Chcąc uciec od dawnych wspomnień, zaproponował jej kilkudniowy wyjazd do niewielkiej, szwajcarskiej miejscowości,Neuchâtel, położonej nad samym jeziorem. Trudno opisać zakochanego mężczyznę. Zawsze uderza Cię to w najmniej spodziewanym momencie.
W sobotnie popołudnie, gdy siedzieli tak naprzeciw sobie w kawiarni, na rynku zapytał:
- Jak długo tu zostaniemy?
- Nie wiem. To Ty mnie tu zabrałeś. - odpowiedziała Elena
- Poczekaj, zamówię kawę. Kiwnął głową, aby złożyć zamówienie. Kelnerka podeszła:
- Tak, słucham Pana?
- Chcielibyśmy zamówić dwie kawy. Zapisując zamówienie, kelnerka spytała:
- Czy to wszystko dla Państwa? Odezwała się Elena, mówiąc, że chciałaby się napić jeszcze Damascino.
- Więc poprosimy jeszcze o dwie porcje Damascino. Skąd znasz to brandy?
- Byłam tu kiedyś, dawno temu. Gdy studiowałam.
Zaskoczony, chciał dowiedzieć się o niej czegoś więcej:
- Ile Ty masz lat?
- Dwadzieścia siedem, a Ty?
- Trzydzieści cztery.
- Niewielka różnica.
- Faktycznie.
W międzyczasie podano im do stolika kawę i brandy. Dzień zbliżał się ku końcowi, co było wyczuwalne w temperaturze. Tak jak to zwykle bywa, chłód nie przeszkadzał tej parze, dla której czas się zatrzymał. Rozmawiali wiele godzin, poznając się, będąc pod wrażeniem swoich przeżyć. Rano obudzili się z niepokojącą świadomością, że z całego czasu pozostała im tylko niedziela. Oboje pragnęli jak najbardziej ją wykorzystać. Spacerowali, kochali się, rozmawiali, śmiali, nie patrząc nawet na zegarki, choć świetnie zdawali sobie sprawę, o której mają powrotny pociąg do Paryża. Tak jakby, posiedli tajemną wiedzę, że tam, w mieście zakochanych wszystko będzie wyglądać inaczej. Ostatnie chwile w Szwajcarii postanowili spędzić w przyzwoitej restauracji na dworcu. Mimo zmęczenia, pragnąc podkreślić rangę tej kolacji, Elena założyła najlepszą z kreacji, a Treville także ubrał się elegancko.
W sobotnie popołudnie, gdy siedzieli tak naprzeciw sobie w kawiarni, na rynku zapytał:
- Jak długo tu zostaniemy?
- Nie wiem. To Ty mnie tu zabrałeś. - odpowiedziała Elena
- Poczekaj, zamówię kawę. Kiwnął głową, aby złożyć zamówienie. Kelnerka podeszła:
- Tak, słucham Pana?
- Chcielibyśmy zamówić dwie kawy. Zapisując zamówienie, kelnerka spytała:
- Czy to wszystko dla Państwa? Odezwała się Elena, mówiąc, że chciałaby się napić jeszcze Damascino.
- Więc poprosimy jeszcze o dwie porcje Damascino. Skąd znasz to brandy?
- Byłam tu kiedyś, dawno temu. Gdy studiowałam.
Zaskoczony, chciał dowiedzieć się o niej czegoś więcej:
- Ile Ty masz lat?
- Dwadzieścia siedem, a Ty?
- Trzydzieści cztery.
- Niewielka różnica.
- Faktycznie.
W międzyczasie podano im do stolika kawę i brandy. Dzień zbliżał się ku końcowi, co było wyczuwalne w temperaturze. Tak jak to zwykle bywa, chłód nie przeszkadzał tej parze, dla której czas się zatrzymał. Rozmawiali wiele godzin, poznając się, będąc pod wrażeniem swoich przeżyć. Rano obudzili się z niepokojącą świadomością, że z całego czasu pozostała im tylko niedziela. Oboje pragnęli jak najbardziej ją wykorzystać. Spacerowali, kochali się, rozmawiali, śmiali, nie patrząc nawet na zegarki, choć świetnie zdawali sobie sprawę, o której mają powrotny pociąg do Paryża. Tak jakby, posiedli tajemną wiedzę, że tam, w mieście zakochanych wszystko będzie wyglądać inaczej. Ostatnie chwile w Szwajcarii postanowili spędzić w przyzwoitej restauracji na dworcu. Mimo zmęczenia, pragnąc podkreślić rangę tej kolacji, Elena założyła najlepszą z kreacji, a Treville także ubrał się elegancko.
W pewnym momencie, ona sama zadała mu oczywiste pytanie:
- Jak będziemy razem wyglądać jutro?
- Sam nie jestem tego pewien, ale zwolnię jedną z szafek. Widząc zmieszanie jakie wywołały te słowa u Eleny, zapytał od razu:
- Martwisz się?
- Nie, raczej trudno mi sobie to wyobrazić. Już tak mam, że obawiam się, gdy za dużo szczęścia pojawia się wokół mnie. Przepraszam Cię na moment. Mówiąc to, wstała, kierując się w stronę toalety. Chcąc jakoś zabić ten czas, Treville zamówił Damascino, przy czym jego wzrok utkwił na człowieku, siedzącym przy następnym stoliku. Miał nieodparte wrażenie, że go poznaje, lecz nie był do końca pewien swoich podejrzeń. Ciekawość była jednak silniejsza od dobrego wychowania, więc podszedł do niego.
- Przepraszam najmocniej, ale pan Ernest Hemingway?
- Niestety, przykro mi, ale jest Pan w błędzie. - odparł nieznajomy.
Przypatrując mu się bardziej, z bliska miał pewność, że stoi przed Ernestem Hemingwayem.
- Ależ to niemożliwe, Pan musi nim być.
Takie podobieństwo.. Nie zdążył jednak dokończyć, gdyż nieznajomy pragnął wyrazić to nieporozumienie.
- Jeszcze raz, jestem zmuszony Pana rozczarować. Nie jestem prawdziwym Hemingwayem i nie mógłby mnie Pan tu spotkać. Nie żyje od ponad pięćdziesięciu lat i nigdy nie byłem Neuchâtel. Jestem jedynie wytworem pańskiej wyobraźni, która chciałaby, abym to był ja. Nieco zdezorientowany Treville, zabłądził się w swojej wypowiedzi:
- Nie do końca rozumiem..
- Podejrzewam, że dobrze pan rozumie całą sytuację. Wymyślił pn mnie tutaj jak i całe ostatnie trzy dni z tygodnia. Od godziny siedzi pan przy stoliku jedząc samotnie kolacje i popijając brandy, w oczekiwaniu na wieczony pociąg do Paryża. Przykro mi, że ja to musiałem panu wyjaśnić.


Komentarze
Pokaż komentarze