Liberte Liberte
265
BLOG

Nudzą mnie amerykańskie filmy (mało) romantyczne

Liberte Liberte Kultura Obserwuj notkę 1

Włączyłam sobie dzisiaj „Wicker Park” (po polsku „Apartament” – bardzo niefortunne tłumaczenie, łatwo pomylić ten tytuł z filmem Billy’ego Wildera o tym samym tytule). Zamiast rozrywki film zapewnił mi odpowiednią porcję znudzenia. Bo przy całym mnóstwie amerykańskich filmów z gatunku komedii albo dramatów romantycznych, jakie obejrzałam w ostatnich latach, zaczynają mnie zwyczajnie nudzić.

Zawsze w tego typu filmach jest mniej więcej tak samo. Jest jakaś ona (zazwyczaj śliczna jak z okładku magazynu o modzie) i on (przystojny, najczęściej w typie „niegrzecznego chłopca”). Albo się nie znoszą albo mijają i jakoś nie mogą spotkać albo oboje tkwią w nieszczęśliwych związkach. Później następuje przełom i nagle wszystko się odmienia. Później dokłada się trochę komplikacji (od zazdrosnej przyjaciółki przez byłego chłopaka aż po związki na odległość), które w końcu jakoś się rozwiązują i wszystko kończy się happy endem, najlepiej z pocałunkiem w deszczu albo przynajmniej w blasku księzyca. Oczywiście są wariacje – niektóre całkiem przyjemne, jak na przykład Amy Adams, która wybiera się do Irlandii oświadczyć się swojemu chłopakowi.

Wśród amerykańskich filmów romantycznych są też prawdziwe perełki – przede wszystkim wśród ramotek w stylu „Sabriny” czy „Rzymskich wakacji”. Z współczesnych filmów romantycznych do moich ulubionych należy zdecydowanie „Masz wiadomość” (który jest zresztą nowszą wersją filmu „Sklep za rogiem” z lat 40-tych, akcja oryginału rozgrywa się w Budapeszcie, a główni bohaterowie zamiast maili piszą do siebie tradycyjne listy).

Ale w romantycznym kinie amerykańskim coraz więcej jest banału. Weźmy na warsztat analityczny „Wicker Park”. To film romantyczny, który wydaje się aspirować do kategorii bardziej oryginalnych, głównie za sprawą przeplatających się scen z przeszłości teraźniejszości, dzięki czemu ma wydźwięk być może bardziej poetycki, metaforyczny. I co tu dużo mówić – również dość niezrozumiały. Główny bohater rozpaczliwie poszukuje utraconej miłości swojego życia (co nie przeszkadza mu oszukiwać swojej obecnej narzeczonej), która złamała mu serce. A jak się okazuje w miarę jak rozwija się fabuła, on również złamał jej serce. Wszystkiemu winna zazdrosna koleżanka głównej bohaterki (ah, te paskudne kobiety), która sabotuje ich doskonały związek. Tak więc gdy główna bohaterka niespodziewanie wyjeżdża i powierza przyjaciółce list dla ukochanego, przyjaciółka oczywiście go nie doręcza. A dodatkowo jeszcze przekazuje przez telefon zakochanej, ze zastała jej chłopaka z inną w łóżku, więc nie ma co sobie nim zawracać głowy. I oczywiście główna bohaterka wierzy jej bezgranicznie – po co miałaby wyjaśniać sytuację z samym zainteresowanym, od razu urywa kontakt i cierpi w samotności. I tak za sprawą jednej niezbyt skomplikowanej intrygi uknutej przez zakompleksioną młodą kobietę serca są złamane, życia zrujnowane i główny wątek w filmie zawiązany. A ja temu wątkowi mówię zdecydowanie NIE i pytam:

a) jak to możliwe, że dziewczyna dostaje propozycję wyjazdu z zespołem tanecznym w tak ekspresowym tempie, że nie ma czasu zadzwonić do swojego chłopaka albo wpaść do niego i mu o tym powiedzieć?

b) dlaczego zostawia list swojej przyjaciółce (która chłopaka teoretycznie nie zna) zamiast wysłać go pocztą, skoro już stawia na to tradycyjne medium?

c) dlaczego ufa bezgraniczenie temu co mówi koleżanka, skoro po pierwsze wszyscy dobrze wiemy, że koleżankom w takich sprawach raczej się nie ufa i po drugie, chłopak nigdy nie dał jej powodu do zazdrości?

d) dlaczego nie chce się z nim chociaż zobaczyć i wyjaśnić tego, co się stało? Skoro to wielka miłość to jakoś nie wydaje mi się, żeby ktoś decydował się ją kończyć bez jakiegokolwiek wyjaśnienia.

I tak dalej, i tak dalej. Odpowiedź jest jedna, bardzo prosta – bo gdyby bohaterowie zachowali się racjonalnie, filmu by zwyczajnie nie było. A skoro nie można z tej fabuły stworzyć filmu w oparciu o racjonalne i wiarygodne zachowania bohaterów, może nie warto go w ogóle robić?

Mam ten uciążliwy nawyk, że w każdym filmie, który oglądam doszukuję się nieścisłości w fabule, braku logiki. „Przecież mogła zadzwonić wcześniej”, „przecież on nie mógł tak szybko się tam znaleźć”. W przypadku tego (i wielu innych filmów romantycznych) nie trzeba mieć jednak żadnego nawyku, w takie fabuły po prostu trudno jest uwierzyć.

Poszłam w weekend dwa razy do kina. Raz na „Nieściszalnych” – bardzo surrealistyczny, jedyny w swoim rodzaju szwedzki film. Drugi raz na „Suite Habana” – dokument kubański o życiu w Hawanie, bez żadnych dialogów, same obrazy i dźwięki. I z całego serca polecam obydwie pozycje – w morzu amerykańskich filmów (nie)romantycznych, tak odmienne filmy to prawdziwe perełki.

Filmografia dla zainteresowanych:

1. Wicker Park: http://www.imdb.com/title/tt0324554/

2. The Apartment: http://www.imdb.com/title/tt0053604/

3. Leap Year: http://www.imdb.com/title/tt1216492/

4. Sabrina: http://www.imdb.com/title/tt1216492/

5. Roman Holiday: http://www.imdb.com/title/tt1216492/

6. You’ve Got Mail: http://www.imdb.com/title/tt0128853/

7. The Shop Around the Corner: http://www.imdb.com/title/tt0033045/

8. Sound of Noise: http://www.imdb.com/title/tt1278449/

9. Suite Habana: http://www.imdb.com/title/tt0384566/

Liberte
O mnie Liberte

Nowy miesięcznik społeczno - polityczny zrzeszający zwolenników modernizacji i państwa otwartego. Pełna wersja magazynu dostępna jest pod adresem: www.liberte.pl Pełna lista autorów Henryka Bochniarz Witold Gadomski Szymon Gutkowski Jan Hartman Janusz Lewandowski Andrzej Olechowski Włodzimierz Andrzej Rostocki Wojciech Sadurski Tadeusz Syryjczyk Jerzy Szacki Adam Szostkiewicz Jan Winiecki Ireneusz Krzemiński

Nowości od blogera

Komentarze

Pokaż komentarze (1)

Inne tematy w dziale Kultura