Józef Czapski pisze przy okazji lektury książki Kornela Krzeczunowicza o Leonie Sapiesze, w roku 1967:
Ale czybyśmy mogli wojnę tę wygrać, gdyby nie zastępy Polaków jak Sapieha, jak Krzeczunowicz, właśnie Sienkiewiczem naczytanych, zawsze i wbrew wszystkiemu optymistów, dla których ta wojna była dalszym ciągiem Ogniem i mieczem. W książeczce Krzeczunowicza nie ma nawet wzmianki o rewolucji w Rosji. Autor coraz to wspomina jedynie o “dziczy”, dziczy ze Wschodu. Nie nowina dla Polaków, cóż robili innego Skrzetuscy, Wiśniowieccy, Wołodyjowscy jak to, że bili dzicz ze Wschodu. Legioniści, młodzież ślepo wierząca Piłsudskiemu, młodzież radykalna, rewolucyjna, była w wojsku ilościowo mniejszością, a sam Piłsudski był wówczas dla bardzo wielu świetnych wojskowo Polaków niebezpiecznym socjałem, prawie że tajnym sojusznikiem Lenina.
A przecież ta dzicz ze Wschodu była manewrowana i na Polskę rzucona przez ludzi w tej epoce najwybitniejszych, którzy nie tylko się bili o rewolucję, ale tworzyli nową koncepcję walki rewolucyjnej, nową technikę opanowania świata, gdzie Polska była jedynie mniej ważną zaporą, którą należało złamać przy pomocy chłopów i robotników polskich, by świat opanować. (Tu się przeliczyli stratedzy rewolucji.)
