Nieudolne prawo ochrony wizerunku a transparentność mediów

Prawo Prasowe (art. 13.2.) daje możliwość ,  zwłaszcza że nikt znany publicznie z takiej możliwości wcześniej nie skorzystał.

Przez od dawna oglądamy i czytamy  w polskich mediach parodię sprawiedliwości polegającą na pozornym ukrywaniu tożsamości oskarżonych , poprzez tzw. czarna opaskę na oczach.

Okazało się, że zgoda na transparentność życia publicznego polegająca na ujawnieniu swoich danych jest… skierowana przeciwko mediom, które wolą używać paska i skrótu nazwiska bo to dodaje atrakcyjności tekstu choć i tak wszyscy wiedzą o co chodzi.

 

Kuriozalna teza  wyrażenia zgody  nawet żądania powoduje że twarz bez przepaski na oczach i opisana jako np. jako  syn b. prezydenta z pełnego imienia i nazwiska – to cios w media??

 

Cytat

Oliwy do ognia dolał biznesmen Ryszard Krauze Zamieszany w aferę gruntową  stawia mediom ultimatum i zrzeka się prawa do ochrony prywatności. Nie chce fotografii z czarną opaską na oczach ani artykułów o prokuratorskich zarzutach wobec Ryszarda K.

Cytat

Z punktu widzenia strategii wizerunkowej wysłanie takiego pisma jest poważnym błędem – mówi Marcin Ciok z agencji AIMCOMMS. – Jest to próba wywarcia nacisku i zastraszenia, czego dziennikarze po prostu nie znoszą. Skutek może być odwrotny od zamierzonego. Tylko zwiększy determinację dziennikarzy – komentuje.

Ale nie wszyscy w to wierzą. – Taki ostry komunikat jest sygnałem dla wydawców: „nie zadzierajcie ze mną, ja nadal rządzę tym krajem”. Większość posłucha – mówi pracownik agencji PR proszący o zachowanie anonimowości

http://www.dziennik.pl/polityka/article101136/Krauze_grozi_mediom_procesami.html

  

Rozważania prawne związane z tematem ochrony wizerunku

 

Prawo ochrony wizerunku jest jednym z praw obywatela, o których mowa w rozdziale II Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej - "Wolności, prawa i obowiązki człowieka i obywatela". Ochrona wizerunku obywatela wynika z art. 30 i 47 Konstytucji RP. Konstytucja RP, statuując podstawowe prawa i wolności obywatelskie, zapewnia im szczególną ochronę, polegającą na nakazie skierowanym do wszystkich, poszanowania praw innych - art. 31 ust. l zdanie pierwsze Konstytucji RP. Ochrona ta polega również na tym, że Konstytucja RP stanowi w art. 31 ust. 3 zasadę dopuszczalności ograniczenia w korzystaniu z konstytucyjnych wolności i praw obywatelskich tylko w przypadkach ustanowionych w ustawie. Ustawodawca konstytucyjny zastrzegł, że ustanowienie takiego ograniczenia dopuszczalne jest tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego albo wolności i praw innych osób. Te określone w art. 31 ust. 3 przesłanki ustanowienia w ustawie ograniczenia konstytucyjnych praw są, moim zdaniem, nie tylko dyrektywą adresowaną do ustawodawcy zwykłego, lecz także do każdego, kto zamierza skorzystać z ograniczenia ustanowionego w ustawie, o której mowa w tym przepisie Konstytucji RP.

  

Ochrona wizerunku w prawie autorskim

 

Art. 81 ust. 2 Ustawy Prawo Autorskie  określa dwa wyjątki od zasady wymogu uzyskania zgody na rozpowszechnianie zezwolenia. Zgody takiej nie wymaga rozpowszechnianie wizerunku osoby powszechnie znanej, jeżeli wizerunek wykonano w związku z pełnieniem przez nią funkcji publicznych, w szczególności politycznych, społecznych, zawodowych, oraz osoby stanowiącej jedynie szczegół całości takiej jak zgromadzenie, krajobraz, czy publiczna impreza. W odniesieniu do pierwszego z tych wyjątków może wystąpić wątpliwość, kogo należy uznawać za osobę powszechnie znaną. Ustawa nie wprowadza bowiem definicji tego pojęcia.

  

Ochrona wizerunku w prawie karnym

 

Dopuszczalność publikacji wizerunku osoby, przeciwko, której jest prowadzone postępowanie karne, jest zbadanie, czy jest ustanowione w ustawie ograniczenie konstytucyjnego prawa ochrony wizerunku. Prawo prasowe (ustawa z dnia 26 stycznia 1984 r., Dz. U. nr 5, póz. 24 z późn. zm.) reguluje kwestię dopuszczalności publikacji wizerunku osoby, przeciwko której toczy się postępowanie przygotowawcze lub sądowe. W przepisie art. 13 ust. 2 tej ustawy ustanowione jest zezwolenie publikacji wizerunku osoby za jej zgodą, czyli w przypadku zrzeczenia się przez nią samą ochrony zapewnionej przez Konstytucję. Z kolei w przepisie art. 13 ust. 3 Prawa prasowego jest sformułowane ograniczenie prawa konstytucyjnego, gdyż przepis ten zezwala na publikację wizerunku bez zgody tej osoby albo nawet wbrew jej woli. Aby zaistniało takie prawo publikacji, musi nastąpić zgoda właściwego prokuratora lub sądu udzielona ze względu na ważny interes społeczny. Przez właściwego prokuratora lub sąd należy rozumieć prokuratora, który prowadzi postępowanie przygotowawcze, i sąd uprawniony do rozpoznania takiej sprawy. Powołany przepis jest podstawą prawną dopuszczalności publikacji w prasie wizerunku osoby, przeciwko której toczy się postępowanie przygotowawcze lub sądowe. Pewne zdarzenia mogą ujść uwagi prasy, a ze względu na dobro publiczne dopuszczalna będzie publikacja wizerunku sprawcy. Jak już wyżej wspomniałem, takie zezwolenie z racji swojej treści nie jest dla prasy zobowiązaniem do publikacji takiego wizerunku.

 

Pytania do dziennikarzy dla dyskusji panelowej w Salonie24.pl

 

Ww. sformułowanie wskazuje na to, że adresatami norm zawartych w art. 13 Prawa prasowego są nie tylko media dziennikarze i prasa, lecz także prokuratorzy i sądy jest realne w czasach czarnego PR , brutalizacji zachowań utrzymanie wszelkich wymogów prawa.

 

Temat nie wzbudza wielkiej reakcji patrząc na post blogera szestow z salonu24.pl  http://szestow.salon24.pl/54097,index.html