P { margin-bottom: 0.21cm; }
W Łodzi zakończyła się heca głosowania nad projektami zgłoszonymi do budżetu obywatelskiego.
Po pierwsze dlatego heca, że obliczanie głosów trwało ponad dwa tygodnie, co przy każdym innym głosowaniu dałoby uzasadnione podstawy do podejrzeń o fałszerstwo.
Te podstawy są o tyle uzasadnione, że w głosowaniu papierowym jacyś ludzie wyłudzali od łodzian dane osobowe wraz z peselem i zaznaczonym jednym projektem. Później jakiś „społecznik” był w stanie za obywatela dokonać wyboru czterech dalszych projektów, bo zbierał od ludzi wypełnione karty.
Śmiech mnie ogarnia, kiedy słyszę, że ten szemrany proceder pochwalił C. Grabarczyk jako v-marszałek Sejmu.
Był to budżet „małoobywatelski”, a oto dlaczego. Pulę środków rozdzielono na 5 „dzielnic”, które już dzielnicami administracyjnymi być przestały i nie ma żadnych władz dzielnicowych. Są natomiast osiedla, w sumie ok. 40 w całej Łodzi… Osiedla są zróżnicowane i jednie mniej ludne, inne bardziej „zagęszczone”, jedne z zabudową „starokamienicową”, inne jednorodzinną jeszcze inne obejmują blokowiska… Projekty zgłaszali zarówno mieszkańcy tych ostatnich, najbardziej zaludnionych, jak i pozostałych. I oczywiście faworyzowani byli mieszkańcy blokowisk, co się uwidoczniło w głosowaniu na terenie Widzewa. Otóż pula środków powinna być rozdzielona nie na dzielnicę, ale na poszczególne osiedla – np. po ¾ mln na każde z nich – wówczas budżet byłby naprawdę budżetem obywatelskim.
Z powyższych powodów o budżecie obywatelskim w jego pierwszej łódzkiej edycji mogę powiedzieć, że „nigdy więcej” w takiej formie, bo w przeprowadzonej formie jest to parodia budżetu obywatelskiego, nawet jeżeli chwali ją wicemarszałek Sejmu.
Inne tematy w dziale Polityka
