Nimfa (sonet XXIV)

                 Nimfa (sonet XXIV)

 

Morze wokół mnie tętniąc huczało wezbrane.

Smukła, w zwiewnej sukience, taka eteryczna

Dziewczyna biegła po falach, a jej ręka śliczna

Lekko unosiła srebrzystą pajęczej tuniki falbanę.

 

Zwinna, z kasztanowymi, rozwianymi włosami.

A ja piłem grog, przy burcie witając mglisty dzień,

W jej oku bursztynowym, wśród Słońca lśnień,

Widziałem rozkosz zniewalającą i piekło tsunami.

 

Morze zawirowało wokół pierzchającej piękności,

Co błyskiem postaci odrodziła moje serce,

Może mam ją zobaczyć dopiero w wieczności?

 

Zniknęła za horyzontem.. Może nigdy więcej?

Bo nie wiem, gdzie Cię szukać, gdzieś przepadła,

Ty, którą mógłbym kochać, coś me serce skradła...