Stan wojenny waldemara.m cz.2

Moje pierwsze rozkazy. 

Pytasz Kasiu dlaczego swoje wspomnienia zatytułowałem "Stan wojenny waldemara.m"?  

Ważny element odpowiedzi kryje się w dwóch słówkach tego fragmentu, który pozwolę sobie sparafrazować: 

Już tam ojciec do swej Kasi

Mówi zapłakany –

Słuchaj jeno, pono nasi

Biją w tarabany. 

Na to wszystkich jedne głosy:

"Dosyć tej niewoli

Mamy Racławickie Kosy

Kościuszkę, Bóg pozwoli" 

Oczywiście klucz do tej łamigłówki dostaniesz na końcu tego cyklu, chociaż rozwiązanie będzie się przewijało w tekście, co na końcu do Ciebie dotrze. 

Nie wierz nikomu z tych, którzy będą Tobie mówili o jakimś tam Stanie wojennym. Nie było ogólnego stanu wojennego. Każdy żyjący i rozumiejący sytuację Polak przeżywał swój stan stan wojenny. Każdemu on był dany według zasług, chęci i możliwości. 

Jaką wartość mogą mieć wspomnienia p. Krzysztofa Leskiego, jeżeli ten INTERNOWANY (zwróć uwagę na to, jakie słowo wyróżniłem) działacz ruchu studenckiego (może lepiej byłoby napisać - obywatelskiego) pisze w 27 lat po wydarzeniach w których uczestniczył i których był świadkiem, że "nie wiadomo dlaczego zakończył się strajk studencki". 

To jak ja mam wytłumaczyć to "mojej" Kasi? – Szanowny Panie Krzysztofie. 

13 grudnia rano. Dojechałem do zakładu. Na bramie wjazdowej przywitał mnie Dowódca Straży Przemysłowej i pyta:

"Panie Waldemarze, co to będzie, co to będzie?"  

Nic! a co ma być? – odpowiadam i pytam: 

Przychodził ktoś? Pytali o coś?  

Nie.  To dobrze – odetchnąłem z ulgą, gdyż zrozumiałem, że na tym terenie "panem sytuacji" jestem ja. Gdzie leżał ten "mój teren"? Przy tej samej trasie, po której nieprzerwanym potokiem przesuwały się kolumny zmechanizowane. 

Od momentu, gdy usłyszałem termin "stan wojenny", do tego momentu przeszło nie więcej jak 30 minut. To było moje bierne 30 minut stanu wojennego.

Realny, tj. aktywny stan wojenny waldemara.m. zaczynał się z chwilą podjechania do bramy zakładu. 

Ja, tak jak Generał Wojciech Jaruzelski, przystąpiłem do wydawania rozkazów!!!, czyli od tego momentu stałem się równy Generałowi W. Jaruzelskiemu.  

Smiejesz się ..ulu? Zaraz rozmażę ten uśmiech na tym tłustym, wypasionym na "komunistycznej biedzie", obliczu. 

Rozkaz Nr.1

Nikogo nie wpuszczać na teren Zakładu bez mojej zgody, ale i nie wypuszczać. Ani dyrekcji, ani tym bardziej wojskowych. 

Rozkaz Nr. 2

Wzmocnić posterunki na bramach i strategicznie ważnych punktach, oraz wystawić dodatkowy post wartowniczy w budynku dyrekcji. Zamknąć budynek od wewnątrz i nikogo nie wpuszczać. 

Rozkaz Nr. 3

Służbę przedłużam do odwołania. Nikt nie opuszcza swojego posterunku bez mojej zgody. 

Gdy wszedłem do biura, to nie wiedziałem w pierwszy moment za co się wziąć. Zmiany nie miał mi kto przekazać, a za chwilę zbliżała się pora zmiany załogi w kombinacie. 

Tylko pytanie: a jak dostaną się do pracy ci, którzy mają ją rozpocząć o 7:00?!!! 

Połączyłem się z oddziałami produkcyjnymi i wszystkimi organizacyjnymi jednostkami Kombinatu, zapewniłem, że sytuacja pod moją kontrolą, poprosiłem o sumienne wykonywanie swoich obowiązków i  wydałem ... 

Rozkaz Nr 4.

Nikt nie ma prawa opuścić swojego roboczego posterunku do czasu nadejścia zmiany i uzgodnienia detali ze mną.  

Podczas tej konferencji z Oddziałami dowiedziałem się, że jeden z najważniejszych kierowników i do tego jeden z najlepszych polskich inżynierów, późniejszy Dyrektor "Anwilu", p. Krzysztof Kaczorowski jest już na miejscu – ze swoją załogą. 

Wsiadłem do samochodu i natychmiast udałem się do niego. Porozmawialiśmy "po duszam" i mając pewność, że na tym oddziale już nic niepewnego się nie zdarzy, na dwa dni wręcz zapomniałem o nich. 

Gdy wróciłem do siebie odezwał się telefon wewnętrzny. Dowódca straży poinformował mnie, że u niego jest pracownik, inżynier, który chce koniecznie ze mną rozmawiać. Kazałem przekazać mu słuchawkę.  

Ze zdumieniem usłyszałem rzeczywiście przestraszony głos mojego przyjaciela i byłego sąsiada, członka kierownictwa "Solidarności" w Kombinacie, który błagał mnie żebym natychmiast przyjechał do niego na bramę. 

Okazało się, że przyjechał na swoim "maluchu", a puszczały go posterunki, gdy tłumaczył im, że ja go awaryjnie wezwałem do Zakładu. 

Ze łzami w oczach prosił mnie o umożliwienie mu wejścia do siedziby "Solidarności", która znajdowała się w budynku Dyrekcji Kombinatu (w którym, jak pamiętacie, już był rostawiony specjalny post wartowniczy).

Wyjaśnił mi, że tam są dokumenty, które nie powinny wpaść w ręce "bezpieki", gdyż grozi to nieprzyjemnościami zbyt dużej liczbie ludzi. 

Kazałem mu wsiąść do mojego służbowego samochodu i pojechaliśmy do Dyrekcji. Dowódcy Straży wydałem rozkaz rozblokować dla mnie Dyrekcję.  

Gdy podjechaliśmy do budynku Dyrekcji zobaczyłem wojskowy łazik. Przed drzwiami stał jakiś oficer. Pytam o co chodzi, a sam pomyślałem, że jedne chłopaki nie zdążyli, za to zdążyli drudzy. :) 

Po uzyskaniu informacji, że jest niedziela i główną osobą na tym terytorium jestem ja, poinformował mnie, że Komisarz miasta czeka na Dyrektora Generalnego na naradzie, która ma się zacząć o 10:00. Potwierdziłem przyjęcie rozkazu i ... on odjechał.

Kamień spadł mi z serca. Z serca mojego przyjaciela spadł GŁAZ!!! 

Do budynku dostaliśmy się bez przeszkód. Udaliśmy się od razu do biur Związku. On intensywnie zaczął przebierać dokumenty, odkładając część na oddzielny stosik. 

Pytam co to jest? To dokumenty, które ja muszę zabrać - mówi on. Zaprotestowałem i oświadczyłem: albo ja osobiście czytam każdy dokument, albo żaden z nich nie opuści tych pomieszczeń.  

On znał mnie doskonale, więc wiedział, że to nie są żarty. Zgodził się. 

Co tam dokumenty stanu wojennego. To co miałem w ręku to były prawdziwe rarytasy. Listy osobowych zamian na wypadek wprowadzenia stanu wojennego i aresztowania działaczy. Adresy działaczy partyjnych i młodzieżowych wytypowanych do likwidacji w pierwszym rzędzie.

Składy osobowe bojówek i oddziałów dywersyjnych z wykazami uzbrojenia. I takie tam różne perełki. 

Przeglądałem je milcząc. Gdy on skończył wybieranie, a ja czytanie zapytałem: "Co dalej?". Coś z tym muszę zrobić – odpowiada on. Wywiozę gdzieś i schowam.

Nie głupio – oceniłem ja. Wszędzie posterunki, nic nie wiemy jak i co się porusza, a więc nie wiemy, kiedy na swojej drodze spotkamy kogokolwiek, a on z taką "bombą atomową" chce jechać do miasta. Gdy zgodził się ze mną, że te dokumenty mają już tylko wartość dla "bezpieki", to zaproponowałem swoje rozwiązanie.

Widać po nim było, że z ulgą westchnął i natychmiast się zgodził z moim planem.  

Ale o tym w następnym odcinku.