Dać świadectwo prawdzie. Polska Droga Krzyżowa A.D. 2011 cz. I

 Stacja I – Jezus skazany na śmierć

„Ja się na to narodziłem i na to przyszedłem na świat, aby dać świadectwo prawdzie. Każdy, kto jest z prawdy, słucha mojego głosu.” Rzekł do Niego Piłat: ”Cóż to jest prawda?" 

           Piłat jeszcze filozoficznie zamyślił się nad prawdą. Dziś już nie wypada mieć nawet wątpliwości. Każdy może mieć swoją prawdę, ale absolutnie nie wolno poszukiwać jakiejkolwiek wspólnej prawdy. Fakty niemal od pierwszych godzin przechodzenia teraźniejszości do przeszłości stają się za ogólnym przyzwoleniem podatną na interpretacje fikcją. „Kogo obchodzi, jak było naprawdę?!” „ Po co grzebać się w przeszłości?” „ Liczy się tylko przyszłość!”

Jezu,  naucz nas, jak „dawać świadectwo prawdzie”.

           Stacja II – Jezus bierze krzyż na swoje ramiona

Lecz oni nalegali z wielkim wrzaskiem, domagając się, aby Go ukrzyżowano; i wzmagały się ich krzyki.

           Krzyk może wszystko. Najlepiej zakrzyczeć, zagłuszyć tych, którzy głoszą niewygodne poglądy. Wtedy nie słychać nie tylko tego, co do powiedzenia mają inni, ale i szeptu własnego sumienia. Zakrzyczeć, wyśmiać, doprowadzić do tego, że niezdecydowani i niepewni uwierzą w wielokrotnie powtarzane frazy i zaczną powtarzać je jako własne.

           Jezu, nie pozwól nam zapomnieć, że prawda rodzi się w ciszy.

           Stacja III – Jezus pierwszy raz upada pod krzyżem

A lud stał i patrzył.                                             

           Wzloty i upadki są częścią życia każdego z nas, jednak szczególnie pasjonują nas cudze upadki. Media prześcigają się w podsuwaniu przykładów. Zamiast skupić się na własnym życiu, śledzimy losy serialowych bohaterów i pseudogwiazdek znanych z tego, że są znane. Skwapliwie podejmujemy plotkarskie wieści o porażkach tych, których jeszcze niedawno nazywaliśmy wielkimi. Wszakże nic nie cieszy tak jak cudze nieszczęście.

„Wokół drogi smoleńskiej - wciąż las i las, i las,
wokół drogi smoleńskiej - ten szum, i szum, i szum.
Tylko z góry, jak oczy twe chłodnych błękitnych, gwiazd

już nie para spogląda - lecz gwiazd obojętnych tłum.” (Bułat Okudżawa)

           Jezu, obudź w nas wrażliwość, bo bez niej stajemy się ślepi.