Piękna Helena T. (część pierwsza)

 Piękna Helena T. (część pierwsza)

 

Blogerzy w klawiatury zbrojni, lecz smutni,

wchodzili na salon, gdy już zmierzchało;

i w niebie coś grało podobne do lutni

cedrowej chyba i kurzem starym pachniało.

 

Od blogów rzeźbionych w pokoi cieniu

szła procesja notek, aż po biały świt

i świergotał serwer, jak ptak na ramieniu,

nad wszystkim czuwał Admin, straszny typ.

 

Potem ludzkie szeregi podzieliły się i starły

szorstką skórą postów, bokiem frazy o bok;

idee wschodziły, a potem jako wnioski marły,

tak to przez dzień i noc, z roku na nowy rok.

 

A gwiazdy Salonu siadły na SG jak gołębie.

Blogerzy skupieni nad nimi nachylali twarz

i szukali w tekstach praw prawdy w głębi

z chytrym uśmieszkiem, który chyba znasz.

 

Pewnego dnia nagle Salonu otwarły bramy

i wpłynęła Ona, niczym podniebny obłok,

Piękna Helena T., nikt nie przeczuwał dramy,

choć jej teksty od początku przyciągały wzrok.

 

Jej notki miały zapomnianej nostalgii smak

i powodowały kliknięć i tęsknych postów las,

i szukali blogerzy u Niej Prawdy w widmach

z chytrym uśmieszkiem, który chyba znasz.

 

Cdn..