Hermetycznie introwertyczny Hermetycznie introwertyczny
105
BLOG

Nihilista w świecie absurdu

Hermetycznie introwertyczny Hermetycznie introwertyczny Kultura Obserwuj notkę 0

Ledwo poznaje znajome twarze. Niezaprzeczalny entuzjazm ustąpił wobec przeważającej siły dojrzałości. Czym jednak jest dojrzałość, jeśli wcześniej nie zrobiło się żadnej rewolucji? Śmieszne, żałośnie małe rewolucje to wszystko, co już powinniśmy dać światu? 
To za mało, nie tylko wobec historii, ale także naszego potencjału. 

Co się stało, gdzie zgubiliśmy to co, dawniej nas łączyło? Czyniło z nas silnych, niezwyciężonych, po kolei wszyscy odpadamy z gry, zajęci własnym życiem stajemy się głusi i ślepi. Już nieśmiertelny Norwid pisał o tym, że: "Mówią , że postęp nas bogaci co wiek.  Bardzo mi to jest miło i przyjemnie. Niestety! co dnia mniej cieszę się ze mnie". Zamknięci w swoich problemach starzejemy się szybciej niż nasze organy wewnętrzne. Gwardia umiera, odchodzimy od tego, co nie tak dawno było największą wartością. 

Absurd rządzi światem, jak się odnaleźć? Dokąd pójść, gdy pozornie tyle dróg przed nami? Która jest właściwa? Zachowujemy powagę, gdy wypada się śmiać. Milczymy, gdy warto krzyczeć. Absurd rządzi światem, co dalej? 
Sam nie wiem, odpowiedzi nie znajduje. Spoglądam na przyjaciół, którzy odeszli. Podpatruje tych, którzy zostali, żaden nie zna prawdy. Czy ona w ogóle istnieje, gdy złoto tanieje? 

"Nie ma już w nas tej mocy, która za dawnych lat
umiała wstrząsnąć niebem, poruszyć cały świat...". Cóż począć, co zrobić, aby to zmienić? Pewni odeszli do innych stronnictw, Ci, co zostali, są niewiele lepsi. Świat stanął na głowie, młodzi ciągną ku prawicy, starzy uśmiechają się do lewicy. Jak tu zrobić rewolucję, gdy wszelkie mosty są popalone? 
Mówią, że warto rozmawiać, ale z kim, o czym? Sodoma i Gomora miała być ocalona, dzięki dziesięciu sprawiedliwych. Czy dziś znajdzie się, choć jeden, którzy krzyknie, że "Cesarz jest nagi"? Ciągle wierzę, że tak. Wszak, nie zawsze trzeba wygrać, aby coś się zmieniło, lecz, czy wierzę na darmo? Dowodu nie znajduje, ciągle poszukuje.

I to nadszedł XXI wiek, niemniej pozbawieni nadziei, niewiele zmienimy. Gonimy za ułudą, niezrozumianą, do końca nieokreśloną. Definiujemy siebie przez pryzmat, który nie do końca akceptuje, ale wiadomo, tak teraz wypada. Ludzie rzucają kłamstwa na prawo i lewo, sami oszukując się, że dzięki temu zbliżamy się do stanu, który głęboko taimy w swych duszach. 

Niszczymy lustra, tak jest łatwiej. Zgodnie z maksymą: "Sumienie mam czyste, bo nieużywane", tylko, że to droga donikąd. Bawimy się konwencją, tworząc własne zasady w grze, zwanej życiem. Kto nas rozliczy? Sprawiedliwych nie znajdziesz, z przyzwoitymi już trudno. Na tej całkiem popieprzonej światowej biało-czarnej szachownicy nie odbiegamy od przeciętnej. 

Co w takim razie ma sens? Gdzie go szukać? Czy w ogóle warto? Lekką ręką wydajemy wyroki na innych, zapominając jak sami wyglądamy w czyiś oczach. Czy to ważne? Liczę się ja, dla przegranych współczucia już nie znajdziemy. A przecież musi być jakaś słuszna droga. Może i nieco zarośnięta, ale ona istnieje. Gdzieś ta paranoja musi się skończyć, wtedy zaczyna się przyzwoite życie. 

Nie bójmy się łamać konwenanse, ten staroświecki gorset tylko usztywnia nasze działania, wraz ze strachem przed czymś nowym paraliżuje nas. Wycofanie jest tchórzostwem, zaryzykujmy szczyptę odwagi. Może boleć, ale w historii wiele było kuracji, które jak zastrzyk, choć bolesne, po jakimś czasie przynosiły ulgę. 

Bądźmy sobą, nie podpinajmy się pod sztandary, które nie są nasze własności. Odrobinę szacunku wobec drugiej istoty nigdy nie zaszkodzi, nawet dla tych niewierzących, bo jeśli Bóg naprawdę nie istnieje, przynajmniej drugi człowiek może stać się całym światem. 

Nowości od blogera

Komentarze

Pokaż komentarze

Inne tematy w dziale Kultura