Zestawienie wierszy internetowych " O CISZY" jako epigramat no

Cisza...

Dziwna, obojętna cisza
nikomu nie przeszkadza,
serca słucha,
myśli nie zagłusza.
Szukam w tej ciszy pocieszenia, ostoi,
choć me serce nadal boli.
Nie jest mi obojętne,
ile to jeszcze potrwa,
ile?
Choć myśli próbuję skupić na sile.
Nic, pustka,
nie wyjdzie mi wiem,
lecz nie poddaję się,
myślą przewodnią jest zdobyć cel,
cel,
który podziesie mnie na nogi,
pomoże pozbierać się,
wyrwie z trwogi

Autor ; Kkarolkka

Cisza

Powiedz mi, jak ci na imię?
- Cisza.
- Powtórz, bom nie dosłyszał?
- Cisza.
- Czy to ty chodzisz po chrząstkich gałązkach wiosną?
czy o tobie słowik kląska, czy trawy rosną?
- Ja jestem cisza, milcz, dumny.
- Zabiorę ciebie do trumny.

Autor; Władysław Broniewski

Cisza- wiersz kropelkowy

cisza

kroplami deszczu splywajaca

po szyb gladkiej powierzchni

pozadanie

skraplajace sie pomiedzy

cialami naszymi,

lsniace kropelki potu

splywajacego po twej skroni

kropla- lza anonimowa

uroniona w sekretnej ciszy

cmentarnej alejki...

w grob nasz wspolny przecieka

Cisza... trwa...

Autor: alternatif

Cisza

Słyszę krzyk!
Dostaje się do moich uszu
Rozsadza głowę

Boli, przestań, przestań...
Nagle, nie ma go
Jest tylko... cisza

Uśmierza ból
Cisza
Bezcenna...

Autor; dest666 2005-05-12

Cisza morska ( II z Sonetów krymskich)

Już wstążkę pawilonu wiatr zaledwie muśnie,

Cichymi gra piersiami rozjasniona woda;

Jak marząca o szczęściu narzeczona młoda

Zbudzi się, aby westchnąć, i wnet znowu uśnie.

Żagle, na kształt chorągwi gdy wojnę skończono,

Drzemią na masztach nagich; okręt lekkim ruchem

Kołysa się, jak gdyby przykuty łańcuchem;

Majtek wytchnął, podróżne rozśmiało się grono.

O morze! pośród twoich wesołych żyjątek

Jest polip, co śpi na dnie, gdy się niebo chmurzy,

A na ciszę długimi wywija ramiony.

O myśli! w twojej głębi jest hydra pamiątek,

Co spi wpośród złych losów i namiętnej burzy;

A gdy serce spokojne, zatapia w nim szpony.

Autor Adama Mickiewicz

Cisza

Nawet w wielkim mieście zapada
niekiedy cisza i słychać, jak po
chodniku, pchane przez wiatr,
przesuwają się zeszłoroczne liście,
w ich nie kończącej się wędrówce
ku zniszczeniu.

Autor; Adam Zagajewski