Interesująco o neutronie cz.2

Dlaczego ja uważam, że FTRP jest o niebo lepsza od tego, co uważa się za teorię oficjalnej fizyki (niektórzy już zrozumieli, że wpuścili się w maliny z tym terminem i zaczynają się wycofywać rakiem w "główny nurt")?

 

Odpowiedź na to pytanie jest bardzo prosta. FTRP jest kompleksowym, konsekwentnym opisem przyrody, podczas gdy zlepek luźnych hipotez (najczęściej po prostu zmyślonych), składających się na "teorię" oficjalnej fizyki, nie jest wstanie opisać nawet tego obiektu fizycznego, dla którego został zmyślony.

 

Doskonałym przykładem jest model protonu i neutronu składający się z kwarków przenoszących dwa ładunki dodatnie i jeden ujemy, lub dwa ujemne i jeden dodatni.

 

Każdy zdrowo myślący człowiek musi rozumieć, że cząstka o ładunku dodatnim przyciągnie cząstkę o ładunku ujemnym i utworzą ciało kompozycyjne w którym będzie nadwyżka ładunku dodatniego (+1/3), a więc ta cząstka i drugi kwark o ładunku (+2/3) muszą się rozlecieć, gdyż już nie ma ich co trzymać "wewnątrz" protonu.

 

Ale nic się nie rozlatuje! Nie pomogli nawet tacy zaklinacze, jak kopenhascy szarlatani. Dopiero nowe pokolenie "noblistów" wymyśliło genialne rozwiązanie – im dalej tym silniej, tłumacząc naiwnemu ludowi, że latające wewnątrz nukleonów kwarki nie mogą się wyrwać z niewidoznej otoczki, bo ich jakieś gluony trzymają.

 

Jak dla nas – to ich trzymają, ale jak dla nich, to jeszcze są bozony, które zajmują się kontrabandą kwarków pod postacią elektronów, a całych nukleonów pod postacią pozytonów.

 

Boże! Odpowiedz na jedno pytanie: w jakiej rodzinie trzeba się wychować, żeby móc tak kłamać bezczelnie w żywe oczy?

 

Mój szanowny interlokutor złożył ciekawą deklarację:

 

Akurat jestem w stanie coś sprawdzić.

 

Coż można na takie dictum? Chyba tylko zapytać o jedno: jeżeli u Pana są jakiekolwiek możliwości, to dlaczego nie zrobi Pan eksperymentu ze światłem?

 

Ponieważ jednak odważyłem się na "przechwalanie":

 

A właśnie ile wynosi czas życia tej kulki elektrin. Chwalił się Pan, że możecie to obliczyć. Mógłby go Pan podać? Akurat jestem w stanie coś sprawdzić. I przy okazji ile waży ta kulka elektrin w stosunku do elektronu?

 

to powinienem odnieść się do pytań dotyczących trwałości fragmentu ciała fizycznego składającego się tylko z elektrino.

 

Zacznę swoją odpowiedź od szczególnego przypadku, tj takiego ciała, które składa się z 8,060663*10^7 elektrino (maksymalna ilość elektrino we fragmencie materii bez elektrona - uzyskać taki fragment można teoretycznie, po wyrwaniu elektrona z mononeutronu).

 

Oczywiście, im większy fragment składający się z samych elektrino, tym dłużej będzie się on rozpadał. Dlaczego? Gdyż najpierw będą się rozlatywać zewnętrzne elektrino przyciskając te, które leżą pod nimi do reszty fragmentu.

 

Taka sytuacja powtarza się do tego momentu, gdy fragment składa się tylko z dwóch ostatnich elektrino. Dla tego przypadku spełnione będzie równanie:

 

v = R/m*d*vjed = 13,037881*10^-22/7,5874358*10^-52 = 1,7183514*10^30 m*s^-1

 

gdzie:

 

R – stała Rutherforda – energia wiązania elektrino w składzie neutronu;

v – prędkość rozlatywania się elektrino (neutrino);

m – masa elektrino;

d – średnica elektrino

vjed – prędkość jednostkowa

 

Dla tego przypadku, który już sygnalizowałem w swoim komentarzu (zderzenia i rozlot elektrino), prędkość ich rozlotu będzie równa:

 

V = alfa*ład. elektrino/m*d*vjed = 2,7256371*10^18 m*s^-1

 

gdzie: alfa – stała elektrodynamiczna;

 

Z powyższego wynika, że neutrino, to elektrino, cała energia którego traci się na to, żeby odlatujące elektrino poruszało się po trajektorii pierwszego rzędu, tj. liniowo.

 

Coś Pan tam chce policzyć i sprawdzić. Wydaje mi się, że na tym etapie powinniśmy postąpić tak: Pan mnie informuje, jaki fragment ciała fizycznego Pana interesuje, my dla niego robimy obliczenia i przekazujemy je Panu wraz z metodyką ich przeprowadzenia. Pan robi swój praktyczny lub myślowy eksperyment i informuje o wynikach.

 

Po prostu dzisiaj, Pan nie jest wstanie zrobić tego sam.