Mówisz "córeczko", że to nie może być finał. Mówisz, że jest kilka spraw, które należałoby wyjaśnić.
Pytasz Kasiu o te wywiezione i zniszczone dokumenty "Solidarności"?
Jakie były konsekwencje tego kroku?
Każda ze stron miała w tej sprawie swoje zdanie. Przedstawiciele "Solidarności" cieszyli się jak dzieci, że dokumenty nie wpadły w łapy SB, a SB ...
Któregoś dnia usłyszałem zdecydowane stukanie do drzwi. Nie, nie dzwonek, a właśnie stukanie.
Było gdzieś ok. 11:00 rano. Gdy otworzyłem, to okazało się, że za drzwiami stoi oficer SB, który ma życzenie porozmawiać ze mną o jednej ważnej sprawie.
Oczywiście domyślałem się celu jego wizyty, a już z pierwszych słów i zachowania widziałem, że mam do czynienia z inteligentnym i elokwentnym człowiekiem, więc ucieszyłem się na "intelektualną ucztę" z której "najedzony" mógł wyjść jeden, lub, jak się później okazało dwóch.
Zwracam uwagę na nietypowość sytuacji. Esbeusznik przyszedł do mnie w ciągu dnia, a nie nocą. Był młody, inteligentny i jak się okazało błyskotliwy.
Gdyby oni tak pracowali 13 grudnia i dalej, to nie byłoby kombatantów i tego wariactwa ze stanem wojennym.
W moim regionie, ja nie tylko nie internowałbym nikogo, ale jeszcze wypuścił trochę ludzi z Mielęcina na święta do domu.
Czy coś by się stało. Nic. Ktoś naruszyłby porządek, ktoś dostałby po uszach, kogoś przeczołgaliby w koszarach. Ot, zwykła codzienność.
Nie mógłby jeden drugiemu machać styropianem lub opornikiem przed nosem.
Rozmowa od pierwszych słów przybrała odpowiedni kierunek i tempo, gdyż zaczęła się od słów: "My wiemy o tym, że to Pan wywiózł z budynku Dyrekcji dokumenty "Solidarności" i je zniszczył. My wiemy również od Komisarza Kombinatu, że Pan nam nie powie co było w tych dokumentach, więc na razie zostawmy tą kwestię na boku, ale ... prosimy tylko o jedno: proszę mi powiedzieć, czy wśród wywiezionych dokumentów był zeszyt formatu A-5 100 kartkowy, z taką różową okładką na której był taki to a taki rysunek."
Kasiu! Gdybyś była świadkiem tej sceny, to wiedziałabyś bez dodatkowych wyjaśnień, co to znaczy jak ktoś mówi, że "opadła mu szczęka" (uwaga komentatorzy: nie poprawiać "opadła" na "wypadła" – ja jeszcze byłem zbyt młody, a pierwszych "swoich" bandytów, jak pamiętacie, spotkałem na "demokratycznych" wyborach Prezydenta Miasta).
Ile słów w jego tekście tyle pytań z mojej strony. Najpierw oczywiście potwierdziłem, że to ja wywiozłem dokumenty, ale chciałem od niego wiedzieć skąd oni to wiedzą.
Z wyważonego, super logicznego wywodu zrozumiałem, że mam do czynienia z ludźmi którzy myślą. Składając wydarzenia w logiczną całość nie mogli wyjść na inny wynik.
Jemu bardzo się spodobało, że ja nie kręciłem, nie mataczyłem i zaczęła się ta zapowiadana "uczta". On dostał to co chciał, czyli potwierdzenie, że był taki zeszyt i że ja go spaliłem, ale ja dowiedziałem się wiele o metodach ich pracy.
Najciekawsze w tym, jak oni pracują, była opowieść o przygotowaniach do spotkania z "pacjentem".
Oni mają jego dokładną charakterystykę psychologiczną, więc nie dziwota, że człowiek nie może się zorientować, kiedy zaczyna sypać. Pogadaliśmy ze dwie godziny po czym usłyszałem: jadę do siebie i przekażę raport kierownictwu. Nie wiem jaka będzie reakcja, ale wiem, że Pana już chcieli przymknąć za jakieś tam "grzeszki", ale nie zgodził się Komisarz wojenny Kombinatu.
O tym, dlaczego Komisarz tak postąpił dowiedziałem się ponad rok później.
Ja mu bardzo przypominałem jego syna, którego internowali, za takie wyczyny o jakich pisze Krzysztof Leski (nielegalne wydawnictwo). Ojciec mógł go wyciągnąć, ale decydowała pryncypialność. Gdy tą pryncypialność zauważył w moim postępowaniu zrzucił część ciężaru ze swoich barków osłaniając mnie incognito przezd SB.
Co było w tym zeszycie? - pytasz.
Nie wiem dziecino. całkiem możliwe, że na swoje szczęście nie wiem. Nie było czasu przeglądać każdy dokument, który mój kolega zakwalifikował do likwidacji, a już tym bardziej 100 kartkowe zeszyty.
Czy ja naprawdę naruszyłem prawo jak pisze Ad w swoim komentarzu? O tym w następnym odcinku.
Komentarze
Pokaż komentarze (21)