. Druga sytuacja: niech ministrowie Nowak, Mucha czy Arłukowicz spróbują przeprowadzić w mediach, w sposób konfrontacyjny jakąś swoją koncepcję. Zostaliby wyśmiani. Dwoje pierwszych jako laicy, trzeci jako osoba skompromitowana skokiem na furę i etaty.

Mamy więc do czynienia z rządem, w którym ministrowie mają najmniejszą władzę w historii III RP, a premier największą. Mówiąc inaczej, premier zyskał władzę we wszystkich ministerstwach a ministrowie odpowiedzialność.

Jak taka konstrukcja sprawdzi się w praktyce? Czas pokaże, niewątpliwie dla premiera jest to konstrukcja optymalna.

 

Przy okazji też ujrzeliśmy pierwszą realizację obietnic wyborczych premiera. Przypomnijmy, że D. Tusk w kampanii wyborczej ogłosił, że w rządzie pozostanie 5 ministrów. Potem zmienił tę liczbę na 3. Teraz poznaliśmy nazwiska tych 3-5: E. Bieńkowska, M. Boni, B. Kudrycka, J. Rostowski, T. Siemoniak, B. Zdrojewski, T. Arabski. P. Graś.

Jest więc w zapowiedziach premiera pewna stałość: nie należy do nich przywiązwać zbytniej wagi, liczy się jedynie tu i teraz.