Hermetycznie introwertyczny Hermetycznie introwertyczny
82
BLOG

Krajobraz niemalowany, pisany rzeczywistością

Hermetycznie introwertyczny Hermetycznie introwertyczny Kultura Obserwuj notkę 0

Umieramy każdego dnia. Nie zdając sobie sprawy, jak co dzień cząstka naszej duszy leci w nieznanym kierunku. Nierzadko zagłuszamy to, wszystkim co możliwe. Paleta, dostępnych używek stoi przed nas, niczym otwarty rachunek na barze. Prawdy, jednak nie zdołamy oszukać

Jakże, o wiele szybciej przemija nasza wewnętrzna radość i szczęście, niż smutek i ból, który tkwi w nas, niezależnie od naszej woli. Staś Dygat, nader utalentowany pisarz, przed swoim samobójstwem na kartce, naskrobał: “Przyjaciele kochali mnie. I byliby zrozpaczeni, gdyby coś mi się stało. Żadnemu jednak nie przyszło do głowy, aby przybiec mi z pomocą”. Nasza natura, zawiła, choć nieskomplikowana, żąda wiele poświęceń.

Tkwiąc w ułudzie, gnieździmy się, aż po uszy w naszych śmiesznych światach, pełnych przesądów i ograniczeń. Cóż, takie życie. Nihilizm w pewnych arcyważnych kwestiach jest niewskazany, jako rzecz niebezpieczna.

Podążając za mistrzem Hemingway’em, staramy się zminimalizować swój ból, lecz daremne to nadzieje. Nie można u kogoś wyleczyć depresję, gdy ten ktoś nie żyje. Oderwany, od współczesności, dostrzegając pozytywy, łudzimy się, jak nasza mała rzeczywistość staje się prawdopodobnym stanem. Złudne to nadzieje.

Niemniej, wiara, szczera, niezaprzeczalnie wynikająca z altruizmu, niekiedy prowadzi do sytuacji niecodziennych. Jak to już mawiał Jeremi Przybora: "Bez względu na porę roku ja zawsze jestem za wiosną".Wiele słuszności, można dostrzec w podobnym rozumieniu. Tylko ślepiec, bądź idiota, nie dostrzeże piękna krajobrazu, podróżując pociągiem, ale w natłoku codziennych problemów i niezrozumienie sytuacji, tracimy ową iskierkę nadziei.

Wszelkie nasze działania, naznaczone owym piętnem, naszego nazwiska, powodują odwrócenie sytuacji. Niekiedy jest tak, iż działając z dobrych pobudek, sami skazujemy siebie na porażkę. Czy to w interesach, czy w przypadku kobiet, niezrozumiałość naszych intencji pozbawiona jest sensu.

Myślenie jest cnotą. Według jakiegoś cesarza, lecz żył on dawno i to pewnie nieprawda Dziś wygląda to inaczej. Ciągniemy ku dobru, lecz dziwnymi drogami zawsze wylądujemy na tej złej ścieżce. Skoro sami wobec siebie nie znajdujemy rozgrzeszenia, jakże oczekiwać go od reszty świata?

Nowości od blogera

Komentarze

Pokaż komentarze

Inne tematy w dziale Kultura