Dniem tygodnia, który Bóg osobiście poświęcił, pobłogosławił i przeznaczył na odpoczynek dla człowieka, jest siódmy dzień tygodnia, w Biblii nazywany Szabatem (współczesna sobota).
Oto szczegółowe biblijne uzasadnienie tej prawdy, oparte na dostarczonych źródłach:
1. Ustanowienie przy stworzeniu świata
Szabat nie powstał jako tradycja ludzka, lecz został ustanowiony przez samego Boga na samym początku historii naszej planety. Po zakończeniu dzieła stwarzania w sześciu dniach, Bóg podjął trzy konkretne działania dotyczące siódmego dnia:
- Odpoczął (przestał pracować) siódmego dnia od wszelkiego dzieła, które uczynił.
- Pobłogosławił siódmy dzień.
- Poświęcił go (uczynił go świętym), ponieważ w tym dniu odpoczął od swojego stwórczego trudu.
2. Przykazanie w Dekalogu
Czwarty punkt Bożego Prawa (Zakon) nakazuje pamiętać o dniu Szabatu, aby go święcić. Biblia precyzuje, że o ile sześć dni jest przeznaczonych na pracę i wykonywanie wszelkich zajęć, o tyle „dzień siódmy jest szabatem Pana, Boga twego”. W tym dniu zakazana jest jakakolwiek praca zarobkowa, co dotyczy nie tylko samej osoby wierzącej, ale także jej dzieci, służby, a nawet zwierząt i gości przebywających w jej domostwie.
3. Przeznaczenie Szabatu dla dobra człowieka
Jezus Chrystus wyjaśnił głęboki cel ustanowienia tego dnia, mówiąc: „Szabat został ustanowiony dla człowieka, a nie człowiek dla szabatu”. Oznacza to, że Szabat jest Bożym darem dla ludzkości, mającym służyć regeneracji sił fizycznych oraz budowaniu bliskiej relacji ze Stwórcą. Jezus ogłosił się również „Panem szabatu”, potwierdzając jego wagę i właściwe znaczenie.
4. Szabat jako znak i pamiątka
W Piśmie Świętym siódmy dzień tygodnia pełni funkcję szczególnego znaku:
- Jest pamiątką stworzenia, przypominającą o mocy Boga jako Architekta wszechświata.
- Jest znakiem uświęcenia – Bóg dał Szabaty, aby ludzie wiedzieli, że to On jest Panem, który ich uświęca.
- Jest znakiem przymierza między Bogiem a Jego ludem, który ma być zachowywany przez wszystkie pokolenia.
5. Praktyka biblijna i wieczność Szabatu
Źródła biblijne wskazują, że odpoczynek siódmego dnia był przestrzegany przez wiernych w różnych epokach:
- Jezus Chrystus miał w zwyczaju udawać się w Szabat do synagogi i nauczać.
- Apostoł Paweł regularnie korzystał z Szabatu, aby rozprawiać o Piśmie Świętym zarówno z Żydami, jak i Grekami.
- Wierne niewiasty po śmierci Jezusa zachowały Szabat „według przykazania”, powstrzymując się od namaszczenia Jego ciała aż do pierwszego dnia tygodnia (niedzieli).
- Obietnica wieczności: Prorok Izajasz wskazuje, że Szabat będzie obchodzony nawet na Nowej Ziemi, gdzie „z szabatu na szabat przychodzić będzie wszelkie ciało, aby oddać pokłon przed obliczem Pana”.
Podsumowując, Biblia jednoznacznie wskazuje na siódmy dzień tygodnia jako ten, który Bóg oddzielił od innych dni, nadając mu status świętości i czyniąc go czasem odpocznienia dla całej ludzkości.
Komentarze
Pokaż komentarze (7)