11 maja wiek Chrystusowy osiągnęła prof. Anna Brożek z Uniwersytetu Warszawskiego.
Ponoć kobietom nie należy przypominać wieku (z czym się nie zgadzam, bo one dojrzewają pięknie z każdym rokiem, niczym wystałe tokaje), niemniej w tym przypadku jest to okazja do zwrócenia uwagi na młodą i przy tym bardzo mądrą uczoną i pianistkę.
Urodzona w 1980 r., w wieku 24 lat miała już dwa magisteria i to nie uzyskane metodą „kopiuj – wklej”. W Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie została magistrem filozofii na podstawie pracy „Symetria w muzyce”, w krakowskiej Akademii Muzycznej uzyskała zaś magisterium sztuki na podstawie dwóch recitali pianistycznych oraz pracy „Racjonalność dyskursu o muzyce”. Jako pianistka, była uczennicą prof. Andrzeja Pikula.
Potem porzuciła niestety Kraków na rzecz Warszawy i tam, mając lat 26, została doktorem filozofii Uniwersytetu Warszawskiego na podstawie pracy „Logiczna analiza terminologii muzycznej”. W dwa lata później uzyskała habilitację na podstawie pracy „Pytania i odpowiedzi. Tło filozoficzne, teoria, zastosowanie praktyczne”.
Od 2006 r. pracuje w Zakładzie Semiotyki Logicznej Instytutu Filozofii Uniwersytetu Warszawskiego, zajmując się naukowo semiotyką, metodologią, ontologią, aksjologią i muzykologią. Jest autorką i współautorką 11 książek. W ub. roku wydała m. in. wielkie dzieło na temat teorii zdań rozkazujących. Przeglądając spis jej wykładów i referatów, rzuca się w oczy imponująca wszechstronność zainteresowań naukowych. O niewielu polskich uczonych można by to powiedzieć.
Prócz badań teoretycznych zajmuje się również badaniem historii filozofii polskiej, szczególnie postaci prof. Kazimierza Twardowskiego, słynnego filozofa i psychologia, rektora Uniwersytetu Lwowskiego. Opublikowała m. in. książkę o wiedeńskich latach Twardowskiego oraz jego dzienniki młodzieńcze. Wykorzystuje również swe umiejętności artystyczne, dając regularnie recitale pianistyczne i nagrywając płyty. Akompaniowała m. in. Katarzynie Zimak w nagraniu pieśni Kazimierza Twardowskiego, które znalazło się na płycie dołączonej do zbioru prac Twardowskiego „Filozofia i muzyka”.
Jest znawczynią, admiratorką i propagatorką twórczości Romana Maciejewskiego (1910-1998) wybitnego, a wciąż zbyt mało docenionego kompozytora polskiego, twórcy wspaniałego „Requiem”. Pisze prace naukowe na jego temat. Nagrała także dwupłytowy album ze wszystkimi mazurkami fortepianowymi Maciejewskiego.
Obserwując dotychczasowe osiągnięcia prof. Anny Brożek czuję jako Polak, krakowianin, dumę z niej. Jeszcze Polska nie zginęła, skoro mamy tak mądrych i wszechstronnych przedstawicieli młodego pokolenia uczonych!
Znam osobiście tylko jednego człowieka, który miał w młodym wieku podobną rozpiętość zainteresowań, łącząc erudycję filozoficzną z erudycją literacką i muzyczną oraz pisaniem sztuk teatralnych. To krakowianin dr Jerzy Bukowski, znany w Salonie24 jako bloger Sowiniec, który jednak porzucił głębsze studia naukowe na rzecz działalności publicystycznej i społecznej. Wciąż pozostaje jednak czynnym i świetnym wykładowcą filozofii, dzięki czemu kolejne pokolenia studentów Uniwersytetu Ekonomicznego zapamiętują na całe życie, że Epiktet to nie to samo co epitet, a Leibniz zajmował się monadami nie zaś monetami.
Na koniec dodam zaś, że wszechstronność jest chyba cechą rodziny Brożków, bo brat Anny, Bartosz Brożek, także jest profesorem (Uniwersytetu Jagiellońskiego) i także jest wszechstronny. Wykłada bowiem prawo i filozofię.
Kto ciekaw, co ma do powiedzenia młoda uczona, może wysłuchać audycji Polskiego Radia z cyklu „Skarbiec nauki polskiej”:
http://www.polskieradio.pl/8/650/Artykul/318115,Od-filozofii-do-muzyki-i-z-powrotem
Zobacz galerię zdjęć:
Komentarze
Pokaż komentarze (5)