BLUES POETY Z USTKI

Zygmunt Jan Prusiński

 

BLUES POETY Z USTKI

- Gdzie jest dziś czytelnik ? Onegdaj był w bibliotekach. Pamiętam jak mijałem na ulicy ludzi dorosłych i młodzież, którzy po kilka książek dzierżyli w rękach wracając lub idąc do biblioteki. Tak, tamtejszy ów człowiek czytał kilka książek tygodniowo. Dzisiaj rzadki obrazek. Prawie niewidoczny, ba... nienormalny.

Jakież to było urocze, kiedy spacerowałem po parku a tu siedzi kobieta na ławce i czyta książkę, tam naprzeciwko znowu druga osoba, i też czyta. Dla mnie twórcy słowa w literaturze, to tak jakbym ujrzał kwiaty. I ci ludzie, takowymi kwiatami byli - dla mnie.

Dziś technologia zawładnęła całkowicie człowiekiem. Nie trzeba wychodzić z domu, tylko tworzyć i wysyłać, pisać i wysyłać. Jeśli jesteś znanym poetą czy pisarzem, znajdą cię w sieci... Internet, to takie światło świata.

Kiedy niedawno umarł w podeszłym wieku pisarz w Ameryce, Jerome David Salinger, poświęciłem mu dwa wiersze. Dzięki Internetowi, wczytałem się w jego biografię, poznawałem go tak, jakby mi osobiście o sobie opowiadał. To miłe. Choć mnie już nie pozna. Ale może mu tam w Niebie powiedzą o poecie z Ustki, który postarał się wierszem skromnie dopowiedzieć, choćby i to...

　

DWA WIERSZE dla Jeromego Davida Salingera

　

Zygmunt Jan Prusiński

 

JEŚLI BUSZOWAŁ W TKANKACH LITERATURY...

Motto: "W 1965 r. pisarz podjął ostateczną decyzję, żę już nic więcej nie opublikuje"-Jerome David Salinger.

 

Jeśli buszował w tkankach literatury, to zaprzestał.

Jak drzewo w cieniu na wzgórzu zgubiło liście na zawsze.

 

Tylko połyskujące lusterka, huba pozostała w nim -    

pocieszona mistyfikacja pajęczyną zarosła.

 

Jak mawiał, "...nie chcę być częścią

ich pełnego obłudy świata". Tak,

wypędzał od siebie każde zło - szlifował swój świat

wedle temperamentu cichego wróbla.

 

"Buszujący w zbożu" - to tragedia Johna Lennona.

- Czy książka może zabić, być w psychice inspiracją ?

Marka Davida Chapmana poniosła wyobraźnia...,

zabił swojego z "The Beatles" idola !

 

　　

W DOMU NA WZGÓRZU...

 

W domu na wzgórzu, kilka pustych butelek,

osierocone myśli układają się na podłodze.

 

Tam w środku zamieszkała cisza.

 

Orientowało się słońce - samotny pisarz,

więc pukało promieniami do drzwi.

 

Czasem wyszedł nago gospodarz, pozdrowił

poranek złocisty, przyjął zapach z drzew.

 

W sercu rysował mowę ziemi.

 

Raz się skaleczył o drut, wystawał

jakby chciał rosnąć do nieba...

 

Samoczynne układanie się brył.

 

Pamiętajcie, jeśli zawitacie do Cornish

w New Hampshire, napotkacie

Jeremego Davida Salingera.

 

4.02.2010 - Ustka

 

 

- Powiem tak, mam szacunek dla odchodzących . Dlatego to moje zaangażowanie, by tych wszystkich szlachetnych, moim wierszem jak płomień świecy na grobach, obudzić i, pamiętać.

10 Lutego 2010 r.