Pierwszy raz uważniej przyjrzałem się temu co i jak wypisuje na Salonie A.M.Nicpoń, gdy inicjatywa Łarzącego Łazarza, który zaproponował opracowanie "strategii dla Polski", została "przechwycona" w rezultacie opublikowania "Nicponiowatego Apelu".
Autorowi Apelu oddać wszakże trzeba to, że już w pierwszych słowach swojego tekstu podkreślił inicjatywną rolę ŁŁ.
Tak inicjatywa ŁŁ, jak i Apel AMN wypadły w pewnym szczególnym okresie wydarzeń. Trwała już awantura gruzińska. Prezydent tych, którzy go wybrali, "wszedł" już w rolę Napoleona i obrońcy, a całe oszołomstwo, bez względu na przekonania i wyznania, zaczęło kreślić wizję "Ojczyzny N Narodów" z liderującą (a jakże!) pozycją Polski.
Mógłbym krótko skwitować tą nacjonalistyczno-szowinistyczną komedię, ale wymagałoby to odemnie rezygnacji z obywatelstwa, które jest moją własnością i którego pozbawiony zostać nie mogę.
Ja w odróżnieniu od AMN nie zapomniałem słów Dmowskiego, zapisanego nim w "Myślach nowoczesnego Polaka":
"Nie można wymyślać sobie ojczyzny czy narodu. „Wszystko co polskie jest moje; niczego się wyrzec nie mogę. Wolno mi być dumnym z tego, co w Polsce jest wielkie, ale muszę przyjąć i upokorzenie, które spada na naród za to, co jest w nim marne"
Ja, w odróżnieniu od niektórych pamiętam słowa premier Wielkiej Brytanii, Margaret Thatcher, wygłoszone w College of Europe w Brugii (Belgia) 20 września 1988 roku:
"Moja pierwsza zasada przewodnia brzmi: dobrowolna i aktywna współpraca między niezawisłymi, suwerennymi państwami to najlepszy sposób na pomyślne stworzenie Wspólnoty Europejskiej. Usiłowanie zdławienia narodowej przynależności i skoncentrowania władzy w centrum europejskiego konglomeratu byłoby wysoce szkodliwe. Zagroziłoby celom, do których realizacji dążymy. Europa będzie silniejsza właśnie dlatego, że Francja pozostanie Francją, Hiszpania - Hiszpanią, Anglia – Anglią, każde państwo zachowa obyczaje, tradycję i tożsamość. Próba wtłoczenia ich w jakąkolwiek wspólną europejską homogeniczność byłaby szaleństwem."
Obiecałem i ja wziąć udział w tej dyskusji, gdyż uważam, że mam naprawdę ciekawe rzeczy do zaproponowania, ale jak to zwykle bywa: za wieloma zającami pobiegniesz – żadnego nie złapiesz.
Jednak, gdy AMN, w zaprzeczenie logice, walnął tekst, w którym znalazł się i taki fragment:
"Z drugiej strony w tym lekceważącym tonie, którego uzywam w stosunku do innych nacji jest sporo śmiertelnej powagi. Tak, tak. Wystaw sobie, mój drogi czytelniku, że taki mam wlaśnie stosunek do wszelkich innych nacji. Lekceważący. Czasami pogardliwy. Poważnie. Jestem bowiem Polakiem i Polaków uwazam za naród na Ziemi najlepszy, najpiękniejszy, najdoskonalszy i najszlachetniejszy. A cała reszte nie. Całą resztę mam generalnie w dupie. Żydki w tejże dupie nie zajmują jakiegoś szczególnie exponowanego miejsca i siedzą tam sobie dokladnie obok Szwabów, Zabojadów, Pepików i murzynków Bambo."
Decyzja ostatecznie dojrzała. Piszę tą notatkę dlatego, że tak jak AMN "Jestem Polakiem i Polaków uwazam za naród na Ziemi najlepszy, najpiękniejszy, najdoskonalszy i najszlachetniejszy", ale szanuję wszystkich innych chociażby dlatego, żeby oni nie mieli mnie w dupie!!!"
Gdy czytałem wojenne wspomnienia Prof. Janusza Groszkowskiego, Polaka, który w intencji obrony Praw mego kraju, oddał Edwardowi Gierkowi mandat poselski i legitymację partyjną, czułem się dumny z tego że jestem Polakiem. Gdy w 1995 r. zostałem pełnomocnikiem poważnej organizacji gospodarczo politycznej w strukturze Ministerstwa Transportu Federacji Rosyjskiej, to kładłem to jeszcze na karb nieśmiałości Rosjan w stosunku do Polaków, których uważali w swoim czasie za bardziej "europejskich" niż oni sami.
Jednak gdy zostałem powołany na funkcję Doradcy Mera Humania, ukraińskiego miasta Obwodowego znaczenia, to doszedłem do wniosku, że to już nie przypadek.
To osobiste walory piszącego notatkę zadecydowały o takim dość egzotycznym kroku ukraińskiej społeczności (w tym miejscu muszę wyjaśniś, że nie była to woluntarystyczna, podjęta w zaciszu gabinetu urządnika decyzja, lecz decyzja Rady Miasta Humania przyjmowana na sesji).
Przekonałem się o tym w dniu, w którym ukrainiec - nacjonalista z dziada pradziada, przełamując swoją niechęć do "Lachów" podszedł do mnie i powiedział:
Panie Waldemarze! Obserwując Pana, doszedłem do wniosku, że Polak, to nie nacjonalność. Polak to profesja.
c.d.n
Komentarze
Pokaż komentarze (29)