59 obserwujących
641 notek
798k odsłon
980 odsłon

Jak cuda Jezusa potwierdzają że nadeszły czasy ostateczne

Wykop Skomentuj1

Czasy ostateczne nadeszły. Jezus jest na świecie, przybliżyła się Basileia. Jego działalność charakteryzują podwójne  wydarzenia eschatologiczne: egzorcyzmy i cuda.

Jeśli ja mocą Ducha Bożego wyrzucam złe duchy, to istotnie przyszło do was Królestwo Boże(Mt 12,28 par). Wypędzanie złych duchów przez Jezusa jest ściśle złączone z Jego orędziem o nadchodzącym Królestwie Bożym. To ja — ego ekballo — jest pełne emfazy. A jednak egzorcyzmy nie są akcją cudotwórcy — a więc człowieka, lecz czynami Ducha (por. Wj 8,15) Bożego: gesta Dei. Zapowiadają ustanowienie przyszłego Królestwa w czasach ostatecznych. Równocześnie stanowią początek końca królestwa szatana. Mówi o tym Jezus w tych barwnych słowach: Nikt nie może wejść do domu mocarza i sprzęt mu zagrabić, jeśli mocarza wpierw nie zwiąże i wtedy dom jego ograbi (Mk 3,27).

We własnej interpretacji Jezusa Jego egzorcyzmy — podobnie jak Jego orędzie — są tylko aktem wstępnym, związaniem mocarza. Ograbienie domuszatana, wtargnięcie Królestwa Bożego, dokonuje się dopiero przez Jezusowe uzdrowienia: Niewidomi wzrok odzyskają, chromi chodzą, trędowaci doznają oczyszczenia, głusi słyszą, umarli są wskrzeszani... (Mt 11,5 par) — oto speł­nienie proroctwa Izajaszowego (35,5-6; por. 29,18-19; 61,1) o nadejściu już wyzwolenia Izraela, Królestwa Bożego, ery zbawienia. (W proroctwie nie ma ani sło­wa o trędowatych i umarłych — czyż nie jest to potwierdzenie z ust Jezusa historyczności tych dwóch rodzajów Jego cudów?)

Trzeba zauważyć stronę bierną: trędowaci doznają oczyszczenia... itp. Podobnie np. odpuszczają ci się (afeontai) twoje grzechyweź sobie łoże i idź do domu(Mt 9,2.6 par), a nie: ja ci odpuszczam grzechy.To nie ludzki cudo­twórca jest tu w akcji, to Bóg sam działa przez Jezusa. Jezus jest narzędziem Bożego działania. Jezus jest posłem Bożej bliskości (Mk 1,15). Jest oczy­wiście świadom faktu, że w Nim Bóg rozpoczyna Swoje zbawienie świata. Że to sama Jego, Mesjasza, Osoba jest znakiem, że przybliżyło się Kró­lestwo Boże, na którego pełnię ciągle jeszcze czekamy, i której to pełni cuda są signaprognostica.

Wymowne światło rzuca tu religioznawstwo porównawcze. Oto helleni­styczne opisy cudów opiewają osobę cudotwórcy, np. Apollina, Asklepiosa itp., za wszelką cenę starając się podnieść jego prestiż. Natomiast opisy synop­tyczne — jakże wstrzemięźliwe! — interesują się raczej misją Jezusa.

Podobnie interpretuje Jezus swoje czyny — jako eschatologiczne czyny Boże — w swoich biada pod adresem Korozain i Betsaidy: Gdyby w Tyrze i Sydonie działy się cuda, które u was się dokonały, już dawno we włosienicy i popiele by się nawróciły. Toteż powiadam wam: Tyrowi i Sydonowi lżej będziew dzień sądu niż wam (Mt 11,21-22 par). Jezus głosi orędzie: plen lego hymin, cuda zaś są dziełami Boga: egenonto, genomenai...

Zresztą to rozróżnienie jest o tyle sztuczne, że egzorcyzmów i cudów Jezusa żadną miarą nie można izolować od Jego orędzia: Tak Jezus obchodził wszystkie miasta i wioski. Nauczał w tamtejszych synagogach, głosił Ewan­gelię królestwa i leczył wszystkie choroby i wszystkie słabości (Mt 9,35; por. Mk 1,39). Gdy Mateusz przeplata czyny i logia Jezusa, np. podając Jezusowe przepowiadanie Królestwa Bożego w rozdz. 8—10 (Mesjasz cudotwórca: 8—9, i mowa misyjna: 10), to pod tą strukturą teologiczną ewangelisty znajduje się proroka, który swoje orędzie podkreśla jakimś mofeth albo swój jakiś othwyjaśnia kazaniem...

Działalność Jezusa jest więc jedna, przepowiednie i czyny (facta etverba) potrzebują się i tłumaczą nawzajem. Bez orędzia cuda mogą tylko gorszyć, śmieszyć lub wzruszać. Tę więź można jeszcze dalej poprowadzić: cuda nie tylko mają charakter kerygmatyczny — one same są kerygmatem.

Że tak Jezus rozumiał swoje egzorcyzmy i uzdrowienia — jako Dobrą Nowinę, nie o sobie, lecz o Królestwie samego Boga — potwierdza nam rola, jaką w perykopach cudów ewangelicznych odgrywa wiara. Nie trzeba tutaj podkreślać, jak często Jezus ewangelii mówi: Twoja wiara cię uzdrowiła (— se- soken) (zob. Mk 5,34; 6,5-6; 10,52 par; Łk 17,19). To musiało być wyrażenie typowo Jezusa. Mimo że Jezus wskazał uczniom Jana na realizowanie przez się, przez swe cuda, mesjańskich zapowiedzi Izajasza (Mt 11,2-5), i jemu, Chrzcicielowi, nie została oszczędzona konieczność wiary: A błogosławiony jest ten, kto we mnie nie zwątpi! (w. 6; Łk 7,18-23). Nie trzeba też tutaj pod­kreślać, że nie chodziło o jakąś psychologiczną wiarę w uzdrowienie, bo jak można wytłumaczyć taką autosugestią uzdrowienie na odległość (Mt 8,13; Mk 7,29-30) lub uzdrowienie dzięki wierze przyjaciół (Mt 8,13; 9,2.6 par) czy krew­nych (Mk 7,29-30)?

Ale nie chodziło też o wiarę w uzdrowiciela, ludowego cudotwórcę, jak w pogaństwie. Jezus to nie cudowny lekarz. Jego cuda to wydarzenia z dziedziny eschatologii, nie medycyny. Wiara odnosiła się do mocy Boga działającej w Jezusie, poprzez Jezusa! Miejcie wiarę w Boga! (...) Kto powie tej górze: Podnieś się i rzuć się w worze, a nie wątpi w duszy, lecz wierzy (...) tak mu się stanie (Mk 11,22-23; por. Jilt 17,20 par; znowu passivum reverentiae — Bóg to uczyni). Wiara odnosiła się — jak orędzie, jak sam cud — do bliskości, do nadejścia panowania Boga. Chory nie musiał wierzyć, że Jezus może i chce go uzdrowić; musiał wierzyć, że Bóg jest w Jezusie, dla niego, chorego. Musiał przyjąć — przynajmniej wstęp­nie — Dobrą Nowinę. Musiał się zbliżyć do bliskości Boga. Cud nie był celem, lecz środkiem. Zbawczym środkiem.

Wykop Skomentuj1
Ciekawi nas Twoje zdanie! Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Salon24 news

Co o tym sądzisz?

Inne tematy w dziale Kultura