Hermetycznie introwertyczny Hermetycznie introwertyczny
62
BLOG

Mała kawiarnia, krótki czas

Hermetycznie introwertyczny Hermetycznie introwertyczny Kultura Obserwuj notkę 0
“Ale taki już jest człowiek: ceni naprawdę tylko to, czego nie ma.” - E.M. Remarque
Właściwie to nie była kawiarnia. Raczej knajpa. Ważne, że można było się tam napić. Długo pracowałem. Późnym wieczorem wyszedłem z redakcji. Ciągnęło mnie do ludzi. Zawsze to lepsza perspektywa niż mieszkanie. Z całą jego pustką i widmem alkoholizmu.
Czuć już było jesień. W końcu październik. Gdyby ojciec żył, uznałby, że nadszedł czas "przeprosić kalesonki". Jak na czwartek, było sporo ludzi. Pomyślałem sobie, może znajdę wreszcie kumpli do picia. Albo tyle osób nie ma ciekawszych rzeczy do roboty.
Zamówiłem chyba szkocką. Choć może to była kanadyjska whisky. Jakie to ma znaczenie? Zawsze się mówi, szkocka. Tak samo uniwersalne jak "cziksa". W torbie miałem Remarque'a. Noszę ze sobą książkę, aby uniknąć rozmowy z idiotami. Najwyżej wychodzi się na buca. Otworzyłem książkę, ale jakoś nie szło mi to czytanie. Moje myśli kierowały się w stronę ostatnich dni. Nie wiodło się najlepiej. Siedem last tłustych i chudych, ale jakoś tłustych się nie odczuwało, za to chude, jak najbardziej. Tekstu nie przyjęli. Posłałem ich wszystkich do diabłów. A potem w sumieniu przyznawałem racje naczelnemu. Tekst był słaby. Dlatego zostałem, aby go poprawić. Facet może dużo znieść. Włącznie z lewatywą, czy kacem. Gorzej sobie radzimy z porażkami. Na szczęście Bóg wymyślił zwalenie winy na innych. Pal licho z tym jaka to porażka. Męskie ego, nie odróżniamy tego. Dlatego czasem idziesz się napić. Tak, bez powodu. Naprzeciw mnie siedziała siedziała kobieta. Ładna była. Wydawała się nieskomplikowana. Ot, taka blondynka. Piła białe wino. Raczej nie czekała na kogoś. Może też ją wieczorem nie kręci telewizja? Zauważyła, że się jej przyglądam. Uśmiechnęła się. Zrobiłem to, co robi każdy inteligent. Spuściłem oczy i udawałem, że czytam książkę. Odwróciła wzrok.
Poszedłem po kolejnego drinka. Przy barze kolejka, więc poszedłem zapalić. Niezdrowo, ale wszyscy kiedyś umrzemy. Choć pewnie pacjenci onkologii już nie wyznają takiej filozofii życia. W środku było jednak cieplej. Też stała w kolejce. Wino musiało się skończyć. To też stałem jak ten idiota, bo o co zapytać? Która godzina? Zegarek musiałbym ściągnąć. Przyszła kolej na mnie, poprosiłem o to samo. Porcja whisky, dwie kostki lodu. Jak Frank.. Sinatra.
Zauważyłem, że patrzy na mnie. A raczej na moją książkę. Chciała zobaczyć tytuł, mrużyła oczy, była krótkowidzem. Boże, zajmuje się diagnozą zamiast podejściem do niej. Trudno. Takie czasy.
Zdecydowałem się.
- Cześć, to jest "Czas życia i czas śmierci" (uświadomiłem sobie, że nadal mam zachrypnięty głos. Bardziej z choroby niźli z przepicia).
- Cześć, miło Cię poznać. (miała bardzo przyjemny, melodyjny głos). Podoba mi się jego wizja świata. Remarque'a. Dużo w niej szarości, ale zawsze znajdują czas dla siebie.
- "Szczęście leży na ulicy. Wystarczy schylić się, aby je podnieść. Tylko najprostsze rzeczy nie przynoszą rozczarowania. A jeśli chodzi o szczęście, warto się bardzo nisko schylić.". Sam nie wiem, dlaczego akurat to jej zacytowałem, ale chyba się spodobało.
Uśmiechnęła się. Rozmawialiśmy trochę. Było miło. Nie przyszło mi do głowy zapytać o numer telefonuimage. Taka nierozwaga. Gdy potrzeba kogoś całować, a Ty czekasz na krok drugiej strony.
Spostrzegłem serwatkę. Zostawiła swój numer. A dlaczego nie? Było już po północy. Zapłaciłem. Wyszedłem w poszukiwaniu nieznanego. A dlaczego nie?

Nowości od blogera

Komentarze

Pokaż komentarze

Inne tematy w dziale Kultura