Okazuje się, że pewne rzeczy mogą bawić więcej niż jedno pokolenie. Czymś takim są filmy. Ja, mając 21 lat, obejrzałam w kinie pierwszą odsłonę z serii „Harry Potter”. Na kolejne trzeba było czekać rok, dwa lata... I tak zeszło lat kilkanaście. Teraz moja córka ogląda te filmy jeden po drugim na ekranie telewizora. Wczoraj zaliczyłyśmy (ja po raz drugi) czwartą część. Lord Voldemort całkiem zgrabnie poharatał swojego dziecięcego adwersarza. Oczywiście na końcu – jak zwykle – przegrywa. Wymaga tego konwencja bajkowego świata. Odrobinkę się wynudziłam, ale dla dziecka było warto.
To nie koniec. Jakiś miesiąc temu córka obejrzała przepiękny obraz z mojej bardzo wczesnej młodości: „Niekończącą się historię” z 1984 roku. Pierwszy raz widziałam go dawno temu (mój ojciec przywiózł go na kasecie VHS z Anglii razem z „Bambi” – oczywiście bez polskich napisów czy lektora, no bo skąd). A teraz widnieje na platformie streamingowej dla wielbicicieli filmów fantasy retro. Córce najbardziej podobał się szybkobieżny ślimaczek. A ja chłodnym okiem patrzyłam na te wszystkie „przedpotopowe” efekty specjalne i stwierdziłam, że chociaż szału (już) nie ma, to owo dzieło całkiem dobrze się zestarzało.
No cóż, dziecię moje nie chce za żadne skarby czytać (choć musi, w końcu wiszą nad nią szkolne lektury), to przynajmniej obejrzy to, co wcześniej jej – obecnie dosyć już starzy – rodzice oglądali „za młodu”. :)
Komentarze
Pokaż komentarze (9)