Stan wojenny waldemara.m Finał

I cała reszta 

W związku z ekstraordynarną sytuacją jaka złożyła się w zabezpieczeniu podstawowych warunków do życia mojej rodziny, w najbliższym czasie muszę się skupić na bardzo przyziemnych sprawach. To oznacza, że nie mogę przewidzieć jak długo ciągnąłbym serial grudniowy, a pisaś o nim latem – głupio.  

Jednym słowem, w tym krótkim odcinku najważniejsze z tego co jeszcze chciałbym przekazać.  Tym bardziej, że mój Wielce Szanowny Czytelnik, TzK wyjeżdża do dziwnego kraju i nie chciałbym, żeby zaprzątał sobie głowę głupimy napaściami niejakiego zasrańca. :) 

1. Dojechałem na miejsce bez przeszkód. Dwa dni pomagałem teściowi przy wytopie wosku, a następnie zabrałem torby podróżne ze wszystkim tym czego nie wolno było przewozić – czyli mięsem z własnego uboju, ruszyłem w drogę powrotną. Wróciłem oczywiście bez przeszkód. W grudniu 1981 r. dzięki pomocy rodziców mieliśmy syte święta. 

2. Jak to się stało, że kolega – doradca Przewodniczącego Regionalnej "Solidarności" nie wyszedł na kontakt? W pewien moment, podczas posiedzenia Krajówki, on wyszedł do samochodu po jakieś dokumenty. Sytuacja wydała mu się podejrzana (mało ludzi, mały ruch samochodów, dużo mężczyzn ubranych bardzo podobnie). Wrócił na obrady, poinformował o tym Przewodniczącego i uzgodnili, że on opuszcza obrady i wraca do domu. Gdy wyjeżdżał na E-1 widział pierwsze patrole, ale jeszcze nie skojarzył sytuacji. Gdy mijał Swiecie sytuacja była jasna na tyle, że nie miał już wątpliwości po co te patrole stoją. Ich do tej pory puszczali, ale Toruń postanowili ominąć objazdami i dlatego do domu dostali się dopiero po 7:00. Ja już byłem w zakładzie. Spotkaliśmy się po moim powrocie od teściów. Zarząd Regionu nie miał już tego szczęścia. Ich wzięli pod Toruniem. 

3. Stan wojennym, stanem wojennym, a życie trwało nadal. Najbardziej przykro odebrałem skutki tego stanu, gdy zwolniono z pracy p. Krzysztofa Kaczorowskiego. Zwolniono go niby na wniosek Komisarza Zakładu, jakiegoś tam pułkownika (znałem go osobiście – bardzo sympatyczny i porządny człowiek), al wszyscy wiedzieli, że to osbista zemsta zemsta ....... , który wykorzystał moment i spisał swoje działania na Stan wojenny. Ile takich małych zemst decydowało olosach ludzkich? Jestem przekonany, że conajmniej 90% tych sytuacji, które powodowały, że ludzie tracili pracę lub wolność, to nie wina stanu wojennego, a zwykłej ludzkiej zawiści i podłości.

 Katarzyno! Poproś rodziców, niech jeszcze raz zastanowią się nad tamtymi dniami i powiedzą Tobie, czy nie spotykali się z dziwnymi sytuacjami, które nie poddają się logicznym wyjaśnieniom. 

4. Internowanie. Akt, który dzisiaj kogoś tam nobilituje, a dla kogoś tam był okazją do opróżnienia Skarbu Państwa – tego skarbu, z którego ani ja, ani moja rodzina nigdy niczego nie dostała. 99% internowań, to totalna głupota, wymyślona i zrealizowana dla dodania sobie animuszu przez decydentów średniego i niskiego szczebla zarządzania i kierowania.

To nie pomysł tak inteligentnego człowieka jakim był Generał Jaruzelski. Jeśli jeszcze pamiętasz – znałem go osbiście. Spotykałem się z nim i Przewodniczącym Rady Państwa, prof. Henrykiem Jabłońskim w kwietniu 1981 r.

 Generał był gotów do reform. Polskich reform, przeprowadzanych polskimi rękoma. Generał jednak nie mógł sobie pozwolić, żeby jakieś Wałęsy, Frasyniuki i inna chołota wymachiwała mu przed nosem brudnymi kułakami.  

Pamiętaj córeczko. Ja, Twój internetowy ojciec, też nie pozwoliłbym sobie na to!   

5. Pomyśl sama Katarzyno. Jeśli strajk studencki zakończył się tak, że nawet jego aktywny uczestnik Krzysztof Leski do dzisiaj nie rozumie, dlaczego tak się stało, to czego było się bać Generałowi Jaruzelskiemu, który miał armię i milicję na ulicach, wyłączone telefony, sparaliżowany transport, itd. Ulotek? Babulek? Freemanów? Publicystów? Wierszyków? Czego???

 To dzisiaj oni bohaterzy. To im się wydaje, że pamiętanie regulaminu więziennego z grudnia 1981 nobilituje.  Nikomu z nich nie przyjdzie do głowy zdjąć czapkę z głowy, zgiąć hardy kark i powiedzieć: 

Chwała Tobie Stanisławie Hellerze! Chwała Tobie! 

Całemu Salonowi "bohaterów" Stanu wojennego, "kombatantów" wystawania pod domem Generała Jaruzelskiego i "innej nieczystości" (tak ..ul, to do Ciebie) nie przyjdzie do głowy zainicjować ruch na rzecz rehabilitacji naszego kolegi, który już w 1976 r. podjął ryzyko informowania Swiata o łamaniu praw człowieka w Polsce. 

Ale pretensje do pierwszych stron gazet – są. Ale pretensje do SG na Salonie – to my!!! 

I Najważniejsze.

 Zapamiętaj "córeczko": 

1.O żadnej solidarności nie było, nie ma i nie będzie mowy. To była nadzieja naiwnych wykorzystana brutalnie przez zaprawionych w "bojach" cwaniaków. 

2. W 1990 r. wybrano mnie na radnego Rady Miasta. W pierwszych demokratycznych wyborach. Byłem niezależnym kandydatem. Byłem jedynym niezależnym kandydatem wybranym w "wolnych i demokratycznych" wyborach. Wybory wygrała zdecydowanie "Solidarność", a człowiek, który przyłożył do tego swoją rękę pisze te słowa.

Jest posiedzenia Rady. W porządku obrad wybory Prezydenta miasta. Gdy się zorientowałem co się dzieje zgłosiłem ostry, zdecydowany protest.  Mój głos jednak się nie liczył. Wyszedłem na korytarz zapalić.

Usiadłem, zapaliłem papierosa i ... obok mnie po dwóch stronach usiedli nagle dwa młodziki – postury niedźwiedziowatej. Gdy po korytarzu przeszedł trzeci młodzian z dużym bukietem kwiatów, zorientowałem się, że w Sali obrad wydarzenia odbywają się ekspresowo.

 Chciałem się podnieść i wejść na obrady, ale wtedy poczułem ukłucie w boku. Gdy spojrzałem w tą stronę zobaczyłem wetknięty w moje żebra nóż i usłyszałem: tak długo jak nie wybiorą ..... , ty na salę nie wejdziesz. 

W jednej chwili zrozumiałem jaki błąd popełnił Generał Jaruzelski i w jakim kraju przyjdzie żyć mnie i moim dzieciom. 

Tak się zaczęła demokracja a'la "Solidarność".