"Mnie siebie nie żal, ale za Ojczyznę przykro i wstyd"

Inicjatywy waldemara.m – prehistoria. 

Według mnie wstydu się nie stopniuje. On się pojawia i jest, albo go nie ma.  

Jednak gdy patrzę z perspektywy czasu, to oczywistość przestaje być taka absolutna, a kolory rozdzielone tak, jak linie w serii Balmera.:) 

Dzisiaj już wiem, że jest wstyd personalny i globalny.  

Ten pierwszy dotyczy nas samych i tego co z nami najbliżej związane (nazwisko, żydowskie pochodzenie, siostra prostytutka, ojciec alfons – czytaj partyjniak, lepperowiec, albo inna solidarnościowa zaraza, a matka Kaczyńska lub Krauze, jaka różnica i tak trzeba przed komisją stawać, etc.). 

Jak bez wstydu, w wieku 15 lat powiedzieć dziewczynie, że się ją kocha, gdy widzi się, że ta pusta "lalka" nie zrozumie tej frazy, wzmocnionej bukietem kwiatów zebranych od serca na łące. 

Ten drugi, czasami jeszcze bardziej bolesny, gdyż czyniący z nas "mięso", które nie przeszło kontroli jakości, dotyczy spraw mających z nami bezpośrednie związki, ale pozwalający niektórym obetrzeć lico z plwociny, wywołać na tym licu "demokratyczny", "plastelinowy" uśmiech i wyciągnąć rękę po wynagrodzenie organizacji "Freedom", albo dotację Pinczuka (zięcia Kuczmy) – jaka różnica.  

Do 1979 r. było mi za Ojczyznę przykro i zaczęło się to w słynnym 56-tym.

Od 1979 r., czyli od wizyty w USA, stało mi się jeszcze za Ojczyznę wstyd. 

Miałem 6 lat, gdy ok. 6:00 rano szedłem z mamą główną drogą łączącą najważniejsze obiekty w mieście: dworzec kolejowy, Zakład, w którym mama pracowała i Centrum miasta z Osiedlem nowych budynków mieszkalnych, budowanym przez Zakład dla swoich pracowników, w którym przed rokiem otrzymaliśmy mieszkanie. 

Od strony dworca szedł dziwny pochód milczących ludzi (w tym dzieci). Szli grupami, obejmowali się, pod niektórymi chwiały się nogi i często osuwali się na ziemię.

Dopiero po chwili zauważyłem, że wielu z nich jest okrwawionych, obandażowanych, z przewiązkami. Nie zauważyłem tych bandaży i przewiązek od razu, gdyż były one zakrwawione i brudne. 

Gdy zobaczyłem zbliżającą się do mnie zakrwawioną dziewczynkę w moim mniej więcej wieku, to aż scisnąłem mamy rękę i stanąłem prowadząc ją wzrokiem. 

Dopiero w tym momencie zapytałem mamę o to, skąd ci ludzie i dlaczego na nich jest krew.

Gdy dowiedziałem się, że to Węgrzy, którzy skorzystali z pomocy Polskiego Bratniego Narodu, udający się na miejsca rozkwaterowania, ździwiłem się, że my, tzn. nasza rodzina im nie pomaga.  

Mama umożliwiła mi "rozebrać się" z tym pytaniem samemu.

Po dwóch dniach zaprowadziła mnie do ... domu Sekretarza Organizacji Partyjnej tej komórki, która była utworzona w miejscu jej pracy.

Do dzisiaj mam przed oczami to, i następne nasze spotkania. To był bardzo miły człowiek, który bardzo poważnie odnosił się do wszystkich poruszanych pytań. On wytłumaczył mi, że rozkwaterowanie odbywa się według ściśle zaplanowanej i uzgodnionej z Komitetem Wojewódzkim procedury i próby jej zmiany nie mogą liczyć na powodzenie. 

Od niego otrzymałem swoje dwie pierwsze Konstytucje: Polski i ZSRR. Dzisiaj wydaje mi się, że tą drugą dał mi w przewidywaniu przyszłych wydarzeń. On znał mój nabożny stosunek do książek i rozumiał, że ta "książka" nie trafi zaraz na śmietnik, ale będzie bardzo uważnie przestudiowana w swoim czasie. 

Któregoś dnia, gdy przyszedłem na kolejne, umówione spotkanie z nim, nikt nie otworzył mi drzwi. Byłem krajnie ździwiony, gdyż był to człowiek słowa i honoru, a jeszcze do tego wiedziałem, że przyszedł do domu, gdyż powiedział mi o tym jego sąsiad, który pracował z nim i moją mamą w jednej komórce organizacyjnej. 

Gdy zobaczył, że dziwnie szybko wyszedłem ze spotkania, to zapytał mnie co się stało. Odpowiedź zaniepokoiła jego również, więc udał się pod drzwi sąsiada, żeby zorientować się w sytuacji. Oni mieszkali w domach nietypowiej konstrukcji. To były przerobione budynki filiału Obozu koncentracyjnego Gross Rosen. Przypominały familoki, tylko że były otynkowane na szaro. 

Nasz niepokój był uzasadniony. Sekretarz powiesił się, nie wytrzymując psychicznych nacisków stosownie koncepcji tłumaczenia wydarzeń Czerwca 56 w Poznaniu

Powiedziała mi o tym mama, której on się zwierzył tego dnia ze swoich rozterek. Między innymi dlatego zgodziła się, żebym go odwiedził, licząc na to, że rozmowa z dzieckiem pozwoli mu się trochę zrelaksować.  

Wtedy właśnie zrozumiałem, co to znaczy, że człowiekowi może być przykro za Ojczyznę.  

Kasiu! Możesz sobie wyobrazić tą bezsilną złość, z jaką zaciskały mi się dłonie w kułaki na Lotnisku im Johna F. Kennedy w Nowym Jorku, gdy Anglik, będący moim opiekunem na praktyce inżynierskiej w USA (1979 r.), zaprowadził mnie przed gablotę z napisem "Polish jokes"? 

Dłonie zaciśnięte w kułaki i dziecięce łzy bezsilności na licu wzrosłego człowieka. Jedyne co osiągnąłem, to zanik głupiego, cwanego uśmiechu, na obliczu tego Anglika. Do końca naszej znajomości zachowywał się w stosunku do mnie z wielkim szacunkiem. 

Czy często musiałem się wstydzić za siebie. Zbyt często, gdyż nadużywałem alkoholu.

 

 

Ale dzisiaj z perspektywy czasu oceniam sytuację tak, jak ten pijany facet, którego w autobusie jakaś "paniusia" przywitała takim tesktem: 

Panie! Nie dosyć, że się przepychasz, to jeszcze jest Pan pijany jak świnia. 

Facetowi się odbiło, po czym zripostował: 

Ja do jutra wytrzeźwieję, a Pani nadal będzie brzydka. 

Ja rzuciłem picie, a za Ojczyznę jest mi przykro i wstyd codziennie.  

I są tego przyczyny. 

Zanim przejdę do "Inicjatyw waldemara.m" kilka notatek poświęcę głównym przyczynom tego stanu.