Z krzyżem po władzę

Ostatni spór krzyżowy, spór, który tym razem odbywa się w sali plenarnej to kolejny, moim zdaniem, przejaw hipokryzji naszych polityków. Poza Markiem Jurkiem, Gowinem i jeszcze kilkoma większość z pewnością nie zwraca na ten krzyż uwagi.

Chodzi tu wyłącznie o to, aby nie zadzierać z Kościołem. Krzyż wykazał ostatnio wiele hipokryzji w naszym kraju. Tak jak tym, który przez pewien czas stał przed Pałacem Prezydenckim, którym nikt się więcej nie przejmował po jego usunięciu tak również i krzyżem sejmowym nikt nie będzie się przejmował jeśli zostanie on powieszony w innym miejscu. To pokazuje, że krzyż dla jego obrońców w obu przypadkach ma jedynie wartość propagandową. Poza tym obecność krzyża w obu przypadkach w żaden sposób nie przyczyniła się do poprawy stosunków między ludźmi. Co działo się na Krakowskim Przedmieściu wszyscy pamiętają. Na sali plenarnej może przepychanek (jeszcze) nie ma, ale jest szydzenie jednego z drugiego i wiele kłótni.  

Krzyż był zawsze symbolem hipokryzji. Kościół używał go praktycznie od początku swego istnienia do celów pozyskania wpływów i władzy nad ludźmi i oczywiście dużych pieniędzy. Wymownym jest stwierdzenie, którego autorem jest Desmond Tutu: "Gdy misjonarze przybyli do Afryki mieli ze sobą Biblię. My mieliśmy ziemię. Powiedzieli nam: Módlmy się, więc przymknęliśmy oczy i zaczęliśmy się modlić. Kiedy skończyliśmy i otworzyliśmy oczy, my mieliśmy Biblię, a oni mieli ziemię!”.

 Kościół niewiele z religią czy wiarą wspólnego ma. Już na pierwszy rzut oka Kościół jest zaprzeczeniem nauk Jezusa, który powiedział do swoich uczniów: "Zaprawdę powiadam wam: Bogaty z trudnością wejdzie do królestwa niebieskiego. Jeszcze raz wam powiadam: Łatwiej jest wielbłądowi przejść przez ucho igielne niż bogatemu wejść do królestwa niebieskiego" – Ewangelia Mt 19, 23-30.

Człowiek od dawien dawna używał krzyża, aby za jego pomocą dostać się do władzy. Tak było i tak nadal jest.