Polityczny cynizm.

Pan Migalski zwiększył swoją medialną aktywność. Znajduje czas na publikowanie swoich przemyśleń w salonie24 dwa razy dziennie. Co prawda we wpisach więcej pytań niż odpowiedzi ale przecież są czytelnicy którzy wypełnią dyskusyjne forum. A Pan Migalski ma inne obowiązki które nie pozwalały mu ostatnio na kontakt z komentatorami.

 

Bardzo ciekawe są pytania zadawane przez pana Marka. Szczególnie jeśli się pamięta Jego niedawną , przedwyborczą publicystykę. I to jest naprawdę frapujące jak bardzo można zmienić kierunek swoich publicystycznych wypowiedzi nie troszcząc się o zawarte w nich treści. Odważnie pisze:

 

„Dziś elektoraty PıS ı PO to przede wszystkim tłumy gotowe zadziobać wszystkıch, którzy myślą ınaczej, chętne do wymyślanıa sobıe na wszelkıe sposoby, odmawiające ınnym uczestników życıa polıtycznego patriotyzmu ı chęci bycıa dobrymı Polakamı.”

 

zapominając o swoich wcześniejszych filipikach w których podburzanie do nieodpowiedzialnych emocji było regułą. Gdzie „demolowanie” przeciwnika było gorąco popierane przez wpisy pod Jego blogami, gdzie „dowalanie” było uważane za dozwolone i cieszyło się nieustającą popularnością. Dzisiaj natomiast wylewa krokodyle łzy bolejąc nad postępującą degrengoladą języka politycznej dysputy. Podsycając nie tak dawno temu uczucia popierającej go większości komentatorów nie zauważał że:

 

„Dzısıejszy wyborca PO lub PıS gotów jest wybaczyć swojej partıı wszystko, byleby cı ınnı bylı ponıżenı, byle przecıwnık był pognębiony”.

 

Nie zwracał uwagi na dolewanie oliwy do ognia które Jego, często nieodpowiedzialne wpisy powodowały. Nie wywoływało to w nim refleksji o skutkach które to powoduje. O podniecaniu nastrojów, wzbudzaniu atmosfery niechęci, wrogości i bezrefleksyjnego tokowania.

 

„Cos złego stało sıę z namı przez te 5 lat ı jest to wına przede wszystkım liderów obu partıı, którzy na tym profıtowalı.Czas zacząć to dostrzegaćı znaleźć środki zaradcze”.

 

Po wolcie której dokonał lub zmuszony był dokonać objawiły mu się prawdy nieobecne w czasach większej akceptacji w s24. Polityczne aksjomaty polskiej debaty dziś smucą, wczoraj były akceptowaną regułą. Przenikliwości zabrakło lub była niewygodna w politycznej nawalance w której był cenionym wojownikiem. Ale to nie powstrzymuje go od zauważania z godną podziwu wnikliwością zjawisk które, jak należy rozumieć, nie były przed kilkoma miesiącami obecne:

 

„I kıedy wıdzę, jak odnoszą sıę do sıebıe wyborcy obu formacjı, to także wıem, ze sprawy ıdą w złym kıerunku.”

 

Pan Migalski za wszelką cenę próbuje wykorzystywać współczesne reguły marketingu politycznego. Obecność w mediach jest decydująca o popularności. A to się proporcjonalnie przekłada na znaczenie w politycznych rozgrywkach i działalności pisarskiej. Musi się być obecnym w studiu telewizyjnym, promować swoje nazwisko, wzbudzać emocje i nie pozwolić zapomnieć o sobie. Podstawowe reguły najznamienitszych celebrytów znajdujących dojścia do poszukującej sensacji publiki. Czasami popełnia się pomyłki nierozważnie poszukując damskiej konfekcji ale człowiek uczy się przecież na błędach?

 

Współczesna narracja marketingowa popularyzowana przez Mistkiewicza będzie coraz bardziej opanowywała duszę polityków. Palikot jest prekursorem tej metody. Pan Migalski  próbował prowokować go do pojedynku. Bezskutecznie. Ale nie zniechęciło go to do stosowania Jego metod. Polityczny cynizm święci swój triumf.