"Jestem tutaj. Tylko teraz proszę Cię, bądź" - Człowiek samotny mówiący do Boga
Mawiają, że świat się skurczył. To nieprawda. Tylko myśmy się skarleli. Nie raz, w swoich snach i marzeniach porządkowaliśmy wszelkie ustroje wobec naszych idei, ale nic z tego nie wyszło. Rewolucje nie wybuchały, a jeśli zaistniały to zawsze po jakimś czasie spotykało nas rozczarowanie.
Każdy chce zmienić nasz mały wszechświat. To już nasza taka polska choroba, że przy wódce ze szwagrem każdy czuję się premierem i ministrem, który naprawił by to, co nie działa. Niestety, to tylko działa destylacja. Rzeczywistość okazuje się okrutna.
Zaprawdę chcielibyśmy zmienić świat, lecz po jakimś czasie zdajemy sobie sprawę, że to niemożliwe. Wszystkie te lata, które poświeciliśmy dla tej idei fix z perspektywy czasu wydają się stracone. Gdy staraliśmy się zmienić rzeczywistość, inni wygodnie, troszczyli się o siebie. Zdobyli wykształcenie, związki, pieniądze, cokolwiek, co ma dzisiaj jakieś znaczenie, a co my sami możemy przedstawić światu? Jesteśmy moralnymi bankrutami. Czy kiedykolwiek ktoś z tych idealistów pomyślał nad tymi wszystkimi tygodniami, miesiącami, latami, które roztrwonił w słusznej sprawie? Faktem jest, że sprawa była słuszna. Jak to zwykle bywa, gdy idealista pragnie zmienić świat. Lecz zawsze napotyka mur, którego nie skruszą ani słowa, ani piękne idee. To po prostu niemożliwe.
Nieraz tak bywa, że światło idei przygasło, w zwątpieniu, w codziennej walce, gdy nikt nie chce podjąć się wspólnej sprawie, ale mimo to "życie bez tej gorzkiej nadziei byłoby życiem żałosnym". Tak to już bywa, że nieraz człowiek, nawet nie chcący, staje się niereformowalnym romantykiem, który mimo wszystko prze do przodu, aby choćby na moment zobaczyć to światło w tunelu.
Cynizm to straszna choroba. Nie jesteśmy w stanie nawet w porę spostrzec, kiedy dotyka nas samych. Nieuniknienie dotyka naszą duszę, podczas naszego żywota. I z czasem, kreślimy kolejne koła, poza, których nie powinniśmy wyjść, nie zdając sobie sprawę, kiedy tak na dobrą sprawę, tracimy się w tych wszelkich konwenansach, zasadach i ogólnym pieprzeniu, tego, co wypada.
Wszystko w tym wszystkim ma znaczenie. Nieważne, czy chcemy miłości, zbawienia, szczęścia, czy sukcesu. Walcząc o coś słusznego, po jakimś czasie narasta w nas frustracja i myśl przegranych szans, wobec tego wszystkiego, co wygrywa, czyli zła, amoralności, bezsensu dnia jutrzejszego.
Wierzący w Boga, liczą na lepsze życie, na tym, drugim świecie, lecz czy to prawda? Ilekroć wzywamy Boga, on nie przychodzi. Taka już natura religii, że trzeba wierzyć, że mimo wszystko On istnieje, ale przecież w chwilach zwątpienia, nie mając przy sobie nikogo bliskiego pragniemy Jego obecności.Pragniemy, aby choć na chwilę się objawił, abyśmy nie uznali, że to już koniec.
Mówią, że zawsze warto walczyć o lepsze jutro. Może mówią prawdę, lecz zatracając się w działalności pro publico bono, zapominamy, że ktoś czek na nasz telefon, a życie jest krótkie. Życie nie ma sensu, ten ktoś nie będzie czekać wiecznie. Nam pomniku za walkę nie wystawią, a nawet jeśli, postanowią to grubi faceci po naszej śmierci, a tuż obok nas, czeka żywa istota. Ze wszelkimi pragnieniami i potrzebami. Szkoda by zmarnować taką okazję.


Komentarze
Pokaż komentarze