Mazurek E dur Chopina należy do czterech mazurków z opusu 6. Jest najweselszą częscią owego opusu, stanowi on prawdopodobnie echo jakiegoś hucznego weseliska, jakiego świadkiem był młody Chopin, gdy przebywał na wakacjach w podwarszawskich wioseczkach i miejscowościach. Zakakuje on - mnie przynjmniej - długością głownej frazy. By zagrać ją odpowiednio, to znaczy tak, aby wybrzmiała melodia trzeba odpowiednio głosno akcentować trzecią część taktu. Czy udało mi się odpowiednio wyeskopnować walory melodyczne tego fanstatycznego utworu - niech słuchacze ocenią sami, poniżej jest link.
Gram tego mazurka w najstarszej znanej transkrypcji, której dokonał Jan Nepomucen Bobrowicz; z orginałem różni się ona tonacją - nie jest w E- dur, lecz cały to niżej: w D-dur. Jest całkiem możliwe, że sam Chopin słuchał transkrypcji Bobrowicza, a więc i tej kompozycji.. Z nowszych opracoiwań, jakie spotkałem, mazurka tego spotkałem w zbiorze Stefana Arona "51 mazurków Chopina na gitarę solo". Wolałem jednak zostac przy Bobrowiczu. To tylke zapraszam do wysłuchania i pozdrawiam.
http://www.youtube.com/watch?v=tKmjt91ctRA
Komentarze
Pokaż komentarze (3)