138
BLOG
Epilog. W jaskini lwa.
Kasieńko! Wiem, że z dużym dystansem, ale i rozsądkiem czytałaś te wspomnienia. Nie było trudno mi się domyśleć, że nerwowo reagowałaś na niektóre komentarze, a szczególnie te, które stawiały pod wątpliwość prawdziwość moich słów, a przecież to ja mam być dla Ciebie autorytetem i przyjacielem, a stanu tego nie da się osiągnąć, gdy wzrosły kłamie, lub wykorzystuje siłę dla forsowania swoich argumentów. Byłem granicznie szczery, a więc prawdziwy, ale zdaję sobie sprawę, że mówię czasami tak kontrowersyjne rzeczy, iż bez spokojnego ich przemyślenia ma się ochotę wysłać mnie do psychuszki. Ze mną jest chyba tak jak z Marią Iwanowną, nauczycielką literatury rosyjskiej w jednej ze szkół. Wowa, Wowa, podejdź do tablicy – prosi Maria Iwanowna jednego z kontrowersyjnych uczniów. Jak mogłeś napisać w ostatniej kontrolnej takie głupoty:- Lermontow pojedynkował się z Puszkinem, a Dantes był tylko sekundantem;- Tatiana Larina i Anna Karenina popełniły samobójstwo nie mogąc między siebie podzielić kochanka, Hrabiego Monte Hristo;- Trzy prosiątka to w rzeczywistości lesbianki;- a Piesek Mu-Mu i Gerasim byli kochankami Nie podoba się wam, Mario Iwanowna? Dziwne! Ja już trzy lata pracuję jako krytyk w "Literaturnoj gazecie" i nikt nie miał do tej pory zastrzeżeń. Jeżeli wszystkim się podoba, to powinno podobać się Marii Iwanownej. Jeżeli wszyscy kradną księżyc, to i ja powinienem do tego przyłożyć rękę. Nie zauważasz zbieżność postaw ŁŁ i Salonowych "profesorów od tego co oni nazywają fizyką"? Wszyscy oni każą mi ślepo wierzyć w to, w co oni wierzą i nie dlatego, że oni w to wierzą, a dlatego, że tłum tak chce. A tłum to splendory, profity, i ... krew. Przypomnij sobie płynące krwią ulice Paryża, który do dzisiaj nie zmył tego wstydu ze swojego "lica". Przypomnij sobie naszego wąsatego Marszałka. Przypomnij sobie wreszcie wąsaty produkt Jednego bardzo kulturalnego i filozoficznego narodu. Nota bene, moi oponenci skorzystali z typowej metody walki z człowiekiem wyrażającym inne (tak im się wydaje) niż oni poglądy: 1. Najpierw poszukali te akcenty, dzięki którym można byłoby mi zarzucić żydowstwo, a gdy zacznę oponować – to antysemityzm.2. Wprawdzie nie wychwycili w moich tekstach momentów wskazujących na to, że mogłem być manipulowany, ale odwołali się do tych charakterologicznych momentów, które czynią ze mnie osobę łatwą do manipulowania.3. I na koniec, widząc, że wszystkie te sposoby nie przynoszą zaplanowanego rezultatu, do boju rzucili sprawdzoną w działaniu broń: ośmieszyć i przemilczeć. "W końcu może nawet wspólnie byśmy doszli do wniosku że historia komunizmu na świecie zawdzięcza takie a nie inne kontinuum niejakiemu Waldemarowi. M Głównemu Dyspozytorowi jakiegośtam Kombinatu." Słyszysz jak się śmieją w kułak? Widzisz jak cały Salon rży patrząc na to, jak ŁŁ dołożył Twojemu "ojcu" między oczy? I nikomu z nich nie przyjdzie do głowy, że : 1. Ze swojego nazwiska mogę być tylko dumny, gdyż to człowiek noszący to samo nazwisko MORDKOWICZ (który, jak sugerował ..ul mógł być członkiem mojej rodziny), przyczynił się bezpośrednio do szybszego obalenia Trzeciej Rzeszy. Jak? W 1942 roku zużył, tak potrzebny Hitlerowi gaz, i nie zapłacił za niego ponad dwa złote, czym zachwiał ekonomicznym fundamentem III Rzeszy, która jak wiesz, z historii, już się po tym ciosie nie pozbierała. 2. To ja niby byłem podatny na manipulowanie, ale to oni byli manipulowani. To ja miałem otwarte drzwi do kariery politycznej, jak po jednej, tak i po drugiej stronie, ale świadomie odmówiłem. Oni są gotowi utopić jeden drugiego w łyżce wody za władzę. 3. Dzisiaj symbolem ich walki z komunizmem jest zdrajca, pachołek SB, pacyfista nadzieji milionów Polaków, niedokształcony elektryk i bufon, ale nie mieści im się w głowie, że tym symbolem mógłby być człowiek wykształcony, inteligentny, niemanipulowalny i obojętny na błysk tego strasznego słowa – "WŁADZA". Słowa, które z każdego robi minimu Palikota!!! Lechowi W (Bolkowi) tak! Waldemarowi M (Głównemu Dyspozytorowi jakiegośtam Kombinatu) NIE! NIE! NIE! Jak myślisz dziecino dlaczego? A w czym byśmy się przy waldemarze.m babrali??? Jak oceniam ten swój akt szczerości? Cieszę się, że do niego doszło. Miliony ludzi myśli tak samo jak ja, ale nie odezwie się, gdyż wie jaka ich spotka "nagroda". Reakcja działaczy PZPR na ich słowa, w porównaniu z reakcją pachołków z Solidarności to balzam na rany. Przyjdzie mi jeszcze zdać jeden egzamin. Wziąć udział w symulacji pt.: "A jak mogłyby sie gorzej potoczyć losy Polski gdyby zamiast Jaruzela był tu jakiś inny nygus?" Ucz się dziecino, jak "niegrzecznych chłopców" rozstawiać "po kątach". (scena z filmu "Madagaskar 2") Posłużymy się zrozumiałym dla Ciebie, Salonowym przykładem. Pamiętasz co się stało z aktywistą studenckim, Krzysztofem Leskim w noc, podczas której na polskim niebie gwiazdy świeciły jak każdą noc? Prawidłowo! Jego INTERNOWALI. A teraz zaczynamy grę w "Inny Nygus". Jest noc z 12 na 13 grudnia 1981 r. Wprowadzamy stan wojenny. Wypuszczamy na ulice armię i ZOMO. Armia paraliżuje ruch, a ZOMO – tak, dziecino, a ZOMO ma ochraniać wszelkimi dostępnymi metodami wykonanie Dekretów Stanu Wojennego.W żadnym Dekrecie ani słowem o jakimś tam prewencyjnym INTERNOWANIU. Wychodzi na ulicę wzburzony takim bezprawiem Krzysztof Leski i trafia pod pały i buciory tych, których uczyli skutecznie unieszkodliwiać.Albo pod lufy pistoletów i broni maszynowej, jeśli będzie miał w ręku różę, która w ciemności może wydawać się bronią ostrą. Wynik gry? Salon24 jest uboższy o blog "Tylko po co". To nie tak? A o Pinochecie nie chcesz poczytać dziecino? A o Pol Pocie? A o ... ta lista jest naprawdę długa. Ostatnie pytanie? Zadawaj! Powiedziałem tyle – odpowiem.Czy Ty naprawdę nigdy nie przebywałeś w takich warunkach w jakich przebywali internowani? Nie widziałeś nigdy "ścieżek zdrowia", katowania ludzi? Nie słyszałeś o politycznych zabójstwach w Polsce? Zacznę od ostatniego. One takie same na całym świecie. Nie mają nic wspólnego z polityką jak taką. Do takiego zabójstwa dochodzi wtedy i tylko wtedy, gdy naruszony jest czyjś ekonomiczny interes lub perspektywa takiego interesu. Gdy któregoś dnia poparłem Dudajewa w jego dążeniu do uzyskania niepodległości przez Czeczeński naród, to o mały włos nie straciłem życia z rąk czeczeńskich bandytów, którzy pobili mnie tak, że wydawało im się, iż do lasu wywożą zwłoki. Dlaczego? Gdyż walka Dudajewa kolidowała z interesami czeczeńskiej mafii, a w pierwszym rzędzie z wymywaniem miliardów z budżetu Federacji Rosyjskiej na podstawie tak zwanych "czeczeńskich awizo". W 1981 r. ominęły mnie "rozrywki" przygotowane dla ochotników na "extrime" (podkreślam: rozrywki były tylko dla OCHOTNIKOW EXTRIME) i to nie zważając na to, że naruszyłem od razu kilka paragrafów. Więc gdy ogłoszono stan wojenny w Białokamiennej (tak nazywają tutaj Moskwę), nie mogłem sobie odmówić tego testu w "jaskini lwa". Długo pracownicy LOT-u namawiali mnie, żebym został w Warszawie, ale miałem zbyt poważne spotkanie z przedstawicielami biznesu i rządu Gruzji, więc oczywiście ich namowy okazały się nieskuteczne. Gdy na Szeremietiewie wychodziłem z samolotu żegnali mnie jakbym zaczynał "sztafetę" (ruszał na zsyłkę). Spotkanie przeciągnęło się do późnych godzin (kontynuowaliśmy rozmowy w dużym mieszkaniu służbowym rządu Gruzji), a gdy usłyszeliśmy na dworze serie z karabinów maszynowych, krzyki i tupot nóg nic nie mogło mnie powstrzymać. Powiedziałem, że jeżeli nie zadzwonię do 9:00 rano mają mnie szukać na podstawie trasy jaką mam przebyć piechotą do najbliższego metra (transport nie pracował). Wyszedłem z domu na pięknie oświetlony Prospekt. Do dużego skrzyżowania miałem ok. 150 – 200 m. Gdy usłyszałem kolejną serię z automatu tuż obok mnie to, nie będę ukrywał, kolana trochę zadrżały. Kierunek miałem jednak wyznaczony więc poruszałem się stale do przodu. W ręku miałem dyplomatkę. Gdy doszedłem do skrzyżowania oczom moim ukazał się piękny widok na skrzyżowanie pustych, szerokich, wielopasmowych prospektów. Gdzieś tak w odległości ok. 100 m po lewej stronie od kierunku mojego ruchu stały dwa autobusy i biegało kilkoro facetów ubranych jak młodzież na koncercie rocka. Zacząłem przechodzić skrzyżowanie w poprzek. Usłyszałem okrzyk. Nie reaguję. Idę dalej. Znowu okrzyk i wystrzał w powietrze. Nic to! Idę dalej. Dopiero gdy kule zaczęły się odbijać od asfaltu przed moim nosem i świstać jak ptaszek o poranku – stanąłem. Podbiegło do mnie dwóch młodziaków, przebranych za amerykańskich studentów. Jeden wyrwał dyplomatkę i odrzucił w bok. Drugi zarządał dokumentów. Gdy zobaczyli polski paszport i dowiedzieli się, że w dyplomatce dokumenty, to:- jeden pobiegł z paszportem do komandira (dopiero wtedy zobaczyłem wysokiej rangi oficera stojącego przy jednym z autobusów i kierującego akcją w tym rejonie);- a drugi kazał mi założyć ręce na głowę i rozstawić szeroko nogi. Czekając na decyzje poczyniłem pierwsze obserwacje. Oprócz tego oficera na skrzyżowaniu było jeszcze tylko dwóch ludzi w mundurach. Reszta, jak się później wyjaśniło, to ostatni kurs szkoły oficerskiej służby bezpieki. Część milicjantów pracowała między budynkami, skąd wymiatała wszystkich tych, którym wydawało się, że nie wychodząc na światło dróg uda im się pokonać zamierzony odcinek. Wsadzili mnie do nabitego autobusu i swoimi ciałami odgrodzili od reszty. Podwieźli nas pod jakiś słabo oświetlony budynek (od strony dworu), ale po jego monumentalności widyć było, że jest to budynek lokalnego znaczenia (później okazało się, że był to Dom Kultury). Przywitał nas szpaler milicjantów. Mnie jednak te młodziki przeprowadzili obok. Co tam się działo to i ja nie chcę opisywać. Zagonili nas do wielkiego holu i tam moi "opiekunowie" gdzieś przepadli razem z moim paszportem. "Zwierzęta w mundurach" (znałem dobrze Moskwę, ale takich milicjantów nigdy nie spotykałem) wzięły się do segregacji. Najpierw starali się nas ustawić pod ścianą w celu indywidualnej rewizji. Nie chciałem się odwrócić do ściany, więc dostałem kolbą automatu w brzuch, a gdy stałem jak ryba bez powietrza, to mój oprawca przyłożył mi po kolanach. Zwaliłem się na podłogę. Zanim przyszli ci, którym doręczono moje "bezpieczeństwo" (Lach, Lachem, ale inostraniec) dostałem jeszcze kilka uderzeń automatem po żebrach i kopniaków buciorami po nerkach. Czułem, że "pracował" fachowiec. Takiej awantury, jaka wynikła gdy wrócili moje młodziki dawno nie słyszałem. Mało nie zastrzelili mojego oprawcę. Przesadzam? Nie, moja droga. W holu stałem około trzech godzin, a w tym czasie wyniesiono z budynku kilkanaście ciał przykrytych całkowicie szarymi kocami. Podnieśli mnie z podłogi. posadzili na krześle, dali wody. Gdy mogłem ruszać nogami zaprowadzili mnie do oficera kierującego akcją w tym budynku. W jego ręku był mój paszport. Przyjrzał mi się i wskazał na drzwi znajdujące się przed jego biurkiem. Wprowadzono mnie tam. Była to ogromna komnata, bardzo słabo oświetlona, w której jedynym sprzętem były długie ławki rozstawione wzdłuż ścian. Na tych ławkach siedziało lub leżało kilkunastu zatrzymanych. Wszyscy oni byli "kaukazkiej nacjonalności" i czekali już po kilka dni na deportację z Moskwy. Dostawali szklankę wody na dzień i dwie kromki suchego, czarnego chleba. Jeden przemycił dolary, to płacili za papierosy jak za złote płytki. W moim dyplomacie było kilka paczek papierosów, więc poczęstowałem wszystkich i ... tym samym wywołałem wściekłość pilnujących, jeden z których zapowiedział Lachowi, że jak to się powtórzy, to on mi dopiero pokaże. W pewien moment przynieśli tak pobitego człowieka, że aż mnie się zrobiło niedobrze. Jedna krwawa maska. Poprosiłem o wodę. Dali mi butelkę wody. Zmyłem mu delikatnie krew z twarzy. Poprzez opuchnięte, rozbite na miazgę wargi wydobywały się słowa, z których z trudem zrozumiałem, że mam sięgnąć do jego lewej wewnątrznej kieszeni. Wyjąłem legitymację. Na ławce leżał pułkownik, Szef Służby Bezpieki Aeroportu Szeremietiewo 2. Wezwałem milicjantów i wyraziłem życzenie odwiedzenia toalety i tego oficera, który kieruje akcją. Lepszego "dowcipu" nie słyszeli za całą noc, ale ... wykonali moje życzenie. Pokazałem oficerowi legitymację pobitego. Był zaskoczony, ale skomentował to krótko: to nie my go biliśmy. Jego takiego przywieźli. Wodę i ręcznik kazał jednak dać. Poprowadzili mnie do toalety. Zrozumiałem skąd były te ciała. Wewnątrz tego budynku urządzili burdel i katownię. Na moch oczach gwałcili zatrzymane kobiety (w tym młode dziewczyny), a w przerwach katowali jakiś zatrzymanych ludzi. To była dobra demonstracja siły i bezkarności. Do miejsca swojego "pobytu" wróciłem na "miękkich" nogach. Pomagałem temu pułkownikowi dojść do siebie. Robiłem zdjęcia. Trzy razy błysnęła lampa byłyskowa, gdy uchyliły się drzwi i jakiś głos oświadczył: Lach, jeszcze jeden błysk i konfiskujemy twoją dyplomatkę. Gdy mnie (i innych) wypuszczali było jeszcze ciemno. Wszyscy opuszczali to miejsce ze spuszczonymi głowami i w milczeniu. Tylko ja nie mogłem sobie darować pewnej okazji. Wśród milicjantów dostrzegłem tego, który mnie pobił na powitanie. Podszedłem i zapytałem, czy nie sfotografowałby się ze mną na pamiątkę? Zgodził się. Na podstawie tego zdjęcia mogliśmy ustalić, że ten milicjant nie był z Moskwy. On był z jakiegoś małego miasteczka w Obwodzie Moskiewskim. Tak właśnie "Inny Nygus" spacyfikował Moskwę. Przywożąc do niej "szarą mas bezmózgowców", którzy u siebie, na miejscu są "carami wszechwładnymi". Ten kto planował, dobrze wiedział, że na Moskwie wyładują całą swoją zwierzęcość. Gdy dotarłem do pierwszego skupiska kiosków, to zrozumiałem, że jestem blisko wejścia do metro. Zauważyłem, że do jednego z kiosków ktoś wszedł. Zastukałem. Otworzył mi mężczyzna średniego wieku, niewysoki, ot taki szary Moskwiczanin. Poprosiłem, żeby sprzedał mi wodę. Domyślił się, że ja z "Domu Kultury". To było nieprawdopodobne spotkanie. Zorientowałem się, że los sprawił mi prezent, gdy zobaczyłem najsłynniejszy biały płaszcz Federacji Rosyjskiej wiszący na kiosku. To był bohater Obrony "Białego Domu" – Budynku Rządu FR. Prowadził szturm obrońców od strony Ambasdady USA. To jego pokazywały wszystkie telewizje świata. Gdy o 9:00 zadzwoniłem do moich gruzińskich przyjaciół – wszyscy odetchnęliśmy z ulgą. Nie, dziecino, to nie był mój ostatni stan wojenny, ale o tym przy następnej okazji. Gdy już kłamcy (np.: ..ul) pójdą zająć się swoimi sprawami.
Komentarze
Pokaż komentarze (11)