Drzewa i słoneczniki - Część IV - blog Zygmunt Jan Prusiński

DRZEWA I SŁONECZNIKI - część czwarta

Dział: Kultura Temat: Literatura

Zygmunt Jan Prusiński

NAMASZCZENIE UROKU NOCĄ...

Małgorzacie Główce

Potajemnie jak motyle
ukryjemy się nocą.
Będziemy zbliżać ciszę – uczynimy ślub
z przyrodą zaprzysiężeni.

Wypijemy szampana z liści
akurat po deszczu.
Przeschły zachcianki w ogrodach -
poszły dalej za głosem wędrowca.

Księżyc nad twoimi włosami
zaświecił mocniej.
A kwiat wplątany dekoracyjnie
ożył z uśmiechem – atrakcja w pełni.

Akacje nocą nie wróżą
i wróżka zasnęła w leśnej chacie.
Zostało nam Małgorzato
przytulić serca – rozebrać cichy Erotyk.

19.08.2010 – Ustka
Czwartek 11:24

SNY NA PIASZCZYSTEJ DRODZE

Angelice Kwiatek

Otwieram książkę,
autor nieznany pisze o tobie Angeliko – jest może ptakiem,
ukrył się pod czerwoną morwą, kosztuje owoce,
zaprasza do poczęstunku właśnie ciebie.

Zostań mu baśnią na skrzydłach łabędzia,
otwórz mu serce kobiety -
rozpala poeta drobne ogniska słów,
chce przytulić się do piersi – zgadnąć iloraz wieczności
i rozpościelić akcenty cichej leszczyny.

To tango z drzewami,
wziął rękę twoją i poszliście dalej niż mgła dociera.

A tam jest taki spokój że każdy dźwięk usłyszysz -
w otoczce rozśpiewania poeta pokocha na pewno.

19.08.2010 – Ustka
Czwartek 10:33

A TA TWARZ, A TE OCZY, A TE USTA...

Anicie Boroń

Spoglądam na ciebie
z uczuciem smaku od strony
czerwonego wina i dymu od papierosów.

Twoje zdjęcie mam przy sobie,
siedzę w knajpie patrzę i piszę
nigdy nieskończony poemat.

Nie wiem o czym mam napisać,
wiem tylko co bym robił
z twoimi oczami i ustami. -

To takie dzikie pragnienie
rosnące gdzieś w człowieku,
jakbym nad sadzawką straszył żaby.

Anito moich intymnych wędrówek,
nie chowaj niczego co masz dla mnie!

Zejdź po schodach soczystych myśli,
soczyście zbliż się do mnie
i soczyście zamilcz – nic nie mów,

bo wystraszysz motyla odpoczywającego na firance.

18.08.2010 – Ustka
Środa 22:10

KOBIETA W RÓŻOWEJ SUKIENCE

Magdalenie Warach

Łąkowe aksamity i szczerość światła,
promienie obliczają odległość
pomiędzy nami a tajemnicą trawy.

Leżysz oswobodzona od czasu,
rysujesz myślami obrazy na niebie
w malutkich odstępach dodajesz uczucie.

Jaskółki krążą nisko - będzie deszcz,
martwię się o różową sukienkę
i o twoje włosy - daleko do drzew.

Każdy ma swoją odległość życia,
w moim małym świecie masz miejsce
pod intymnym parasolem ramion.

A w tej poezji możesz być królową
od jednej pory deszczu do drugiej -
wystarczy zabłysnąć odwagą...

Wystarczy Magdaleno być kobietą!

18.08.2010 – Ustka
Środa 18:38