Piękna Helena T. (część druga)

Piękna Helena T. (część druga)

 

Heleny notki dały Salonowi zapomniany smak,

lecz Ona miała plan, znalazła miejsce i czas,

by ukryć sprytnie w notkach niby w widmach

truciznę starej niezgody, którą chyba znasz.

 

Salon żył cały czas w strasznej zbrodni cieniu,

A procesja notek kwietniowy mgielny świt

opisywała bez przerwy, z uporem i w przerażeniu,

i pisanie o Tragedii to był Salonu stały styl.

 

Lat minęło trzy z kawałkiem, wszyscy byli smutni,

Achajowie i Trojanie Murem oddzieleni na stałe;

A nad nimi niewinne niebo wisiało podobne do lutni

srebrnej i cały czas tajemnicę zbrodni chowało.

 

Oblegli Achajowie Trojan w gniewu zacietrzewieniu.

Oblężeni za murami, a z nimi hipokryzji mętny gnój

i strzałami oszczerstw przeciwko Achajów sumieniu

razili szydząc i tak trwał ten bezwzględny boj.

 

Onego dnia Piękna Helena T. bloga uchyliła bramy

i przybiła do niej zwój z nutką piękną niby obłok,

lecz tak zagraną, by nikt nie przeczuwał dramy,

tekst był kamieniem obrazy, lecz przyciągał wzrok.

 

Ta notka miała zbudzić upiora i nowej wojny smak

i to spowodowała: po obu stronach Muru orężny las,

a Ona schowana bezpiecznie gdzieś w ułudy widmach

patrzyła z chytrym uśmieszkiem, który chyba znasz.

 

Cdn..