Na czym polega nowonarodzenie?

Nowonarodzenie, w myśl nauk Pisma Świętego, to fundamentalna i radykalna przemiana wewnętrzna człowieka, która jest absolutnie niezbędna, aby móc „ujrzeć” lub „wejść” do Królestwa Bożego. Jezus Chrystus wyjaśnił Nikodemowi, że nie polega ono na ponownym fizycznym przyjściu na świat, lecz na narodzeniu z „wody i z Ducha”. Proces ten jest suwerennym dziełem Boga, a osoby, które go doświadczają, stają się „dziećmi Bożymi”, narodzonymi nie z woli ciała czy mężczyzny, lecz z samego Stwórcy.

Kluczowe aspekty tego procesu obejmują:

Dar nowego serca i ducha: Bóg obiecał, że w ramach nowonarodzenia usunie z człowieka „serce kamienne”, a w jego miejsce da „serce mięsiste” oraz nowego ducha. Ta przemiana pozwala na dobrowolne i szczere posłuszeństwo Bożym przykazaniom.
Stanie się nowym stworzeniem: Biblijne źródła podkreślają, że jeśli ktoś jest w Chrystusie, staje się „nowym stworzeniem”. W tym stanie „stare rzeczy” (dawny styl życia, grzeszne nawyki) przeminęły, a wszystko stało się nowe.
Rola Słowa Bożego: Nowonarodzenie dokonuje się poprzez „nasienie niezniszczalne”, którym jest żywe i trwałe Słowo Boże. To właśnie przyjęcie prawdy ewangelii inicjuje duchowe odrodzenie w człowieku.
Przemiana umysłu: Istotnym elementem nowonarodzenia jest odnowienie umysłu (gr. metanoia), co pozwala wierzącemu odróżniać to, co jest wolą Bożą, od tego, co jest jedynie wzorcem tego świata. Jest to proces ciągły, w którym „człowiek wewnętrzny” odnawia się z dnia na dzień.

W praktycznym życiu nowonarodzenie objawia się poprzez „przyobleczenie nowego człowieka”, stworzonego na obraz Boga w sprawiedliwości i świętości. Wiąże się to z porzuceniem gniewu, kłamstwa, nieczystości oraz złośliwości na rzecz takich cech jak:

Miłość i miłosierdzie.
Pokora, łagodność i cierpliwość.
Wydawanie „owocu Ducha”, który jest naturalnym rezultatem życia w łączności z Bogiem.

Zewnętrznym znakiem tego wewnętrznego przeżycia jest chrzest święty, który symbolizuje pogrzebanie „starego człowieka” i zmartwychwstanie do „nowości życia”. Osoba nowonarodzona uważa siebie za umarłą dla grzechu, ale żyjącą dla Boga w jedności z Jezusem Chrystusem. Cały ten proces nie jest wynikiem ludzkich zasług czy uczynków, lecz wypływa z wielkiego miłosierdzia i łaski Bożej.